Japonya'nın kuzeyindeki Sapporo kentindeki mütevazı evinin salonunda Yuho Asaka, «Aile doktorum bana üç yıllık ömür biçmişti. İyi yazın, 70 yaşındayım ve bununla gurur duyuyorum» talimatını veriyor. Her (ve sayısız) isteğini dikkatle yerine getiren ev arkadaşları tarafından el üstünde tutulan engelli bireylerin hak arama hareketinin bu figürü, geleceğe umutla bakıyor. Mayıs ayında vizyona giren ve Yumiko Asano imzalı güzel bir belgesel olan *Yuho No Border*, onun sadık izleyici kitlesini daha da genişletti. Programı hızla doluyor. «Uçağa daha kolay binebilmek için yerel havalimanına yakın bir yere taşındım. O kadar çok talep görüyorum ki!» diye memnuniyetini dile getiriyor.
Kaderi belki de tek bir ifadeyle özetlenebilir: «Üstesinden gelmek.» Genetik bir hastalık nedeniyle vücudu küçülmüş olan bu minyon kadın kadar sıra dışı bir seyyah hayal etmek zor. Gür sesi ve canlılığı, odanın bir köşesinde katlanmış duran tekerlekli sandalyeyi neredeyse unutturuyor. Yuho Asaka, iskeletini son derece kırılgan hale getiren ve «cam kemik hastalığı» olarak bilinen osteogenezis imperfekta teşhisiyle 1956 yılında dünyaya geldi. «Dünyayı motosikletle dolaşmayı, savaş foto muhabiri olmayı hayal ederdim…» diye anımsıyor. Ancak engelliliği, bir çocuk olarak açmaya çalıştığı küçük kanatlarını kırar. Evde, Sibirya'dan on yıl önce dönmüş olan İmparatorluk Ordusu gazisi babası onu sert bir şekilde yetiştirir; fakat aynı zamanda, üst düzey bir ironi olarak Amerikan işgal güçlerinin Japonlara dayattığı demokrasi erdemlerini de kendisine aşılar. «Bir asker olarak, hayatının İmparator'a ait olduğu kafasına kazınmıştı. Bir savaş esiri olarak…»