Birleşik Krallık'ta genç işsizliğini ele almaya yönelik uzun zamandır beklenen planın olumlu yönleri var ancak engelli gençler için büyük endişeye neden olacak
İki şey aynı anda doğru olabilir. Hükümetin gençlerdeki işsizlik krizini çözmeye yönelik uzun zamandır beklenen planı, milyarlarca sterlinlik bir nesil reform paketidir ve yüzbinlerce engelli genç, yaşamak için ihtiyaç duydukları parayı kaybetmek üzere olduklarından korkacaktır.Alan Milburn'ün (zaten Andy Burnham'ın desteğini aldığı düşünülen) önerilerine göre, 18 ile 24 yaş arasındaki gençlerin iki ana hastalık ve engellilik yardımından yararlanmaları yasaklanacak: insanlar için evrensel kredinin (UC) sağlık unsuru. çalışamayacak kadar hasta veya engelli ve engelliliğin ekstra maliyetlerinin bir kısmını karşılayan kişisel bağımsızlık ödemeleri (Pip). Yaşlı işsiz engelliler UC'de "ek" ödeme alırken, 25 yaşın altındakilere yeni bir "gençlik ödeneği" verilecek: bu, önemli bire bir istihdam desteğinin yanı sıra sağlıklı iş arayanların aldığı haftada 75 £'un biraz üzerindeki standart yardım oranıdır. Ebeveynlerinden bağımsız olarak yaşayanlar ve sağlık durumları hiçbir zaman iş sahibi olamayacakları anlamına gelenler, iş ararken daha yüksek oranda yardım alacak. Bu arada, Pip'in yerini 25 yaş altı kişiler için, yalnızca engellilikleriyle ilgili "önemli, yerleşik ve devam eden" maliyetleri olan bir azınlığa ödenecek olan "ek maliyet ödeneği" adı verilen yeni ve daha yüksek bir yardım oranı alacak. Bu, şu anda Pip'e hak talebinde bulunan 453.000 gencin çoğunun aylık ödeme haklarını tamamen kaybedeceği anlamına geliyor. Bunun yerine, seyahat masrafları veya engellilik yardımı gibi belirli bir amaç için para başvurusunda bulunmak zorunda kalacaklar. Bu aslında, aldığınız yardımın sağlığınız tarafından değil, doğum belgenizdeki tarih tarafından belirlendiği iki kademeli bir refah devletinin yaratılmasıdır. 3,6 milyar sterlinlik kesintiler, güvenlik ağının merkezinde yer alan ihtiyaç ve haklar arasındaki bağlantıyı koparacak ve potansiyel olarak aynı engeli olan iki kişinin sırf farklı yaşlarda oldukları için eşit olmayan destek alması gibi sapkın bir duruma yol açacaktır. Beceriksiz gençlerin bir moda ifadesi olarak veya "toplumsal bulaşıcılık" nedeniyle para karşılığında engelli numarası yaptıklarına dair anlatıyı alevlendiren aylarca süren hikayelerden sonra Milburn, gençlik yardımları tasarısını kısıtlamak için büyük bir baskı altında hissedecek. diğer büyük ölçekli harcama planlarıyla değiş tokuş yapıyor. Emeklilerin sosyal yardım bütçesinin kabaca %55'ini, gençlerin (çocuklar hariç) ise yalnızca %2,5'ini alması rahatlıkla göz ardı ediliyor. Bugün gençlerin benzersiz koşullarla karşı karşıya olduğu doğru ve Milburn bu amaçla muazzam bir kanıt yığını ortaya koyuyor. Ancak yine de, bırakın konut ve iş piyasasının dışında kalan kuşaklara ebeveynlerinden ve büyükanne ve büyükbabalarından daha az mali destek verilmesini, 25 yaşın altındakilerin neden diğer yetişkinlerden tamamen farklı bir sosyal yardım sistemine sahip olması gerektiğini haklı çıkarmakta başarısız oluyor. Bu ayki raporda yayınlanacak olan Timms incelemesinde zaten reforma hazır olan Pip'in neden bir işsizlik incelemesine dahil edildiğine dair de pek bir açıklama yok, zira buna güvenen birçok gencin zaten işleri var. Milburn'ün çocuk engelli yaşam ödeneğini (Pip'in çocuk versiyonu) 16 yaşından 18 yaşına kadar uzatma planı bile - kendi içinde son derece mantıklı - "gençleri işe hazırlamak" olarak çerçeveleniyor. Hazine'nin harcadığı her poundun üretkenliği maksimuma çıkarması gerekmiyor. Bazen mesele bir erişim sağlamakla ilgilidir