Yeni bir nefret dalgasının sektörün çalışma şeklini nasıl değiştirdiğini gördüm ve şimdi bir rapor bu krizi detaylandırıyor. Bir uyandırma çağrısı olsa gerek Natasha Walter, Mülteci Kadınlar İçin Kadınlar'ın kurucusu. Kendi küçük bahçesinde yetişen çiçeklerle ışıl ışıl bir merkezde her gün yerel toplumu bir araya getiren küçük bir hayır kurumu var. Yaşlı-genç, göçmen-vatandaş insanlar, normalde çöpe gidecek yiyeceklerden yapılan yemekleri birlikte yiyor. Çocuklar bağışlanan oyuncaklarla oynuyor, yetişkinler ise birlikte İngilizce öğreniyor. Geçen yaz deniz kenarına bir gezi yaptılar ve neşeli fotoğraflardan bazılarını internette yayınladılar.
Yardım kuruluşunun müdürü bana şöyle dedi: "Bir gazete web sitemizden fotoğraflar çekti ve mültecilerin eğlenmesine izin verilmesinin bir skandal olduğunu söyleyerek bu fotoğrafları çok abarttı ve bu gezinin vergi mükellefleri tarafından finanse edildiğini ima etti." Artık hayır kurumu, faydalanıcılarının fotoğraflarını nadiren yayınlıyor ve adresini çevrimiçi olarak paylaşmıyor. "Hayır kurumlarının maruz kaldığı türden suistimaller nedeniyle bu tehlikeli." Bu önemsiz bir olay gibi görünebilir; birkaç fotoğraf, bazı küçümseyici yorumlar, bir hayır kurumunun finansmanıyla ilgili yanlış haberler. Ancak bu, çok daha büyük bir resmin bir örneği: Artan düşmanlık, hayır kurumlarının çalışma şeklini nasıl değiştiriyor.
Geçen hafta yayınlanan Areport raporu bu dönüşümün boyutunu yansıtıyor. Asylum Matters ve Praxis, 200'den fazla hayır kurumuyla yaptığı ankette, işçilerin tecavüz ve ölüm tehditleri de dahil olmak üzere doğrudan tacize maruz kaldığına dair kanıtlar topladı. İşyerlerine davetsiz misafirler tarafından filme alınan, hain ve asalak olarak adlandırılan işçilerden alıntılar yapılıyor. Ankete katılanların neredeyse dörtte üçü, hizmetlerini sunarken üç yıl öncesine göre kendilerini daha az güvende hissettiklerini söyledi. Bu değişimi yakından gördüm. Yirmi yıl önce, Mülteci Kadınlar için Kadınlar adlı yardım kuruluşunun kurucularından biriydim. Başından beri sadece mülteci kadınlarla doğrudan çalışmadık, aynı zamanda halkla dayanışma ve anlayış oluşturmak istediğimiz için de çalıştık.
O yılları idealize etmek istemiyorum. Politikacılar cezalandırıcı politikaları artırıyordu ve medyanın bir kısmı zaten Britanya'nın bazı sorunları için sürekli olarak göçmenleri günah keçisi ilan ediyordu. Ancak aynı zamanda savunmasız insanlara yardım etmenin iyi olduğu, toplulukları bir araya getirmenin iyi olduğu, paylaşmanın iyi olduğu ve başkalarını ağırlamanın iyi olduğu yönündeki fikir birliği güçlü kaldı. Böylece farklı topluluklarda çeşitli ağlar oluşturarak açık bir şekilde çalışabildik. İstismar korkusu olmadan geleneksel ve sosyal medyada hikayeler yayınladık, sokak protestoları ve ücretsiz sergiler dahil onlarca kamusal etkinlik düzenledik. Çalışmamızın ilk on yılında yaşadığımız tek bir nefret olayını hatırlamıyorum.
Eski meslektaşlarımdan biri, geçen yıl yaşanan bir olayın, her şeyin ne kadar değiştiğini kendisine hatırlattığını gözlemledi. Şu anda Migration Exchange için çalışan Marchu Belete, ırkçılık karşıtı bir örgütün kilisede düzenlediği topluluk etkinliğine konuşma yapmak üzere davet edildi. Belete bana, "Etkinlik başlamadan önce bir grup adam, çekim yaparak ve bağırarak zorla mekana girdi" dedi. Toplantının iptal edilmesi üzerine polis çağrıldı. Belete, "Herkesi buluşmaya ve bağlantı kurmaya davet etme konusunda eskiden yapabildiğimiz şeyin artık mümkün olmadığının farkına varmamız gerekiyor. Bu açıklık ortadan kalktı." Mülteci Kadınlar İçin Kadınlar hâlâ değerli çalışmalarını her gün sürdürüyor, ancak yeni kaygılarla. Andrea Vukoviç, "Artık güvenliğimizi düşünmeliyiz" dedi.