Ukrayna'ya askeri takviye veya desteğinden vazgeçmeden, Financial Times'ın "Avrupa'nın Rusya ile konuşması gerekiyor" başlıklı bir analizine dikkat çekiyor. Ana argüman, Moskova ile Avrupa başkentleri arasındaki artan çatışmanın, silah kontrol mekanizmalarının zayıflamasıyla bir araya gelmesinin, bir savaş başlatma niyeti olmasa bile, tehlikeli bir askeri tırmanış için koşulları yaratmasıdır. Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerin durma noktasına geldiği bir dönemde yanlış karar verilmesi, askeri kaza yaşanması veya karşı tarafın hamlelerinin yanlış yorumlanması ihtimali özellikle ağırlık kazanıyor.
Analiz, Avrupa'nın haklı olarak savunma yeteneklerini güçlendirmeye, askeri harcamalarını artırmaya ve kendisini Rusya'nın hibrit tehditlerine karşı korumaya çalıştığına işaret ediyor. Ancak caydırıcılık yalnızca daha fazla askeri gücün konuşlandırılmasına veya yeni silah sistemlerinin edinilmesine bağlı değildir. Aynı derecede önemli olan, her iki tarafın da diğerinin niyetini anlaması ve hangi eylemlerin kontrol edilemeyen bir tepkiyi tetikleyebileceğini bilmesidir. Sorun, bir tarafın tamamen savunma amaçlı olarak değerlendirdiği bir tedbirin, diğer taraf tarafından saldırıya hazırlık olarak algılanabilmesidir. Askeri kuvvetlerin güçlendirilmesi, yeni sistemlerin geliştirilmesi veya yüksek yoğunluklu bölgelere yakın tatbikatlar yapılması, karşılıklı şüphe döngüsüne yol açabilir. 1983'ten alınacak ders ve nükleer risk Financial Times, en tehlikeli dönemlerinden biri olan 1983'e dönüp bakıyor
Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri nükleer gerilimin tırmanması konusunda ciddi risklerle karşı karşıyayken. O dönemde iki süper güç arasındaki gerilim öyle bir noktaya ulaşmıştı ki, askeri hareketler ve tatbikatlar, fiili bir saldırı hazırlığı sanılabiliyordu. Önceki yıllarda sınırlamaya yönelik oluşturulan anlaşmaların ve mekanizmaların önemli bir kısmının zayıflaması veya işleyişinin sona ermesi nedeniyle, tarihsel referans özel bir önem kazanmaktadır. Aynı zamanda, Rusya ile Avrupa devletleri arasındaki temasların önemli ölçüde sınırlı olması, kriz zamanlarında doğrudan iletişimi zorlaştırıyor. Etkili iletişim kanallarının yokluğu yalnızca iki tarafın müzakere etmekte zorlandığı anlamına gelmiyor. Bu aynı zamanda istemedikleri bir askeri çatışmayı önlemenin de onlar için daha zor olabileceği anlamına geliyor. Avrupa neden Moskova ile konuşmalı?
Makale, Avrupa'nın Avrupa güvenliğine yönelik desteğini azaltması veya Rusya'nın taleplerini kabul etmesi gerektiğini savunmuyor. Aksine, diplomatik iletişimi güvenilir bir caydırıcılık stratejisinin gerekli bir tamamlayıcısı olarak sunuyor. Bu yaklaşıma göre Avrupa tarafının Rusya'ya kendi güvenliğini nasıl algıladığını, niyetinin ne olduğunu, Rus askeri hareketlerini nasıl yorumladığını açıklaması gerekiyor. Bu tür konuşmalar hemen sonuç vermese veya anlaşmaya yol açmasa bile yanlış anlamaların azaltılmasına yardımcı olabilir. Ancak analiz, Moskova ile diyaloğun çoğu zaman etkisiz olduğunu ve ortak zemin bulmayı zorlaştıran tarihi ve jeopolitik argümanları öne sürmeye devam ettiğini kabul ediyor. Ancak bu, yardım ihtiyacını ortadan kaldırmaz.