İtalyan siyaset teorisyeni ve anti-faşist Antonio Gramsci, 1930'da, önemli bir on yılın başında hapishanedeyken şöyle yazmıştı: "Kriz, eskinin ölmesi ve yeninin doğamaması gerçeğinden ibarettir: bu fetih döneminde çok çeşitli marazi olaylar meydana gelir." Gramsci daha önceki bir dönemden söz ediyordu ama ABD'nin büyük stratejisinin geleceğine ilişkin bugünkü tartışmanın merkezindeki ikilemin özünü kısa ve öz bir şekilde yakalıyor. Eski dünya düzeni sona eriyor, bir sonraki dünya düzeni henüz hayal edilmedi ve bunun sonucunda ortaya çıkan fetret dönemi çok çeşitli hastalıklı semptomlara neden oluyor. ABD'de servetin dağılımı: Birkaç kişi için bu kadar. Güçlülerin savaşı
ABD ile Çin arasında artan rekabet, Rusya'nın Ukrayna'ya karşı savaşı, ABD-İsrail'in İran'a yönelik bölgesel bir çatışmaya dönüşen saldırısı, Sudan ve Demokratik Kongo Cumhuriyeti'ndeki savaşlar: büyük güç rekabeti geri döndü ve ciddi çatışmalar dünyanın birçok yerini rahatsız ediyor. Soğuk Savaş'tan sonra ortaya çıkan birbirine bağımlı, küreselleşmiş pazarlar parçalanıyor, stratejik ayrışmanın ve korumacı engellerin kurbanı oluyor. Dünya kesinlikle daha az özgür hale geliyor. Otokratik rejimler giderek daha otokratik hale geliyor. Ve bir zamanlar istikrarlı demokrasiler olarak kabul edilen ABD dahil ülkeler bocalıyor ve geriliyor. Demokratik dünyanın büyük bölümünde siyasi merkez ayakta durmuyor. Küresel gücün yeniden dağıtımı
Bu tür hastalıklı semptomlar, diğer istikrarsızlaştırıcı gelişmelerle birlikte, dünyayı Gramscivari bir fetih dönemine doğru iten iki tektonik değişimin ürünüdür. Bunlardan biri, Batı'nın uzun süredir devam eden maddi ve ideolojik hegemonyasına son verecek küresel gücün yeniden dağıtılmasıdır. Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından ABD ve onun demokratik müttefiklerinin ekonomileri küresel GSYİH'nın yaklaşık yüzde 70'ini oluşturuyordu. 21. yüzyılın başında dünyanın en büyük beş ekonomisi ABD, Japonya, Almanya, İngiltere ve Fransa'ydı.
Ancak güç artık hızla batıdan doğuya, kuzeyden güneye kayıyor. 2060 yılına gelindiğinde Batı demokrasilerinin toplam ekonomik çıktısı küresel GSYİH'nın yüzde 40'ından azına ulaşacak. 21. yüzyılın ikinci yarısında dünyanın en büyük dört ekonomisinden üçünün Asya olması muhtemeldir: Çin, Hindistan ve Endonezya. 2100 yılına gelindiğinde dünya nüfusunun yüzde 80'inden fazlasının Afrikalı ya da Asyalı olması bekleniyor. O zamana kadar, büyük güçleri bir zamanlar dünyanın çoğunu sömürgeleştiren Avrupa'nın küresel GSYİH'nın yaklaşık %10'unu oluşturması gerekir. Merkezi olmayan ve çok kutuplu bir dünya bizi bekliyor. Dijital çağ ilerliyor
İkinci tektonik değişim, otomasyon ve gelişen teknolojilerin işgücü piyasalarını dönüştürmesi ve endüstriyel çağın sosyal sözleşmesini baltalaması ile birlikte sanayi çağının yerini hızla dijital çağa bırakmasıdır. Serbest ticaret durumu daha da kötüleştirirken, teknolojik değişim orta sınıfı etkileyen ve işçileri imalattaki yüksek ücretli işlerden hizmet sektöründeki düşük ücretli işlere iten sosyoekonomik çalkantının baskın itici gücüdür. büyüme doğuya doğru kayıyor Amerika Birleşik Devletleri'nde pek çok