Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Malazgirt Muharebesi'nin (1071) yıllık yıldönümleri sırasında, Türk siyasi liderliğinin söylemi sürekli olarak güçlü bir militarist ve milliyetçi ton alır. Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, en karakteristik açıklamalarından birinde anlamlı bir açıklama yapmıştı: "Kılıç kınından çıkarsa, kaleme ve söze yer kalmaz." He moved along the same lines in the recent celebrations for the anniversary of the battle, where he emphatically underlined the lasting connection of the past with Ankara's modern geopolitical aspirations: "From Manjikert to Sangario, without tarnishing the blood of our martyrs who fell to make Anatolia our homeland, we will defend the rights of our beloved nation and let's work with all our strength to achieve our goals".
Ankara bu sözleriyle tarihsel bir gerçeği açıkça itiraf ediyor: Anadolu askeri güçle, çatışmayla, şiddet dayatmalarıyla Türk yurdu haline getirildi. Bu resmi itiraf, modern tarih yazımının ve siyaset biliminin çok önemli bir sorusunu yeniden gündeme getiriyor: Modern tanımlara dayanarak, ortaçağ ve erken modern dönem Türklerine "sömürgeci" (sömürgeci) unvanı atfedilebilir mi? Cevap, geçmişin devlet politikaları ile modern nüfus genetiği verileri arasındaki çelişkide yatmaktadır.
Türk yayılmasının bir tür sömürgecilik işlevi gördüğü teorisinin savunucuları, kendi egemenliklerini kurmak için kullanılan yöntemlere güveniyorlar. Selçukluların ve daha sonra Osmanlıların Anadolu'daki hakimiyeti barış içinde bir arada yaşamanın ürünü değildi. Sistematik askeri fetihleri, katliamları, şiddet yoluyla İslam'a geçişleri ve başta Yunanlılar/Romalılar, Ermeniler, Süryaniler ve Kürtler olmak üzere yerli halkların kademeli demografik değişimini içeriyordu.
Osmanlı İmparatorluğu Trakya ve Balkanlara doğru genişlediğinde İskân politikasıyla demografik değişimi resmi bir devlet stratejisi haline getirdi. Bu plan rastgele bir göç değil, sıkı organize edilmiş bir sosyal mühendislik operasyonuydu. Osmanlı devleti, Orta Asya ve Anadolu'dan büyük kitleler halinde göçebe Türkmenleri (Yürükler) zorunlu olarak taşıyarak onları Balkanlar'ın kritik jeostratejik noktalarına, verimli vadilere, otoyollara ve şehir merkezlerine yerleştirdi. İskân'ın amacı iki yönlüydü. Bir yandan Hıristiyan ayaklanmalarını bastırabilecek sadık Müslüman nüfustan oluşan bir "kalkan" yarattı. Öte yandan imparatorluğun ana ticaret yollarını da kesti. Bu politika aynı zamanda ters yolu (Sürgün) yani yerel direnişi zayıflatmak için Hıristiyan halkların Anadolu'nun içlerine doğru şiddetle yer değiştirmesini de içeriyordu.
Fethin şiddet içeren özelliklerine rağmen çoğu akademisyen anakronizme düşmemek için "sömürgeci" teriminden kaçınıyor. Klasik Batı sömürgeciliği (Hindistan'da İngilizler veya Afrika'da Fransızlar gibi) "metropolis" ile "sömürge" arasında katı bir ayrım çizgisinin korunmasına dayanıyordu. Avrupalıların amacı uzak bir ülkenin zenginlik üreten kaynaklarını merkezin yararına çıkarmaktı. Anadolu örneğinde model, büyük kıta imparatorluklarının geleneğini takip ediyordu.