Soğuk Savaş'ın tehlikeli anlarından kırk yılı aşkın bir süre sonra, Rusya ile Batı arasında askeri bir çatışma olasılığı yeniden ön plana çıkıyor. Financial Times, yaptığı analizde, Avrupa'nın yalnızca askeri yeteneklerini güçlendirmeye güvenemeyeceğini, kontrolsüz bir tırmanma riskini sınırlamak için Moskova ile diyalogu yeniden kurması gerektiğinin altını çiziyor. Yayın, Doğu-Batı ilişkilerinin özellikle tehlikeli bir noktaya ulaştığı 1983 yılını hatırlatıyor. Sovyet liderliği, ABD Başkanı Ronald Reagan'ın güçlü anti-komünist söyleminin savaş niyetini gösterebileceğine inanıyordu. Aynı yılın Eylül ayında Sovyetler, ABD'nin balistik füze saldırısına benzeyen bir saldırı tespit etti. Bir Sovyet subayının bunun bir sistem hatası olabileceğini düşünme kararı sayesinde nükleer bir karşı saldırı önlendi.
Kasım ayında NATO'nun Able Archer adlı yıllık askeri tatbikatı, Sovyetler Birliği tarafından kendisine yönelik bir saldırıya hazırlık olarak yorumlandı. Belirtildiği gibi o dönemde iki tarafın nükleer savaşa ne kadar yaklaştığını kesin olarak belirlemek mümkün değil ancak risk son derece ciddiydi. Kırk yıldan fazla bir süre sonra, Rusya ile Batı arasında bir çatışma olasılığı geri döndü. NATO Genel Sekreteri Mark Rutte, İttifakın önümüzdeki beş yıl içinde olası bir Rus saldırısına karşı hazırlıklı olması gerektiği konusunda uyardı. Moskova ise NATO üyesi ülkelerin Ukrayna'daki savaşa etkin bir şekilde katıldığını düşünüyor. Avrupa'nın tepkisi üç ana yönde ilerliyor: Ukrayna'ya desteğin sürdürülmesi, savunma harcamalarının artırılması ve sözde "gri bölge"deki saldırılara karşı dayanıklılığın güçlendirilmesi.
Ancak Financial Times'ın analizine göre bu gerekli önlemler, Rusya ile karşılıklı yıkıcı bir savaşın küçük ama gerçek riskini sınırlamak için yeterli değil. Savunma harcamalarının arttırılması Rusya'nın saldırganlığını caydırmaya yardımcı olabilir. Ancak caydırıcılık yalnızca silahlı kuvvetlerin gücüne bağlı değildir. Avrupalı NATO üyelerinin savaşa hazırlanmak kadar, savaştan kaçınmak için de çaba harcaması gerekiyor. Soğuk Savaş sırasında işleyen güvenlik mekanizmalarının çoğu artık ortadan kaldırıldı veya zayıflatıldı. Silah kontrolü anlaşmaları neredeyse yok, caydırıcılık ilkelerine ilişkin karşılıklı anlayış sınırlı ve gerilimi artırma yönetimi prosedürleri zayıf kalıyor. Aynı zamanda Rusya ile askeri ve siyasi iletişim kanalları sınırlı ve çoğu zaman etkisiz.
Bu durum, her iki tarafın da diğerinin niyetini yanlış yorumlama riskini artırıyor. Uluslararası ilişkilerde bu olguya "güvenlik paradoksu" adı veriliyor: iki rakip savunmalarını güçlendirmek için önlemler alıyor, ancak diğer taraf bunları saldırgan hamleler olarak algılıyor ve buna uygun önlemlerle karşılık vermeyi gerekli görüyor. Bu, sonuçta her iki tarafın da istemediği bir tırmanma döngüsü yaratabilir. 1983'te olduğu gibi, yanlış kararlardan veya yüksek yoğunluk koşullarındaki kazalardan kaynaklanan çarpışma riski