Sırp ordusunun Birinci Dünya Savaşı'ndaki en büyük zaferlerinden biri olan Kolubar Muharebesi, 16 Kasım 1914'te başladı. General Živojin Mišić komutasındaki Sırp ordusu, bitkinliğe, cephane eksikliğine ve ilk yenilgilere rağmen savaşın gidişatını değiştirmeyi, Avusturya-Macaristan kuvvetlerini yenilgiye uğratmayı ve Sırbistan topraklarını özgürleştirmeyi başardı. Kolubara Muharebesi, yaklaşık 200.000 askeri bulunan Avusturya-Macaristan Balkan Ordusu'nun taarruzuyla başladı ve Birinci Dünya Savaşı'nda Müttefiklerin ilk büyük zaferlerinden biri olarak anıldı. Avusturya-Macaristan'ın Sırbistan'a savaş ilan ettiği Temmuz 1914'te başlayan ve aylarca süren savaş operasyonları, Sırp savunucuları açısından ağır bir kırılmaya yol açtı. "Sputnik Sırbistan" portalı, Kolubara Muharebesi'nin başlangıcının yıldönümü olan 16 Kasım'ı hatırlatarak, başta topçu mühimmatı olmak üzere tedarik sorunlarının Sırp ordusunun konumunu daha da zorlaştırdığını ve Avusturya-Macaristan kuvvetlerinin Podrinje'deki ilk başarılarına katkıda bulunduğunu hatırlattı.
Birinci Sırp Ordusu komutanı General Petar Bojović, 14 Kasım'da Šabac yakınlarındaki Sava'da yaralandığından, onun yerini General Živojin Mišić aldı. Aynı zamanda Sırp birlikleri Mačva yönünden Sokolska Planina ve Mokra Gora'dan Valjevo ve Užice'ye doğru çekilmek zorunda kaldı. Geri çekilme son derece zorlu hava koşullarında, sürekli yağmur, soğuk ve ıslak yollarda gerçekleşti. Yorgunluk, bitkinlik, donma, sınırlı rezervler ve yeterli dinlenmeden aylarca süren çatışmalar, Sırp askerlerinin moralini ciddi şekilde bozdu. Valjevo'nun düşüşünden sonra Sırp ordusu ülkenin içlerine, Kolubara'nın sağ yakasına doğru çekilmeye devam etti. Zor koşullar altında Belgrad da terk edildi ve Kosmaj'da yeni bir savunma hattı belirlendi. Sırp komutanlığı, düşmanın daha fazla ilerlemesini durdurmak için Povlen - Maljen - Suvobor yönünde mevziler kurmayı amaçlıyordu. Ancak Avusturya-Macaristan kuvvetleri de pek iyi durumda değildi.
Kötü ve ıslak yollar, su basmış araziler ve taşan nehirler ilerlemelerini önemli ölçüde yavaşlattı. Şiddetli yağışlar Kolubara'yı ciddi bir doğal engele dönüştürdü. O zamanlar Kragujevac'ta bulunan Sırp Ordusu Yüksek Komutanlığı, 18 Kasım'da Lazarevac'ın düşmesinin ardından Kolubara'nın sağ yakasında mevzilerin kurulmasını ve köprülerin yıkılmasını emretti. 26 Kasım'da General Živojin Mišić, Sırp ordusunun pozisyonunun son derece zor olduğunu değerlendirdi ve birliklerin Rudnik'e çekilmesi için onay istedi, bu da Suvobor'un terk edilmesi anlamına geliyordu. Önerisine üstleri karşı çıktı, ancak Mišić'in istifa etmeyi teklif ettiği uzun tartışmaların ardından Yüksek Komuta Kurmay Başkanı Dük Radomir Putnik planını kabul etti. Rudnik ve Gornji Milanovac'a doğru geri çekilme 29 Kasım sabahın erken saatlerinde başladı.
Mišić ayrıca kendi inisiyatifiyle bazı kararlar aldı ve bitkin birimleri kurtarmanın ve kararlı bir karşı saldırıya hazırlanmanın tek yolunun geçici bir geri çekilme olduğuna ikna oldu. Avusturya-Macaristan komutanlığı, Sırpların geri çekilmesini düşmanın nihai çöküşünün bir işareti olarak yorumladı. Ancak ele geçirilen düşman askerlerinden elde edilen bilgiler, Avusturya-Macaristan birliklerinin de durumunun son derece zor olduğunu gösteriyordu. Birimleri tükenmiş, demoralize olmuş, hastalıklardan ve donmalardan etkilenmişken, tedarik sorunları ve gergin hatlar askeri operasyonları daha da zorlaştırıyordu. Kritik anlarda Sırp ordusu nihayet daha önce Sırp silahlarının ihtiyaçlarına göre uyarlanmış topçu mühimmatını aldı. Orduya