Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Ege'de Yunanistan'ın sorunu gerginliğe aynı yoğunlukta tepki vermemesi. Stratejiye, hukuki tutarlılığa ve güce sahip olduğunu göstermektir. Ankara askersizleştirmeyi yeniden devreye sokuyor, Yunanistan'ın eylemlerini sorguluyor ve Yunanistan'ın Kıbrıs ve İsrail ile işbirliğini "kuşatma" olarak sunuyor. Ancak tek başına Türk güvenliğine başvurulması Ege'de ek haklar yaratmamaktadır. Merkezde adaların durumu yer alıyor. Türkiye, belirli adalara yönelik kısıtlamalar için Lozan Antlaşması ve 1947 Paris Antlaşması'na başvuruyor. Yunanistan'ın tutumu, rejimlerin ada gruplarına göre farklılık gösterdiği, Türkiye'nin Paris Anlaşması'na taraf olmadığı ve güvenlik ortamı ile BM Şartı'nın 51. maddesinde yer alan meşru müdafaa hakkının göz ardı edilemeyeceği yönünde.
Ve hepsinden önemlisi, askeri yükümlülüklere ilişkin bir anlaşmazlığın egemenlik anlaşmazlığına dönüştürülmesi mümkün değildir. Atina bunu sistematik olarak yurt dışına açıklamalıdır. Dost başkentlere ve kuruluşlara yönelik, egemenlik anlaşmaları, askeri rejimler, deniz anlaşmazlıkları ve savaş nedenleri ile ilgili belgeleri içeren kalıcı, derli toplu ve anlaşılır bir hukuk dosyasına ihtiyaç vardır. Yunan egemenliğine dokunan her Türk duyurusu, haritası veya eyleminin belgeli bir yanıtı alınmalı ve bu uluslararası düzeyde paylaşılmalıdır. "Çevreleme" teorisi uluslararası hukukun yerini alamaz.
1995'in savaş nedeni uluslararası düzeyde kalmalı. Yunanistan, ortaklarından ve müttefiklerinden, savaş tehdidinin anlaşmazlıkların barışçıl çözümü ilkesiyle ve tehdit veya güç kullanımının yasaklanması ilkesiyle nasıl uyumlu olduğunu açıklamalarını istemelidir. Aynı zamanda hava savunma, gözetleme, insansız araçlar, güvenli iletişim, kritik altyapıların korunması, mühimmat yeterliliği ve adanın güçlendirilmesi acil önceliklerdir. Caydırıcılık gerçek olmalı ve saldırganlıktan ziyade savunma olarak yansıtılmalıdır. Kıbrıs, İsrail, Mısır, Fransa ve diğer ortaklarla ilişkilerin tatbikatlar, deniz güvenliği, siber güvenlik ve enerji altyapısının korunması yoluyla pratik içeriğe ihtiyacı var. Atina aynı zamanda bu ortaklıkların Türkiye karşıtı bir cephe teşkil etmediğini de açıklamalıdır. Herhangi bir krizden önce, AB Antlaşması'nın 42(7) maddesinin tartışılması, NATO ve BM ile önceden belirlenmiş iletişim ve koordinasyon kanallarının sürdürülmesi yoluyla Avrupa'nın hazırlığına da ihtiyaç vardır.
Yunanistan, Türkiye'nin tek taraflı her iddiasını bir "anlaşmazlık" olarak tanımadan, sınır belirleme anlaşmazlıklarında, konusu açık ve kabul edilebilir bir temele sahip, uluslararası yargı yetkisine hazır kalmalıdır. Askersizleştirme, "şartlı egemenlik" teorisine dönüştürülmemelidir. Yunanistan'ın argümanı, Viyana Konvansiyonu ve BM Şartı'na atıfta bulunarak egemenlik, karasuları, kıta sahanlığı, MEB ve askeri rejim arasında net bir ayrım yapmalıdır. Son mesaj basit ama kesin olmalıdır. Türkiye'ye doğru: Diyalog evet, ancak uluslararası düzeyde tanınan egemenlik hakları konusunda değil. Müttefiklere: Yunanistan iyilik istemiyor, aynı kuralların herkese uygulanmasını istiyor. Çünkü Ege'de güç yapılanları engeller, diplomasi bunların yasallaşmasını engeller, hukuki tutarlılık ise ülkenin güvenirliğini korur. Giorgos Kaklikis fahri büyükelçi ve özel danışmandır.