Bu Netflix belgeseli, Brand'in davranışının nasıl basitçe hoş görülmediğine büyüleyici bir bakış sunuyor; aktif olarak kutlandı Geçen hafta oldukça güzel bir haftaydı. Birkaç gün arayla gelen Russell Brand'e verilen cezalar ve David Walliam hakkındaki iddialar baş döndürücü oldu. Brand konusunda adaletin yerini bulmasından duyulan tüm mutluluğun ve bunu gören kadınlara duyulan hayranlığın yanı sıra, tüm bunların katıksız pisliğiyle ilgili altta yatan bir yorgunluk hissi de var.
Bunu akılda tutarak, Sunday Times ve Channel 4'ün Brand hakkındaki soruşturmasını anlatan uzun metrajlı bir belgesel izleme düşüncesi, kafanızı isteyerek tuvalete sokmak gibi gelebilir. Ancak Russell Brand: Open Secret kesinlikle bir buçuk saatinizi ayırmaya değer. Film, yıllarını Brand'a ve tabii ki kurbanlarına titizlikle yakınlaştıran gazeteciler Rosamund Urwin ve Charlotte Wace'e bir saygı duruşu niteliğinde olmakla kalmıyor, aynı zamanda bu üzücü olayı daha geniş bir kültürel bağlama yerleştirme konusunda da muazzam bir iş çıkarıyor.
Çünkü Brand'in en şöhretli olduğu dönemde davranışları hoş görülmüyordu; özellikle onun tarafından aktif olarak kutlandı. Stand-up'ının ya havayı kuruttuğu ya da izleyicileriyle flört etmek için koltuklara daldığı sahnelerden oluşan klipler görüyoruz. Onun göğüs dekoltelerine imza attığını ve Fareli Köyün Kavalcısı tarzında genç kadınlardan oluşan bir kalabalık tarafından takip edildiğini görüyoruz. Andrew Sachs skandalından sonra BBC kariyerinin sonunu her gün daha kötü şeyler yapmakla övünerek yansıttığını görüyoruz. Birine tecavüz ettiğine dair şaka yaptığı bir podcast klibi var. Ve o zamanlar insanlar doyamıyordu. Magazin dergileri onu üç kez üst üste “Yılın Seksçisi” olarak taçlandırdı. Neredeyse her gazete coşkulu bir şekilde My Booky Wook'u değerlendirdi. Ne zaman bir davaya sesini çıkarsa, ilgili herkes ayaklarına kapanıyor, onun platformuna ve şöhretine sahip birinin onlara gösterebileceği ilgi karşısında sersemleşiyordu.
Baştan sona Times'ın soruşturmasına katılanların ifadelerini duyuyoruz. İlginçtir ki, eski kız arkadaşı Jordan Martin, Brand'in maruz kaldığı taciz hakkında bir kitap yazmıştı. Kendisi PR'de çalışmasına rağmen hikayesine basının ilgisini çekemedi. Bu herkesin bildiği bir sır olabilirdi ama kurumun (ve Brand'in avukatlarının) göz ardı etme eğiliminde olduğu bir sırdı. İddiaların ayrıntılarının dehşet verici olduğu aşikar. Onu suçlayanların bir kısmı burada konuşuyor - bazıları kamera önünde, bazıları aktörler tarafından temsil ediliyor - ama hepsi bir yetki ve güç dengesizliği modelini izliyor; bir adama bir şeye sahip olamayacağının söylenmesi ve yine de onu alması. Deneyimlerini basına, polise ve şimdi de bir belgesel ekibine tekrar tekrar anlatmak muazzam bir güç gerektirmiş olmalı. Ancak bu tür travmatik hikayelere insani bir yüz katma konusundaki isteklilikleri, Brand'in aleyhindeki durumu inkar edilemez kılıyor.
Ancak belgesel yalnızca Brand'in ne yaptığıyla ilgilenmiyor. Davranışını affetmeye, görmezden gelmeye veya basitçe görmezden gelmeye istekli yeni izleyici kitlelerini defalarca bulmayı nasıl başardığına bakıyor. Ünlü olmasından bu yana geçen çeyrek yüzyılda Brand'in kariyeri tuhaf bir düzenlilikle hem iniş hem de yükseliş gösterdi. MTV'de ün kazandı, ancak 12 Eylül 2001'de Usame bin Ladin gibi giyindiği için görevden alındı. BBC tarafından benimsendi, ancak Sachsgate'ten sonra reddedildi. Film kariyerinin sona erdiği, çünkü cinsel saldırı konusundaki itibarının göz ardı edilemeyecek kadar yüksek hale geldiği ima ediliyor.