Parti malı, acısız ritüel, yıl dönümü malı haline gelmek için. İlk önce onları uzaktan izleyenler sahiplenir. Daha sonra katılmayanlar bunları talep ediyor. Korkmuş olanlar orada bile değildi, ama rahatlıkla ve hayranlık uyandıran bencil bir akıcılıkla onları ele geçirebileceklerini keşfettiler. Nihayetinde, kendi eylemsizliklerinde kahramanca meşruiyet arayanlar tarafından kendilerine mal edilme arzusunu paylaşıyorlar. Diğerleri bunları Sol'un özel bir direniş başarısı olarak sunuyor. Diğerleri ise tüm halkın demokratik mirasıdır. Bazıları bunları, bir zamanlar doğurduğu sloganlardan arınmış, artık güvenli bir yıldönümü kutlamasıyla sınırlandırıyor. Bazıları onları kendi mirası olarak görüyor. Sanki sözleşmelerle kendilerine teslim edilmiş, parti mühürleriyle güvence altına alınmış gibi.
Peki 53 yıl sonra kahraman katılımcılar kimin umurunda? Teslim olmayıp cesaretlerinin bedelini ödeyen günümüzün 70'lileri. Orada bulunan, silah seslerini, tank avcılarının, çığlıkları, kan seslerini duyan, baskınları, tutuklamaları, hapisleri, işkenceleri, ameliyatları bedenlerinde hisseden bir neslin en cesurları. Kurbanlarını teselli edilemez gözyaşlarıyla sayan, Cesaretinden başka hiçbir şeyi olmayan o itaatsiz gençleri kim anıyor. Ahlaki üstünlük belgelerini aramayanlar, tarihi hafızadaki demokratik mirasın tekelini aramayanlar. Şehitlerin özgür olmadığı yedi yılın ardından Cumhuriyetin gelişi ve kademeli olarak sağlamlaşması onlara nasip olmadı. Onlar için savaştılar.
Hafıza silinirken, isyana katılımlarının kanıtlarını kariyerlerinden çıkararak para kazanmayanlarla kim ilgileniyor? Anı yazmadılar ve değerli konumlarla ödüllendirilmediler. Zamanla farklı fikirlerle farklı yollar izlediler ve her biri hayata karşı farklı bir tutum seçti. Bazıları kamusal alanda daha belirgin bir varlığa sahip, diğerleri ise gündelik hayatın anonimliği içinde kaybolmuş. Onların sefil eleştirmenlerinin bu çağın sakalını sağlam, tek tip ve tek tip olarak adlandırmaları en azından haksızlık ve iftira niteliğinde. Gücü kötüye kullanan, taviz veren, kaybedilen sözlerin, yanlış yönlendirilmiş beklentilere sahip bir grup kişinin iddia edilen özelliklerini buna atfetmek.
Sanki Politeknik'te yükselenler bir parti aygıtının ya da profesyonel bir sinafyanın üyeleriydi ve kafalarını dorvaya sokarak kariyer özgeçmişleri yazıyorlardı. Katliam emrini veren cuntanın yeminli pisliklerinin acımasız şiddetine karşı ayağa kalktıkları kritik anlar. Onlar, organize ya da yönlendirilmiş bir patlama yerine, kendiliğinden patlamalarında, tek arkadaşları olarak aptal ve kambur yaşamak istemedikleri inancını taşıyan çocuklardı. Acı gerçek şu ki, siyaset kurumunun bir kesimi isyanlarla her zamanki temkinli tavrıyla mücadele ediyor. Bunlar gerçekleştiğinde onlardan korkar. Bitirdiklerinde onları onurlandırır. Ve yeterli zaman geçtiğinde, sembolik güçleri etkisiz hale getirilene kadar onları zayıflatmaya ve itibarsızlaştırmaya başlar.
Sömürge sonrası devrimi takip eden yıllarda Politeknik'teki ayaklanma çeşitli şiddetli rakiplerle karşılaştı. Öncelikle zalim ve hain bir rejime karşı kanlı bir direnişin yaşandığını unutmak isteyenlerden. Bugün bile, yerel yozlaşmış aşırı sağ ve acımasızca otoriter Eflak albaylarından oluşan cuntanın köle nostaljisi, bunun inkarına öncülük ediyor. T