Elektrifikasyon ve iklim bilimine yönelik yenilenen taahhütler, BM müzakerelerinin son turundan elde edilen hayati sonuçlardır. COP31 iklim müzakereleri, delegelerinin pek beklemediği bir şeyi elde etti: biraz siyasi nefes alma alanı. Brezilya başkanlık yarışının ikinci turunda Luiz Inácio Lula da Silva'nın geri dönüşü birçok nedenden dolayı önemliydi. Rakibi Flávio Bolsonaro'nun zaferi demokrasiden tehlikeli bir geri çekilmeye işaret edebilirdi. Ancak Bay Bolsonaro'nun çevre düzenlemelerinin serbestleştirilmesine yönelik kararlılığı aynı zamanda Amazon için de bir felakete yol açacak ve Lula'nın yeniden seçilmesini iklim açısından büyük bir kazanç haline getirecekti. Benzer şekilde, Demokratların ABD ara sınavlarındaki başarısı, Donald Trump'ın yıkıcı hakimiyetinin gevşediği anlamına geliyor. 2028'de Beyaz Saray'ı geri kazanırlarsa ABD, COP34'e zamanında BM sürecine yeniden katılmalıdır.
Diplomatik tablo, olabileceğinden daha az kasvetli olsa da, tehdit seviyesi hâlâ yüksek ve artıyor. António Guterres, BM genel sekreteri olarak son Polisini kullanarak "ya yap ya da pişir zamanı" şeklinde özlü bir uyarıda bulundu. En son analiz, yüzyılın sonuna kadar 2,7C'lik ısınmaya (Paris Anlaşması'ndaki 1,5C hedefinin çok ötesinde) işaret ederken, hükümetler başka bir kritik anla karşı karşıya: fosil yakıtlardan uzaklaşarak, hâlâ en tehlikeli etkileri önleyebilirler. Ancak Birleşik Krallık'tan Andy Burnham Türkiye'ye gezi yapan tek G7 lideriydi; Fransız ve Alman liderler bunun yerine Dublin'deki AB zirvesine katılmayı seçtiler.
Artan risklere, benzeri görülmemiş sıcaklıklara ve Ağustos ayında Nepal-Tibet sınırındaki buzulun çökmesi gibi felaketlere ilişkin uyarılar, felç veya gerçek dışılık hissine yol açabilir. Her iki ev sahibi ülkenin liderleri de geçen hafta öfkeye yol açtı: Türkiye cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, ülkesinin petrol rezervlerini alenen övürken, Avustralyalı Anthony Albanese konuşmasında fosil yakıtlardan bahsetmedi. Ancak tüm kusurlarına rağmen BM iklim süreci önemini koruyor. Küresel bir yeşil geçişe aracılık edecek başka bir mekanizma yok.
Bay Burnham'ın iklim güvenliği danışmanı Madeleine Alessandri'yi ataması Birleşik Krallık'taki zihinleri odaklamalı. Kemi Badenoch'un net sıfırı reddetmesi partiler arası önemli bir fikir birliğine zarar verdi. Yakında Rosebank petrol ve gaz sahası hakkında karar vermesi gereken bakanlar, üretilen petrol ve gazdan kaynaklanan karbon kirliliğinin yol açtığı ekonomik zararın çok büyük fayda sağlayacağını anlamalıdır. Zengin ülkeler yatırım yapmaya devam ederse, Birleşik Krallık'tan çok daha fakir olan ülkelerin hükümetlerinin kömür ve petrolden uzaklaşması beklenemez. Fosil yakıt üreticilerinin itirazlarının üstesinden gelinebilirse, 2035 yılına kadar dünya çapındaki enerjinin %35'inin elektrikten elde edilmesine yönelik bir karar bu hafta kabul edilecek. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'nin çalışmalarını baltalama girişimlerine de direnilmelidir. Sürecin dayandığı bilimi sağlar. İklim finansmanı konusunda hesap verebilirliğin artırılmasına da acilen ihtiyaç duyulmaktadır. Yoksul ülkelerin sonsuz gecikmelere katlanması beklenemez.
Küresel kamuoyunun büyük bir çoğunluğu küresel ısınmanın yarattığı tehdidin farkında ve hükümetlerin harekete geçmesini istiyor. Elbette bu cesaret ve liderlik gerektirir: İnsanlar soyut anlamda yeşil bir geçişi destekleyebilir ancak hayatlarını etkileyen değişikliklere karşı daha dirençli olabilirler. Ancak COP31'de ve ulusal düzeyde fosil yakıtlardan daha hızlı uzaklaşmak için bastıranlar, kamuoyunun farkındalığının ve desteğinin artmasıyla cesaretlendirilmeli: onlar geleceğin tarafındayken, rakipleri geçmişte takılıp kalıyor.