90'larda kötü şöhretli ırkçı hoca Frank Ellis'in yanında çalıştım. Keşfetmek için kendimi özgür hissetmem gereken bir zamanda, bu durum özgüvenimi zayıflattı. 2006 yılında, Leeds Üniversitesi'nde Rusça ve Slavca çalışmaları dersi veren Dr. Frank Ellis, bir öğrenci gazetesine Siyahların beyazlardan daha az zeki olduğu teorisini desteklediğini söylemesinin ardından öğretim görevlisi olarak görevinden uzaklaştırıldı. O dönemde Guardian'ın sayfalarında kendisi, "siyahilerin ve kadınların genetik olarak aşağı olduğu konusunda ısrar eden bir öğretim görevlisi" olarak tanımlanıyordu. Bu, görüşlerinin ilk kez ulusal çapta yankı bulmasından altı yıl sonraydı.
Ellis'in görüşlerinin ulusal basına yansıdığını görünce öfkelendim. Ellis'in ırkçı olduğunu biliyordum çünkü 1996 ile 2000 yılları arasında Rus çalışmaları öğrencisiyken derslerimin çoğunu o öğretiyordu ve ben de onun görüşlerini düzenli olarak duymaya katlanmak zorunda kalıyordum. Bize düzenli olarak Afrika'dan hiçbir şeyin çıkmadığını anlatırdı ve beyazların üstünlüğünü savunan yayınlarda nasıl yazdığını ve Ku Klux Klan üyeleriyle birlikte ABD'de konferanslara nasıl katıldığını paylaşırdı. Bölümde okuyanların çoğunluğu genç kadınlardı ve aramızdan birkaçı da Afrika kökenliydi. O zamanlar bazı sınıf arkadaşlarım ve ben departmandaki endişelerimizi dile getirdik ama hiçbir şey yapılmadı: Onun ifade “özgürlüğü” kabul etmemiz gereken bir şeydi. Leeds'ten ayrıldıktan yıllar sonra, aramızdan bir grup, yaşadıklarımızı ve üniversitenin özen yükümlülüğünü yerine getirmediğini o kadar güçlü hissetti ki, bu konuda bir mektup yazdık.
Oxford Üniversitesi'ndeki Oriel College'ın, Reform UK'yi destekleyen bir öğrenci grubu olan Oxon Üniversiteleri Reform Topluluğu tarafından düzenlenen bir etkinlikte Dr. Nathan Cofnas'ın konuşma yapmasına izin verme kararını okuduktan sonra Leeds seminer odalarına geri gönderildim. Ellis gibi, Cofnas da bilimsel ırkçılıkla ilgili görüşleri ısrarla benimsedi.
Cofnas'ın Cambridge'deki Emmanuel College'da çalıştığı sırada yayınladığı bir blog yazısı, "liyakate dayalı bir düzende, Harvard öğretim üyelerinin en iyi öğrencilerin arasından seçileceğini, bunun da siyah profesörlerin sayısının %0'a yaklaşacağı anlamına geldiğini" ve Siyah insanların "spor ve eğlence dışındaki neredeyse tüm yüksek profilli pozisyonlardan kaybolacağını" iddia ediyordu. Her ne kadar Cofnas'ın görüş hakkı bir mahkeme tarafından onaylanmış olsa da, mahkeme blog yazısının "üniversite üyeleri, özellikle de siyahi öğrenciler için düşmanca, korkutucu, hoş karşılanmayan ve aşağılayıcı bir ortam yarattığını" tespit etti. Cofnas'ın Prof Jason Arday'a yönelik iddiaları, profesörün ölümüne yaklaşırken yoğun medya incelemesiyle karşı karşıya kalmasına da yol açtı.
Bana göre bu hikaye, konu üniversitelerin öğrencilerine, özellikle de siyahi öğrencilere gösterdiği ilgi konusunda çok az şeyin değiştiğini gösteren acı verici ve düşündürücü bir hatırlatmadır. Oriel College, Cofnas etkinliğiyle ilgili olarak yaptığı açıklamada, kurumun "yasalar çerçevesinde ifade özgürlüğünü korumaya kararlı olduğunu ve bunu yapmak için yasal bir görevi olduğunu. Buna, birçok kişinin son derece saldırgan bulduğu görüşleri ifade etme özgürlüğü de dahildir" dedi. Belki de ırkçı fikirlerin platformunun sadece bir "ifade özgürlüğü" sorunu olduğu iddiası, bu koşullar altında üniversite kampüslerinde dolaşmak zorunda kalan Siyah öğrencilerin ve öğretim üyelerinin gerçek deneyimleriyle olan kopukluk nedeniyle varlığını sürdürüyor. Neredeyse otuz yıl sonra Ellis'le derslere kendimi hazırladığımı hala hatırlayabiliyorum. Var olma, o alanda olma hakkımı savunmaya çalışıyorum. Ve tek kişi ben değildim. Tartışmaların provası, geri dönüşlerin netleştirilmesi, verilerin derlenmesi. Herhangi