https://arab.news/47tek Gazze'den her gün yeni görüntüler çıkıyor: Sarı Hat olarak adlandırılan hattın her iki tarafında daha fazla patlama, şeridin her köşesini aydınlatan ışık parlamaları. Ve her gün, sonsuz gibi görünen yıkıcı görüntüler, şimdi destansı boyutlardaki sahnelerle birleşiyor: binlerce çadırı silip süpüren, tüm aileleri sular altında bırakan ve Şerit'te ayakta kalan çok az şeyi yok eden büyük seller. 6 Kasım'da Gazze'yi vurmaya başlayan fırtına, İsrail'in soykırımı nedeniyle zaten harap olan yerinden edilmiş kampları da harap etti. Gazze Hükümeti Medya Ofisi'ne göre, yalnızca 12 saat içinde en az 70.000 çadır sular altında kaldı ve bu durum yerinden edilmiş yaklaşık 350.000 Filistinliyi etkiledi. Ve bu dramatik sahneler kısa süreliğine de olsa sona erdiğinde Gazze, günlük acımasız gerçekliğine geri dönüyor: Milyonlarca insan kurtuluşu bekliyor, neredeyse üç yıldır ev olarak hizmet veren kırılgan çadırlar ve dayanıksız plastik tenteler altında çürüyor.
Onları izliyoruz. Özellikle haber döngüsü yavaşladığında onların çektiği acıları aktarıyoruz. Eylem çağrısında bulunuyoruz. Ancak bunu çok az eylem takip ediyor. İsrail'i, Gazze'ye daha fazla yardım, ilaç, inşaat malzemesi ve diğer temel malzemelerin girmesine izin vererek sözde ateşkes anlaşması kapsamındaki yükümlülüklerini yerine getirmeye zorlamak için baskı ve hesap verebilirlik talep ediyoruz. Ancak bu talepler çok az anlamlı baskıyla karşılanıyor ve neredeyse hiçbir sorumluluk yok. Sonuçta çoğumuz başka yöne bakıyoruz. Ancak tehlike burada yatıyor. Mağduru suçlamak neredeyse bir yüzyıldır ana akım medyanın Filistin hakkındaki haberlerinin ders kitaplarında yer alan bir özelliği olmuştur. Bu sadece Gazze'de değil, İşgal Altındaki Topraklar genelindeki her büyük ayaklanmadan önce gelen kalıptır: Filistinliler arasında yaygın hoşnutsuzluk ve derin bir ihanet duygusuyla birleşen, ele alınmadan bırakılan muazzam acılar. Ardından kolektif Filistin direnişi, acı ve dayatılan sessizlik döngüsünü kırarken fırtına geliyor.
Neredeyse senaryolaştırılmış bir senaryo takip ediyor. Ana akım medya Filistinlileri suçlamak için acele ediyor ve Filistinlilerin İsrail şiddetine verdikleri tepkiyi onlarca yıllık işgal, mülksüzleştirme ve baskının bir sonucu olarak değil, çatışmanın nedeni olarak gösteriyor. Aslında kurbanı suçlamak, neredeyse bir yüzyıldır ana akım medyanın Filistin'e dair yayınlarının ders kitaplarında yer alan bir özelliği olmuştur. Medyanın bu kapsama biçimi büyük ölçüde değişmeden kaldı. Ancak değişen şey, dünyanın bu duruma tarihsel ölçekte nasıl tepki vereceğidir. İsrail'in, Siyonizmin ve Filistin halkına karşı işlenen suçların tarihi şampiyonu ABD'de bile, Cumhuriyetçi Parti'nin on yıllardır yaşadığı en yıkıcı seçim yenilgilerinden birinin bu ayki ara seçimlerde yansıtıldığı gibi, siyasi bir isyan şekillendi. Bugün hem İsrail hem de ABD yönetimleri siyasi açıdan zayıflamış durumda ve seçimlerdeki başarısızlıklarla kuşatılmış durumda.
Ancak bu seçimlerin sonuçları Demokratlara olan güvenin tazelendiği şeklinde yanlış yorumlanmamalı. Gerçek bir siyasi meşruiyet inşa etmek için bu tarihi fırsattan yararlanıp yararlanamayacaklarını yalnızca zaman gösterecek. Ancak mesaj açık: Biden yönetimi İsrail'e koşulsuz desteğinin ve Orta Doğu'daki savaş çığırtkanlığının siyasi bir bedelini ödedi. Şimdi Donald Trump'ın partisi de aynı cezayı alıyor. Siyasi ve ahlaki sorumluluğun partiler üstü olduğu giderek daha fazla kanıtlandığından hiç kimse bağışlanmıyor. ABD'deki kamuoyu yoklamaları kamuoyunun İsrail'e karşı tutumunda benzeri görülmemiş bir değişimi ortaya koyarken, Birleşik Krallık da İsrail'in oluşturduğu artan tehlikenin farkına varıyor. 5 Kasım