Onlarca yıldır kurumlar ve şirketler, değerlerini, inançlarını, teknolojilerini, ürünlerini ve hizmetlerini meşrulaştırmanın ve doğrulamanın bir yolu olarak sıradan insanların, tüketicilerin, işçilerin, inananların, vatandaşların tanıklığını örnek almaya çalıştılar. Yaşlı insanlar, gerçek veya temsili ev hanımlarının belirli bir ürünün "daha beyaz yıkandığını" garanti ettiği çamaşır tozu reklamlarını kesinlikle hatırlayacaktır. Kiliselerde, özellikle Evanjelik olanlarda, inançlıların tanıklığı, günah, hastalık, acı veya din değiştirmeden önce düşünülen bir yaşamla ilgili alışkanlık ve davranışların üstesinden gelindiğini anlatıyordu. Her iki durumda da, tüketim ile inanç arasındaki devasa farklara rağmen benzer bir iletişim ilkesi işliyordu: Bize benzeyen biri "Ben bunu yaşadım" dediğinde farklı bir şekilde inanıyoruz. Örneğe, tanıklığa dayalı bir etkiydi bu.
Çağdaş etkinin bu tür tarihöncesi tamamen ortadan kalkmadı, ancak çok daha büyük bir dönüşüme dahil edildi. Onlarca yıldır yerel tavsiyeler, dini tanıklıklar, reklam ünlüleri, uzmanlar, siyasi veya toplum liderleriyle ilişkilendirilen şey, milyar dolarlık küresel bir endüstri haline geldi. Etki bir meslek, pazar, ölçü, teknoloji ve iş haline geldi. Etkileyiciler, yaratıcılar, dijital ünlüler, yayıncılar, oyuncular, uzmanlar, aktivistler, girişimciler, öğretmenler, koçlar, bağımsız gazeteciler, satıcılar, mikro etkileyiciler ve sınıflandırılması zor karakterlerden oluşan geniş bir zincir doğdu. Çok farklı türlerden, ölçeklerden, ilgi alanlarından ve niyetlerden oluşan gerçek bir uzun etki kuyruğu.
İyi ya da kötü, yaşam yolculuğumuzun neredeyse her bağlamına girerler. Yediğimiz, giydiğimiz, satın aldığımız, okuduğumuz ve izlediklerimizi etkiliyorlar; nereye seyahat ediyoruz; bedeni nasıl çalıştırıyoruz; çocuklarımızı nasıl eğitiyoruz; bir hastalığı nasıl yorumladığımız; kime güveniyoruz; siyaset hakkında ne düşünüyoruz; başarıyı nasıl hayal ettiğimizi ve hatta mutluluğu, güzelliği, yaşlanmayı ve geleceği nasıl tasavvur ettiğimizi. O halde belki de etkinin ve rol modellerinin kısa bir özetini oluşturmaya değer: Neyin kaybolduğunu, neyin dönüştüğünü ve her şeyden önce neyin geride kaldığını anlamak için geleneğin tanıklığından ve modellerinden medyadaki ünlülere, etki sahibine ve algoritmik rol modeline kadar tarihsel katmanlarını kazmak. Çünkü bu bölgede daha da derin bir şeyler oluyor. Bir seçimi etkilemek mutlaka bir yaşam modeli olmak anlamına gelmez. Sosyal medyadan önce gelen bir ifadeyi kurtarmamız gereken yer burasıdır: rol modeli.
Her toplum, üyelerine kim olacakları, nasıl davranacakları ve neyi arzulayacakları konusunda modeller sunar. Babalar, anneler, öğretmenler, dindarlar, bilim adamları, yazarlar, sanatçılar, siyasi liderler, iş adamları, işçiler, sporcular ve tarihi şahsiyetler yüzyıllardır bu repertuvarı oluşturmuştur. Robert K. Merton rol model kavramına sosyolojik yoğunluk kazandırmaya yardımcı oldu. Albert Bandura ise gözlemleyerek öğrenmenin önemini ortaya koydu: Biz de başkalarına, onların davranışlarına ve bu davranışların sonuçlarına bakarak öğreniriz. Bu nedenle rol modeli, bilinen veya hayran olunan birinden daha fazlasıdır. Bizim için mümkün olduğunu hayal ettiğimiz şeylerin inşasına katılıyor. Farkı iki soruda özetleyebiliriz. Influencerın önünde şunu soruyoruz: "Ne söylüyor, ne yapıyor ya da tavsiye ediyor?"