Göz ardı edildiğini hissediyorsun, ancak ebeveynlerinin hayal kırıklığı yaratan davranışları seni sevmedikleri anlamına gelmiyor. Birkaç yıl önce 40 yaşına girdim. 21. ve 30. yaş günlerimde ailemden takılar aldım, ne istediğimi sormadıklarında bu geleneği takip edeceklerini düşündüm. Ama hiçbir şeyim yok. Özür bile dilemedim. Daha sonra 41 yaşına girdiğimi düşündükleri ortaya çıktı. Ama o zaman bile hiçbir şey alamamak incitici. Durumu yaşlılığa bağladılar ve sağlıklarıyla mücadele ettiklerini söylediler. Hediye vermeye çok önem veriyorum. Bunun değerle alakası yok ama birisinin seni düşünerek zaman harcadığını hissetmek güzel. Hiçbir şey alamamak için umursamadıklarını haykırdı.
Annem ve babamla zaten zor bir ilişkim var çünkü kız kardeşim çocukluğumu bir ızdırap haline getirdi. Artık onun huzurunda olmayı reddediyorum. Bu, ailemin Noel'i kiminle geçireceğini seçmesi gerektiği anlamına geliyor, ancak bunu benim yılım yapmak istediklerinde bile, diğer herkesin mutlu olduğundan emin olmak için etrafta koşuşturmakla meşgul olduklarından çoğu zaman benim dikkate alınacak son kişinin ben olduğu hissine kapıldım. Bir yıl kalmaya gittim (onların ısrarı üzerine) ama kız kardeşimle akşam yemeği yiyeceklerini kabul etmiştim. Bu bir sorun değildi ama evde benim için hiçbir şey bırakmadılar kendi yemeğimi kendim hazırlamak. Yakın zamanda yeni bir iş buldum ve tekrar ailemin yanına taşındım ve bu yılki tatillerden korkuyorum. Onları birlikte geçirmek istemiyorum ama ailem beni görmeyi bekleyecek. Hâlâ ne kadar incindiğimin farkında olduklarını sanmıyorum. Bunu nasıl halledebilirim?
Uzun mektubunuz öfke ve kızgınlıkla parçalanmıştı. PsikoterapistMark Vahrmeyerand Ben de duygularınızın çok genç bir dönemden geldiğini hissettim. Vahrmeyer ayrıca "ilgisiz olmak ile önemsenmemek arasında bir fark olduğuna da dikkat çekti. Siz önemsenmediğini hissediyorsunuz, ancak ebeveynlerinizin sizi önemsediğine dair kanıtlar var. Anne babanız için önemli olmadığınıza dair uzun süredir devam eden bir inanç var gibi görünüyor ve hiçbir hediye bu inancı asla çözemez. Hediyeler daha eski bir şikayetin vekili gibi görünüyor."
Bu mağduriyetin ne olduğunu merak ettik. Kız kardeşinizle ilgili bir ipucu var ve belki de aşkı ya o ya da ben olarak görüyorsunuz. Senin için gerçekten üzüldüm ama aynı zamanda annen baban için de üzüldüm çünkü ne yaparlarsa yapsınlar yanlış gibi görünüyor. Sanki kaçınılmaz hayal kırıklığı için neredeyse kendinizi hazırlıyormuşsunuz gibi geliyor. Vahrmeyer, bunun "neredeyse her ebeveyn tepkisinin göz ardı edildiği inancını güçlendirdiği, tekrarlayan bir ilişkisel model önerdiğini" söyledi. Ve bazen haklı olduğunun kanıtlanması, ileriye doğru bir yol bulmaktan daha önemli hale gelebilir, onarıma izin vermek yerine kırgınlığı sürdürür."
Anne babanızın sahip olduğu bu sağlık sorunları neler? Biraz bilişsel gerileme yaşayabilirler mi? Çocukken, ebeveynlerimizin ne istediğimizi biz dile getirmemize gerek kalmadan otomatik olarak bildiklerine dair sihirli bir fikre sahibiz. Bazı ebeveynler bu konuda çok iyidir, bazıları asla olamaz ve bazıları, çocuk büyüdükçe bu "zihin okuma içgüdüsünü" gerçek iletişimle değiştirir. Ancak ebeveynler zihin okuyucuları değildir. Ailenizde zaman zaman şaşırtıcı bir iletişim eksikliği varmış gibi görünüyordu. Onlara nasıl hissettiğinizi söylemek imkansız mı geliyor? Vahrmeyer, "Ebeveynlerinizin bazı davranışları gerçekten düşüncesiz" dedi, "ve anlamlı bir onarım eksikliği var. Ancak hayal kırıklığı yaratan davranışlar, mutlaka sevgi eksikliğinin kanıtı değildir. Her iki gerçeklik de bir arada var olabilir." Noel'de ne yapacağını sordun. Vahrmeyer, "Katılım veya yokluğu başka bir karara bağlamak yerine, bağımsız olarak karar verin" diye tavsiyede bulundu.