François Picard, Stimson Center Kıdemli Araştırmacısı Barbara Slavin'i ağırlamaktan memnuniyet duyuyor. Slavin, ABD-İran çatışmasını askeri tırmanış, diplomatik belirsizlik ve siyasi hesaplamaların tehlikeli bir bileşimi olarak tanımlıyor. Slavin, gerçek bir diplomasinin eksikliğine dikkat çekiyor: Washington ve Tahran arasında Katar arabuluculuğunda gerçekleşen son dolaylı temaslar, ciddi bir ilerleme kaydedilemeyecek kadar sınırlı ve kırılgan. Ona göre bu durum, herhangi bir uzlaşma görüntüsüne karşı konumlanırken yarım yamalak bir angajman sergilenen bir "kabuki diplomasisi" niteliği taşıyor.
Bu durumun sonuçları, ABD'nin İran'la olan savaşının çok ötesine uzanıyor. Suudi Arabistan çatışmanın içine daha derinden çekilirken, Husiler bölgesel güvenlik ve deniz taşımacılığı için tehdit oluşturmaya devam ediyor ve Hürmüz Boğazı çevresindeki aksamalar küresel enerji piyasaları üzerinde inanılmaz derecede büyük sonuçlar doğuruyor.
Bütün bu süreç boyunca hem Washington hem de Tahran, herhangi bir baskıya boyun eğiyor gibi görünmemek adına iç siyasi teşviklerle karşı karşıya kalıyor. Başkan Donald Trump için zayıf görünmenin siyasi maliyeti çok yüksek; İran içinse petrol piyasalarındaki sürekli baskı, uzlaşmaktan ziyade beklemek için teşvik yaratabilir.
Slavin, önümüzdeki ayları diplomasinin zorlukla elde edileceği bir dönem olarak görüyor. Temel soru, her iki tarafın da kendi katı siyasi pozisyonlarından ödün vermeden uçurum kenarında siyaset yapma stratejisinden (brinkmanship) vazgeçip vazgeçemeyeceği. Yine de, temasların gerçekleşmiş olmasının bile hâlâ önemli olduğuna inanıyor. Asıl zorluk, bu alışverişleri sonsuz tehditleri ve tırmanışları yönetmekten öte, savaşı bitirebilecek sürdürülebilir bir sürece dönüştürmektir.