Dünyanın en zengin ülkelerinden hangisi, az gelişmiş ülkelere fosil yakıtlardan uzaklaşmalarına ve iklim krizinin sonuçlarıyla başa çıkmalarına yardımcı olmak için mali yardım sağlamalıdır? Bu soru, 20 Kasım'da Antalya, Türkiye'de sona erecek olan 31. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı'nda (COP31) tartışılan pek çok sorudan biri. Avrupa Birliği ve Fransa, yıllardır, artık büyük ekonomik güç olan Çin ve Körfez ülkelerine odaklanarak, faturayı ödemek zorunda olan ülkeler listesinin genişletilmesini savunuyor.
Bu konu daha önceki COP'larda gündeme gelirken, Avrupalı temsilciler konuyu yeniden gündeme getirmek için Antalya'ya geldi. AB Çevre Komiseri Jessika Roswa Ekim ayında "Katkıda bulunan tabanı genişletmenin yollarını bulmak çok önemli" dedi. Özellikle Fransa, Çevre Bakanı Monique Barbut'un iklim finansmanı çalışma grubuna eş başkanlık yapması nedeniyle bunu "öncelik" haline getirdi. Konu, yine AB'nin öncülüğünde Ermenistan'ın Erivan kentinde düzenlenen biyolojik çeşitlilik konulu son COP17'de de geniş çapta tartışıldı.
Bu "katkıda bulunan tabanı" üzerindeki ayrım çizgisi ilk olarak 30 yıldan fazla bir süre önce, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nin 1992'de kabul edilmesiyle ortaya çıktı. Sözleşme dünyayı iki gruba ayırdı: gelişmiş ülkeler (Kuzey Amerika ve Avrupa'daki birkaç düzine eyaletin yanı sıra Japonya ve Avustralya) ve gelişmekte olan ülkeler (dünyanın geri kalanı). Sözleşmenin Ek II'sinde, birinci grupta yer alan yaklaşık 20 ülkenin, ikinci grupta yer alan ülkelere "yeni ve ek mali kaynak sağlamaları", böylece emisyonları azaltabilmeleri ve uyum maliyetlerini karşılayabilmeleri öngörülüyor. Bu makalenin okunacak %72,89'u kaldı. Gerisi sadece aboneler içindir.