Hayır kurumu yerel şubeleri kapatmaya ve Samiriyelilerin eski ve yeni vasiyetini yeniden yapılandırmaya başladığında gönüllüler umutsuzluğa kapılıyor, eminim ki makaleniz beni en az benim kadar şaşırttı (“Kavgaya varan var mı?”: Samiriyelilerin ruhu için savaş, 10 Kasım). Ancak pek çoğu buna şaşırmayacaktır. 26 yıl boyunca üç branşta gönüllü olarak çalıştım. İş zorluydu ve hayat değiştiriyordu; Bu deneyim o kadar dönüştürücü ki toplumun her kesimine başkalarının yüklerini taşıyacak kadar güçlü ve acılarını paylaşabilecek insanlar kazandırıyor. Gönüllü olmayı bıraktığımızda dinleyici olmayı da bırakmayız. Benim dönemimde üst kademedeki kişilerin şube düzeyinde olup bitenlerden kopuk olduğunu gördüm. Her yerel şubenin iş açısından ne kadar merkezi olduğunu ve konuşmaya ihtiyaç duyanlar için her insani temasın ne kadar önemli olduğunu anlayamamaları benim için yeni bir şey değil.
Makaledeki bir ifade özellikle sert bir noktaya dikkat çekti: Strateji görünüşe göre kuruluşun daha fazla "çağrı yöneticisi" çekmesini sağlayacak. Bu bir müşteri hizmetleri işi değil. Bu, hayatları paramparça olan diğer insanları gerçekten dinlemek için zamanını bırakan kusurlu bir insandır. Yapılması çok zor olduğu için gönüllü bulmak da kolay değil. Şube müdürü olduğumda yapılacaklar listemin ilk sırasında işe alım vardı. Yapılması zor olsa da başardık ama şubelerin bunu iyi bir şekilde yapabilmeleri için desteğe ve kaynaklara sahip olmaları gerekiyor. Bunları sağlamak milli takımın asıl işi olmalıdır. Onlara şunu söyleyebilirim: Fasulyeleri saymayı bırakın ve bunun küçük ve yerel olmayı bırakmayacak kadar önemli bir hizmet olduğunu takdir etmeye başlayın. Gönüllülerin yaptığını yapmaya başlayın; dinleyin. İsim ve adres belirtildi
Bu ilk kapatma dalgasından etkilenmeyen bir Samaritans şubesinde gönüllü olarak çalışıyorum. Gönüllüler bu değişim sürecinin işbirlikçi olduğunu düşünmüyor ve benimsenen yaklaşım konusunda ciddi endişe duyuyorlar. İlk endişemiz arayanlarla ilgili ve CEO Julie Bentley'nin 2025'te "bazı arayanların özellikle kritik gece saatlerinde hâlâ ulaşamadıkları" yönündeki endişelerini paylaşıyoruz. Geçtiğimiz beş yılda yanıt oranları önemli ölçüde arttı ve gelişmeye devam ediyor. Kapanma veya birleşme tehlikesiyle karşı karşıya olan 13 şube, yıl içinde Haziran ayına kadar yaklaşık 84.000 çağrıya yanıt verdi. Geleceğe hazırlık planı, seçilen şubelerin ölçeğinin büyütülmesine ve bu kapasitenin yerine uzaktan gönüllülük sunulmasına dayanıyor. Bırakın boşluğu doldurmak için gereken gönüllüleri işe alıp eğitmeyi, bunların hiçbiri başlangıç bloklarından bile çıkamadı.
Yönetim, bu değişiklikler sayesinde zemini kaybetmeden yanıt oranlarını nasıl artıracağına dair planlarını paylaşırsa, gönüllüler hizmetin geleceği konusunda çok daha az kaygılı olacaklardır. Bunları defalarca talep ettik ama sonuç alamadık. Ayrıca ambulans ekiplerinden ve polis memurlarından da yanlarında oldukları kişiyle konuşmamızı isteyen telefonlar aldım. Samiriyelileri “dördüncü acil servis” olarak adlandırmak abartı olmaz. Yenisinin mürettebatı olmadan kimse bir itfaiye istasyonunu kapatmaz. Arayanlarımız inanç sıçramasını değil, bir planı hak ediyor. İsim ve adres belirtildi Makaleniz, yönetimcilik ve kibrin etkileri karşısında umutsuzluğa yol açıyor. Onlarca yıl önce Cheshire'da bir Samiriyeli gönüllüsüydüm, ardından üç yıl boyunca liderlik ekibinde yer aldım ve daha sonra üç yıl boyunca yaklaşık 100 gönüllüden sorumlu şube müdürü oldum. Aldığım dersler, gönüllü nüfusunun her zaman yaşlandığı ve sunulan hizmetin özünde yerel olduğuydu. Şubeler sadakat ve aileyle ayakta duruyor