Favori makalelerinizi ve hikayelerinizi daha sonra okumak veya başvurmak üzere favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Çocuk kitabı yazarı Sir Michael Morpurgo, okulda düzenli olarak dövülmesini çocuk istismarına benzetiyor. War Horse'un yazarı Sir Michael, yatılı okulunda düzenli olarak dayak yemenin verdiği acı ve aşağılanma karşısında nasıl gözyaşlarına boğulduğunu anlattı. Genellikle akademik başarısızlık iddiaları nedeniyle ceza olarak tüm okulun önünde idam ediliyordu, hatta geceleri çarşafların altında kitap okuduğunda bile idam ediliyordu. The Independent'ın genel yayın yönetmeni Geordie Greig ile filme alınan bir röportajda yaşadığı sıkıntıyı hatırlatan 83 yaşındaki Sir Michael, "cezasının sert ve sık olduğunu, korkunun günün her saatine hakim olduğunu" söyledi. Bugünün standartlarına göre bunun “çocuk istismarı” sayılacağını söyledi. Morpurgo'nun yedi yaşında gönderildiği Ashurst Wood Yakın Doğu Grinstead'deki Abbey Okulu 1969'da kapatıldı.
The Talk Show için yapılan geniş kapsamlı bir tartışmada Sir Michael, bir genç olarak gerçek babasının kimliğini ilk kez annesinin televizyonda Charles Dickens'ın Great Expectations performansında Magwitch oynadığını göstermesiyle keşfettiği şoku anlattı. Ve kendini adamış Avrupalı yanlısı Sir Michael, Brexit'in tersine çevrilebileceğini söylediği için "cesur" başbakan Andy Burnham'ı övdü. Abbey Okulu'ndan ayrıldıktan yetmiş yıl sonra, orada geçirdiği korkunç altı yılın her ayrıntısını hatırlayabiliyor. "Uğradığım taciz... Çoğunlukla korkuydu. Müthiş bir başarısızlık korkusu vardı çünkü notlarınız halka açık olarak okunuyordu. "Her cumartesi sabahı bir toplantı yapılıyordu ve her konudaki notlarınız okunuyordu, ne kadar iyi ya da kötü yaptığınız. Eğer gerçekten kötü iş çıkarmış olsaydın, kırmızı halıda yürüyüp bastonu alırdın.” Genç Michael sıklıkla çağrılanlar arasındaydı.
"Akademik olarak hiçbir zaman çok güçlü olmadım ve bu durumu daha iyi hale getirmedi. Bunu hiç unutmadım. Onun (okul müdürü) bastonu sakladığı masayı tam olarak hatırlıyorum, çıkardım - şort giydiğimizde uyluklarınızın arkasına çarpmıştı, bu yüzden çok acıttı. "Ve gözlerinizde yaşlar başladı. Böyle şeyleri unutmazsın. "Bazen ışıklar söndükten sonra battaniyenin altında fenerle kitap okumak gibi gerçekten yapmamanız gereken bir şeyi yaparken yakalandığınızda, ikiden fazla darbe alırsınız ve sonra gerçekten canınız yanar." Bugün olsaydı çocuk istismarı sayılır mıydı sorusuna ise şu yanıtı verdi: "Evet, bu günlerde olur. Artık okulların bunu yapmasına imkan yok, kapatılırlardı." Yedi ila 13 yaşları arasında Abbey Wood'da bulunan Sir Michael, burayı "tamamen tatsız bir yer" olarak tanımladı.
"Buna hiç şüphe yok. Yedi ya da sekiz yaşındayken okuldan ayrılmak garipti ve oldukça yalnızdı, bu yüzden hiçbir zaman bir evin olmadı. Okulda evde geçirdiğinden daha fazla zaman geçirdin." Öğrencilerin ailelerinden almasına izin verilen haftada bir mektubu aldığında daha fazla gözyaşı vardı. "Dayaklar gibi, mektuplar da okulun geri kalanının önünde dağıtıldı. Mektubumu asla toplum içinde okumaya dayanamazdım çünkü her zaman ağlardım. Bu yüzden tuvalete giderdim... tamamen yalnız kalacağım tek yer. "Kapılarda kilit yoktu, bu yüzden ayağımı kapıya dayayıp mektubumu okurdum, sonra sen gözlerin açık ağlarsın ve kimse beni görmezdi. Sonra tekrar insanların gözü önündeydi ve ben bunu düşünmemeye çalıştım." Sir Michael, okuldaki üzücü deneyimlerinin büyük bir etki yarattığını söyledi.