Alan Milburn'ün incelemesi refah ve çocukluğa yaklaşımımız açısından bir dönüm noktası olacak. Değişimi bu şekilde yaratmaya kararlıyım Rapor: Burnham, gençlik istihdamı kriziyle mücadele için erken müdahale ve 'geri dönüş faydaları' sözü veriyor Yeni nesil genç insanlar bir sabah uyanıp çalışmak istemediklerine karar vermediler. 16 ila 24 yaş arası bir milyon çocuğun şu anda eğitim, istihdam veya eğitim (Neet) alamaması onların hatası değil. Politikacılar olarak bu bizimdir. Daha zorlu bir dünyada büyüdükleri için onlara ihtiyaç duydukları desteği veremedik. Bu, ülke için hem ekonomik hem de ahlaki bir felakete dönüştü.
On altı yıl önce Muhafazakar hükümet, yapmayı seçtikleri kesintilerin yükünü gençlerin taşıması yönünde kasıtlı bir karar aldı. Bugün yetişkin olanlar kemer sıkma politikalarının çocuklarıdır. Dört yaşındayken Sure Start merkezlerinin kapalı olması nedeniyle pek çok kişi okula yetişmek için ihtiyaç duydukları destekten yoksun olarak okula geriden başlıyordu. 12 yaşına gelindiğinde pek çok kişi gençlik kulüplerinin kapandığını ve kütüphanelerin ve eğlence merkezlerinin kapatılmasıyla topluluklarında gidecek daha az yer kaldığını gördü. Akıl sağlığı desteğine ihtiyaç duyan gençlere aylarca, hatta yıllarca beklemeleri söylendi. Ve 18 yaşına gelindiğinde milyonlarca kişi, teknik yeteneklerinin akademik akranlarının yetenekleri kadar değerli olmadığının öğretildiği bir eğitim sisteminden geçmişti.
Geleceğe odaklanan bir ülke, yatırım kesintilerinin hedefi değil, gençleri yatırım önceliği haline getirecektir. Bu, tüm gençlere yaşamda bir yol sunacak, onlara güven ve gelecek için umut verecektir. Britanya ikisini de yapmadı. Bu başarısızlığın çok fazla genci şu anda karşı karşıya oldukları zorlu dünyaya hazırlıksız bıraktığını kabul etmenin zamanı geldi. Ve elbette bunun da maliyetleri var. Muhafazakarların yönetiminde sosyal yardım faturası 114 milyar sterlin arttı. Şimdi Tory'nin çözümü nedir? O gençleri bir kez daha cezalandırmak. Sosyal yardım tasarısında teklif ettikleri kaba kesintiler, hükümette yaptıkları hataları daha da artıracaktır. Çocukları yoksulluğa sürükleyecek ve ailedeki evsizlik düzeyini daha da artıracak, konseyler, NHS ve diğer kamu hizmetleri üzerinde daha fazla baskı oluşturacaktır. Bu “reform” değil. Bu, daha yüksek kamu harcamalarına ve bozuk hizmetlere giden bir yoldur.
Bana göre iki seçeneğimiz var: Ya gençlerimize yatırım yapabiliriz ve onlara ilerlemeleri için uygun bir şans verebiliriz; ya da başarısızlığın bedelini ödemeye devam edebiliriz. İlkini seçiyorum. Modern dünyada çocukluğu nasıl desteklediğimizi kökten yeniden düşünmenin zamanı geldi. Sosyal yardım tasarısını tamamen aşağı çekmek için gençlerin geride kalabileceği farklı aşamalarda harekete geçmeliyiz. Kendilerini işsiz ve devlete bağımlı bulmadan çok önce müdahale etmeliyiz. Gelecek hafta Alan Milburn'ün gençlere ve çalışmalara ilişkin incelemesi yayınlanacak. Bunun bir dönüm noktası olmasını istiyorum. Refah hakkındaki düşüncelerimizi ve çocukluk hakkındaki düşüncelerimizi değiştirme fırsatımız var. Çünkü ikisi birbirinden ayrılamaz.
Çok uzun süre gençlerin yetişkinliğe ulaşmasını bekledik ve ardından yıllar içinde biriken sorunlarla baş etmeye çalıştık. Bu hükümet altında, çocukların en önemli anlarda ihtiyaç duydukları desteği almasını sağlamak için çok daha erken başlayacağız. Ben buna bütün-çocukluk yaklaşımı diyorum. Bu, ilk yıllarda her çocuğa uygun bir başlangıç sağlanması anlamına gelir. Okula çok geç başlayanlar çoğu zaman yetişemiyor. Bu çocukların düşmesini önlemek için