Bitki bazlı abur cubur modası sona erdi, ancak bu mutfağın asırlık tarihini yansıtan restoranlar hala gelişiyor Bir restoran rezervasyonu yaptırmak için gittiğinizde, Google Haritalar'da kıyamet habercisi olan "Kalıcı olarak kapalı" listesiyle karşılaştınız mı? Bu oldukça moral bozucu bir duygu ve Birleşik Krallık'taki vegan nüfusun iyi bildiği bir duygu. Geçtiğimiz birkaç yılda, Manchester'daki The Allotment'tan Londra ve Brighton'da restoranları bulunan The Vurger Co'ya kadar, bir zamanlar sevilen fabrika bazlı kuruluşların çoğu mağazalarını kapattı veya fiziksel işletmelerinden uzaklaştı. Her kepenk kapatma, vegan topluluğunu yerel noktalarını desteklemeye teşvik ediyor. Ama aynı zamanda içleri de acıyor ve kendilerini sıradan bir müşteri kitlesinden ziyade etik açıdan motive olmuş bir topluluk olarak gören bir grup tarafından derinden hissediliyorlar.
Vegan restoran ortamının sözde üzücü durumu geniş çapta rapor edildi (en azından benim tarafımdan). Ancak yemek dergisi Vittleson'ın Londra'daki ilk vegan rehberiyle çalıştıktan sonra, kendimi sürdürdüğümü düşündüğüm "vegan yemeğin ölümü" anlatısına meydan okumaya başladım. Ve evet, Vegan 99 için iç karartıcı sayıda seçimim ben yazarken kapandı; en son, yayınlanmadan 24 saat önce kapanan, çift tofu laksalı, her şeyi yiyen bir Malezya restoranı. Ancak süreç beni, hayatta kalan noktalara ve anlattıkları hikayeye odaklanmak yerine farklı bir bakış açısı benimsemeye teşvik etti.
İster yüksek sesle gelişen, ister inatla ilerleyen olsun, bu kılavuzdaki restoranların büyük bir kısmı mutlaka "ana akım veganlık" olarak adlandırılabilecek şeyin şemsiyesi altına girmeyebilir. Hayır, bunlar sadece et ve süt ürünlerinin vasat takası olarak değil, vegan içeriklerin daha doğal şekilde kullanıldığı yerlerdir. Yemeklerde her zaman olduğu gibi bitki bazlı temel malzemeler bulunur. Bu, ülke çapında fark ettiğim bir hikaye; En iyi vegan restoranları, bitki bazlı yemek pişirmenin tarihsel emsaline sahip mutfaklara odaklanıyor.
Bu vegan yemek pişirme türünden bahsetmek için öncelikle diğer türe değinmemiz gerekiyor. Kurumsal veganlıktan ve onun yükseliş ve çöküşünden bahsediyorum. Bunu incelemek, veganlığın çıtır bir uç uygulamadan en son ana akım gıda trendine dönüştüğü 2010'lara geri dönmemizi gerektiriyor. Bir gecede menüler, dolu patates kızartması, külçeler ve üst üste dizilmiş burgerler gibi her zamankinden daha etli "kirli" abur cuburlarla doldu. Avokado tostu da benim ve akranlarımın tamamen hayali olmayan ev mevduatlarımızı boşa harcaması için her yerdeydi. Bitki bazlı tutkulu restoran işletmecileri bu eğilimi takip etti, ancak para gaspını gören ve veganlığın özündeki hayvan ve çevre etiğini göz ardı eden kötü niyetli aktörler de aynısını yaptı. Ve bu gibi restoranların, insanların ilk kez vegan yemeyi denemesinde oynadığı rolü küçümsemek istemesem de, büyük isimlerin kapanışlarının çoğunun bir zamanlar bu modeli izleyen yerler olduğunu gösteriyor.
Veganizmi bir yenilik olarak görmek kesinlikle Batılı bir bakış açısı gerektirir. Bu düşünce tarzı (“veganlık daha önce bana çekici gelmemişti, dolayısıyla var olmamalıydı”) pirinç, fasulye ve soyanın temel gıda olduğu dünyanın diğer yerlerinde yüzyıllar süren bitkisel ileri yemek pişirme tarihini gözden kaçırıyor. Farklı kültürlerin tarihsel olarak bitki bazlı beslenmeyi benimsemesinin din, malzemelerin fiyatı ve bulunabilirliği ve ailelerden geçen tarifler de dahil olmak üzere sayısız nedeni vardır. En önemlisi, hepsi vegan içerikleri eksik olan bir şeyin yerine geçecek bir şey olarak değil, temel olarak görüyor. Vitt