Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Kasım ayaklanmasından elli üç yıl sonra, bazıları ölü insanların, mahkeme kararlarının ve tarihi kanıtların bulunduğu yerde "efsaneler" aramakta ısrar ediyor. Adonis Georgiadis'ten Aphrodite Latinopoulou'ya, Cunta savunucusu Kostas Plevris'ten Kyriakos Mitsotakis destekçisi George Karatzaferis'e kadar Politeknik tartışması her yıl aynı argümanlarla geri dönüyor. Peki gerçekler ne diyor?
Her Kasım ayında neredeyse dini bir saygıyla aynı tartışma yeniden yaşanıyor. Politeknik'te ölen insanlar var mıydı? Binanın içinde mi yoksa dışında mı? Sonuçta kaç kişi vardı? Ayaklanma Cuntayı devirdi mi? Bütün bunlar 1974'ten sonra üretilmiş büyük bir efsane mi? Elli üç yıl sonra bile hâlâ Kasım 1973 olaylarıyla yüzleşmenin gerekli olduğunu düşünen siyasi şahsiyetlerin olması gerçekten etkileyici. Bu olayları incelemek için değil ama tarihsel ve siyasi önemlerini sınırlamak için. Bu fenomen yeni değil. Ve bu diktatörlüğe dair uç nostaljilerle sınırlı değil. Zaman zaman bakanlık pozisyonunda bulunan yöneticilerden, parlamenter sağın temsilcilerinden ve aşırı sağ siyasetçilerden de benzer görüşler duyuldu. İlginçtir ki, argümanlar neredeyse değişmeden kalıyor. İçerik değil, yalnızca üsleri değişir.
En yaygın argümanla başlayalım: Politeknik'te hiç ölü insan yoktu. Adonis Georgiadis, Karatzaferis'in LAOS'una katıldığı andan itibaren ND'nin başkan yardımcısı olarak şu ana kadar Politeknik'te hiç ölüm olmadığını, ancak çevre sokaklarda ve Atina'nın diğer bölgelerinde "minimum, 3-4" ölüm yaşandığında ısrar etti. Bu, sistematik olarak kamusal tartışmaya geri dönen bir ayrımdır. Ancak burada küçük ama çok önemli bir ayrıntı var: hiçbir ciddi tarihçi isyanın bir binanın iç kısmıyla sınırlı olduğunu iddia etmiyor. Basit bir ifadeyle "Politeknik" dediğimiz olay münferit bir olay değildi. Öğrencilerden başlayan, çevre sokaklara yayılan ve kitlesel bir diktatörlük karşıtı seferberliğe dönüşen bir isyandı. Bu nedenle, belgelenen ölümlerin çoğunun kapının dışında meydana geldiği iddiası, isyan kurbanlarının varlığını çürütmüyor.
Peki Patision'da, Stournari'de ya da Atina'nın başka bir sokağında bir kişinin öldürülmesi tam olarak ne anlama geliyor? Baskının kurbanı olmadığını mı? Tarih bu kadar coğrafi hilelerle yazılmaz. Neyse ki, ne olduğunu gerçekten bilmek isteyen herkes için kanıtlar var. Savcı Dimitris Tseva'nın Ekim 1974'teki vardığı sonuç, farklı belge derecelerini ayırt ederek 18 kişinin ölü olduğunu ve diğer 16 anonim kişinin verilerini kaydetti. 1975'teki Politeknik duruşmasında 24 ölüm belgelendi. Daha sonra Leonidas Kalliveretakis'in Ulusal Araştırma Vakfı'ndaki tarihi araştırması, kurbanların kayıt altına alınmasına ve kimliklerinin belirlenmesine önemli katkılarda bulundu.
Bunların arasında 16 Kasım'da öldürülen 17 yaşındaki Diomedis Komninos, 18 Kasım'da ölen 26 yaşındaki Michalis Myrogiannis ve baskılar sırasında vurularak öldürülen beş yaşındaki Dimitris Theodoras da bulunuyor. Bunlar soyut sayılar değil. Bunlar isimleri, yaşları, aileleri ve hayatları şiddetle kısaltılmış insanlar. Aslında Myrogiannis davasında annesi Anth'ın ifadesi