Galler ragbisinden İngiliz futboluna kadar, sahadaki zaferler bir ulusun hayal gücünü harekete geçirebilir ve kısaca imkansızı mümkün gibi gösterebilir. Dünya kabaca ikiye ayrılıyor: sporu seven insanlar ve işin aslını görmeyen insanlar. George Orwell tamamen küçümseyiciydi: “Savaş eksi vurulma”. Adrian Conan Doyle (Sir Arthur'un oğlu), süper rasyonalist Sherlock Holmes'u, bir atın diğerinden daha hızlı koşmasının neden kimsenin umurunda olması gerektiği konusunda şaşkına çevirmişti. Ancak spor, hayatın nadiren yaptığı bir şeyi yapabilir: başlangıcı, ortası ve muhteşem bir sonu olan anlaşılır bir anlatı sunmak. Hayat karmaşıktır, dağınıktır ve sonuçta değerlendirilmesi zordur; spor 80 ya da 90 dakikada çözüm sunabiliyor. Bunların hepsi şunu söylemenin uzun soluklu bir yolu: Galler muhteşem bir şekilde Cumartesi günü All Blacks'i yenmedi mi?
Dönen tokmağın inceliklerini anlamayanlar bile bu sonucun neden önemli olduğunu kesinlikle anlayabilirler. Geçen yüzyılın büyük bölümünde ağır sanayi ve ragbi, Galler ulusal kimliğinin ikiz sütunlarıydı. Ağır sanayi büyük ölçüde yok oldu ve son birkaç yıldır ragbi de aynı yönde gidiyor gibi görünüyor: zayıflamış bir milli takım; Galler'deki yerli ragbi düzenini parçalama tehdidi oluşturan mali sorunlar; ve futbolun artan çekiciliği. Cumartesi gününe kadar, kazanan bir sonuç arayan Galli spor hayranları, Steve Tandy'nin ragbi takımı yerine dart şampiyonu Gerwyn "The Iceman" Price'ı izlemeyi tercih ediyorlardı.
Galler, 1953'ten beri Yeni Zelanda'yı yenmemişti; 1970'lerin büyük Galler takımları bile bunu başaramadı. Geçen hafta Japonya'yı yenmek için çabalayan bir taraftan çok az şey bekleniyordu. Cardiff Principality Stadyumu'ndaki 55.000 kişilik seyircinin kapasitesi 20.000 kişi yetersizdi. Çoğu, 20 puandan daha az bir farkla yenilgiye razı olurdu. Bunun yerine Galler, ilk yarıdaki muhteşem hücum ragbi ve ikinci yarıdaki kahramanca savunma arka korumasıyla 35-28 kazandı. Galli taraftarların en çılgın hayallerinin bile ötesindeydi. Gerçekten de Cennetin Ekmeği. Bundan on yıl sonra 500.000 kişi orada olduğunu iddia edecek.
Galler'deki ragbi için bir dönüm noktası gibi görünüyor; takım ve hayran kitlesi yine inanıyor. Ancak sporun metaforik gücü öyledir ki, romantikler bunun bundan daha fazlası olmasını umarlar. Alaycılar alay edecektir, ancak spor bir anı yakalayabilir. David Kynaston'ın 1960'ların ortalarında Britanya'ya ilişkin son araştırmasını, 1960'ların Derinliklerinde, İngiltere'nin 1966 Dünya Kupası finalinde Batı Almanya'yı yenmesinin ayrıntılı bir analiziyle sonuçlandırması tesadüf değil. Bu zafer on yılı tanımlamaya yardımcı oldu; enerjik, ileriye dönük, iyimser. 2012 Londra Olimpiyatları, dört yıl sonra Brexit tarafından paramparça edilmiş olsa da, aynı iyimser ruh halinin izlenimini uyandırdı.
Cumartesi gününden sonra Galler yeniden rüya görebilir. Dünya Kupası şampiyonu Madrid'in arka bahçesinde Pazar günü İspanya'ya karşı alınan ve ev sahibinin tarihi yenilmezlik serisine son veren İspanya'ya karşı kazandığı zaferin ardından İngiliz futbol taraftarları da aynısını yapacak. Galler, All Blacks'e karşı art arda 34 yenilgiye tanık olan 73 yıllık ıstırabın üstesinden geldi; İngiltere artık 60 yıllık acıya ve geri sayıma son verebilir mi? İngiliz kriket taraftarları da sadece hafta sonu Adelaide'de elde ettikleri bir günlük galibiyetten değil, daha da önemlisi "Sandpapergate" skandalının yeniden ortaya çıkmasının ardından Avustralya'da yaşanan ulusal sinir krizinden de cesaret alacaklar. Orwell kabileciliğin farkına varırdı. Ancak spor aslında sahada yaşanan dramadan daha fazlasıdır; ortak bir tarihin, kimliğin ve ritüelin ifadesidir. Savaş eksi vurulma – ama bazen iyi bir şekilde. bir fikrin var mı