Partinin büyük çadır yaklaşımı geçmişte de seçim sonrası kavgalara neden olmuştu. Ancak bir çift tekil hedef bunu engelleyebilir. Demokratlar genellikle büyük çadır hastalığına yakalanırlar. Kazanmak için öyle büyük seçmen koalisyonlarını (işçi sınıfı, orta sınıf, siyahlar, Latinler, kadınlar, gençler, ılımlılar, liberaller) bir araya getiriyorlar ki, göreve geldiklerinde parti içi kavgalar sıklıkla gündemlerini tehdit ediyor. Ocak ayında iktidara geldiklerinde aynı şey tekrar olacak mı? Öyle düşünmüyorum. İki dış güç Demokratları birbirine bağlı tutacak. Birincisi, şiddetli ekonomik eşitsizlik. Ücretler ve maaşlar şu anda ülkenin gayri safi yurt içi gelirinin %43'üne düştü; bu 1929'dan bu yana en düşük seviye. Buna karşılık kurumsal kârlar %12,4 gibi rekor bir seviyeye tırmandı. Bu kârlar şirket sahiplerine, yani gelirleri büyük ölçüde hisse senetlerine bağlı olan üst düzey yöneticilere ve yatırımcılara gidiyor. Bu eğilimler ortalama çalışan Amerikalıları sıkıştırıyor. Ara seçimlerde seçmenin büyük çoğunluğunun değişiklik talebinde bulunmasına neden oldular.
Eğilimler yakın gelecekte değişmeyecek çünkü bunlar artık ekonomiye kazınan tekellerin, neredeyse yüzyıldır görülen en düşük işçi sendikalaşması seviyesinin ve vergilerini düşük tutmak ve devlet ayrıcalıklarını korumak isteyen büyük şirketler ve varlıklı bireyler tarafından politikacılara ödenen yasal rüşvetlerin kısır döngüsünün bir sonucu. Bu şiddetli eşitsizlik Demokratlara net bir hedef verdi: eşitsizliği azaltmak! – ve açık bir kötü adam: milyarderler ve açgözlü şirketler. Kongrenin yeni seçilen Demokrat üyelerinin neredeyse tamamının (ister “ılımlı” ister “demokratik sosyalist”) son kampanyaları milyarderleri ve kurumsal açgözlülüğü patlattı. Mor savaş alanı eyaletlerinden demokratik kazananlar, masmavi eyaletlerin kazananlarıyla aynı ilahileri söylüyor.
Muhafazakar bir sandalyeye oturan Montana'dan temsilci olarak seçilen Sam Forstag, "gerçekte çalışan insanlara yardım edecek popülist ekonomi politikaları için mücadele edeceğini ve sonunda Kongre'nin kimin için çalışması gerektiği konusunda bizi tekrar ön sıralara koyacağını" söyledi. Bir zamanlar yakut kırmızısı Cumhuriyetçi Kansas'ta, senatör tarafından seçilen Adam Hamilton, Medicare'in görme ve diş bakımını kapsayacak şekilde genişletilmesi için kampanya başlattı. Kendini ılımlı olarak tanımlayan Teksas senatörü seçilmiş James Talarico, yaşı ne olursa olsun her Amerikalının Medicare'e katılmasına izin vermek istiyor. Michigan'ın seçilmiş senatörü Abdul El-Sayed ve Maine'den Troy Jackson da aynısını yapıyor. Demokratları bir arada tutacak ikinci güç ise daha kavgacı bir Trump ve Trump'ın daha kavgacı dalkavuklarıdır.
Trump saldırıya geçmekten daha iyi hiçbir şeyden hoşlanmaz ve görev süresinin ikinci yarısında kendisi ve partisi saldırı köpeklerini seçti: yeni özel kalemi Stephen Miller ve Temsilciler Meclisi'nin yeni azınlık lideri Jim Jordan. Ve kabinesinin en kavgacı üyesini, Savunma Bakanı Pete Hegseth'i tutmaya karar verdi. Ara dönem bombardımanı Trump'ın yönetim yaklaşımını yeniden düşünmesine neden olsaydı, onu yeni Demokrat çoğunluklarla çalışmaya daha uyumlu hale getirseydi, söylemini yumuşatsaydı, Hegseth'i kovmaya ve daha makul bir savunma bakanı ve barış tekliflerini sunacak bir genelkurmay başkanı atamaya ve Demokratlarla işbirliği yapacak bir Temsilciler Meclisi liderini desteklemeye yöneltseydi farklı olurdu. Bu koşullar altında, bir sonraki Kongrenin bazı Demokrat üyeleri taleplerini yumuşatmaya ve Trump'ın Cumhuriyetçileriyle çalışmaya yönelebilir. Ancak Trump tam tersi bir yaklaşımı tercih etti. Beyaz Saray danışmanından bu haftanın mektubu