Prof Ian Converyan ve Rebecca Wrigley, kartalların deniz kuşu popülasyonlarını yok edeceği yönündeki endişelere yanıt veriyor Makaleniz (uzmanlar, beyaz kuyruklu kartalların yeniden ortaya çıkışının deniz kuşu kolonilerini yok olma riskiyle karşı karşıya bıraktığını söylüyor, 8 Kasım) önemli soruları gündeme getiriyor, ancak temel bir noktayı gözden kaçırıyor: Kartallar ve deniz kuşları, kartalların insan zulmü nedeniyle nesli tükenmeden önce Britanya'nın kıyı şeridinde binlerce yıl boyunca bir arada yaşadılar. Bu nedenle yırtıcılık ve rahatsızlık, yeni ekolojik baskılar değil, yüzyıldan fazla bir süredir Britanya coğrafyasının çoğunda bulunmayan, tarihsel olarak yerleşik etkileşimlerdir.
Burada, ekolojik açıdan yoksullaşmış bir manzarayı koruma temelimiz olarak kabul etme tehlikesi var. Deniz kuşu kolonileri, yerel bir tepe yırtıcının yokluğunda var olmuştur, ancak bu, yırtıcı hayvanların bulunmadığı koşulların mutlaka doğal veya arzu edilir olduğu anlamına gelmez. Kartalları restore etmek sadece karizmatik bir türü kurtarmakla ilgili değil; kaybolan ekolojik ilişkileri ve süreçleri yeniden tesis etmekle ilgilidir. Daha da önemlisi, bahsi geçen Norveç araştırması, kartalların deniz kuşu kolonilerinin "yok olmasına" neden olduğunu göstermiyor. Daha ziyade, büyük ölçüde yerleşik bir popülasyondaki olgunlaşmamış kartalları içeren kartal rahatsızlığının, halihazırda yiyecek kıtlığı yaşayan kolonilerdeki düşüşleri nasıl hızlandırabildiğini belgeliyor. Bu ayrım önemlidir. Etkiler, deniz kuşlarının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığı yerlerde en büyükse, av mevcudiyetinin korunması, koruma çabalarının merkezinde yer almalıdır.
Elbette deniz kuşları, iklim değişikliği, azalan av bulunabilirliği ve hastalıklar gibi önemli ek baskılarla da karşı karşıyadır. Bu güvenlik açıkları yeniden kullanıma sunma planlamasına bilgi vermelidir. Ancak bireysel koloniler üzerindeki etkiler, özellikle hareketli türler için mutlaka popülasyon düzeyinde sonuçlar göstermeyebilir. Cumbrian Beyaz Kuyruklu Kartal Projesi aracılığıyla, restorasyon fırsatlarını ve risklerini değerlendirmek için ekolojik araştırmaları topluluk katılımıyla birleştirerek bu soruları araştırıyoruz. Uygun yanıt, yerli bir yırtıcı hayvanı restore etmenin kabul edilemez bir koruma riski teşkil ettiği varsayımı değil, sıkı bir ekolojik değerlendirme ve uyarlanabilir yönetimdir.Prof Ian Convery Cumbria Üniversitesi
Makaleniz dikkatleri deniz kuşlarının azalmasının gerçek nedenlerinden uzaklaştırıyor. Britanya'nın deniz kuşu sayısı, aşırı avlanma, deniz yatağının bozulması ve iklim değişikliği nedeniyle azalıyor; bu durum balık stoklarını azaltıyor ve deniz kuşları yavrularını büyütmek için yeterli yiyecek bulmakta zorlanıyor. Aşırı hava koşulları kalan koloniler üzerinde de baskı yarattı. Elbette, beyaz kuyruklu kartallar da dahil olmak üzere herhangi bir türün geri dönüşü, sıkı ekolojik fizibilite ve topluluk katılımının ardından sıkı bir ruhsatlandırmayla dikkatli bir değerlendirmeyi gerektiriyor. Ancak deniz kuşlarının bağlı olduğu besin zincirinin insan kaynaklı azalmasına bu kadar az önem verirken, yerli bir yırtıcı hayvanın yeniden ortaya çıkmasını büyük bir koruma tehdidi olarak göstermek yanlıştır.
Doğal yaşam alanını ve ekolojik süreçleri eski haline getirerek, besin zincirlerini yeniden inşa ederek ve kaybolan yerli türleri yeniden yabanileştirme yoluyla yeniden doğaya kazandırarak, doğaya iyileşme ve gelişme şansı verebiliriz. Yerli türlerin geri dönüşünü bir tehdit olarak çerçevelemek, yaşamsal iyileşmeyi geciktirir ve ekosistemleri bozulmuş bir duruma hapseder. Yerli yırtıcıları suçlamak yerine, tüm yaban hayatının bağlı olduğu sağlıklı ekosistemleri restore etmeye odaklanmalıyız.Rebecca WrigleyKurucu ve CEO, RewildingBritain