AMMAN: Neredeyse 2000 yıldır Hıristiyanlar şu anda Ürdün'ü oluşturan topraklarda yaşıyor, ibadet ediyor ve topluluklar inşa ediyor. Ancak 23 Ekim'de, bir arada yaşamanın bu uzun tarihi, küçük bir köyün acı çekmesine neden olan ve Orta Doğu'da Hıristiyanlığın geleceği hakkında acı verici sorular ortaya çıkaran bir şiddet eylemiyle sarsıldı. Silahlı kişiler, güneydeki Karak vilayetindeki Hamoud'daki bir kilisede cenaze töreni için toplanan yas tutanlara ateş açarak dokuz kişiyi öldürdü ve düzinelercesini de yaraladı. Kral II. Abdullah tarafından terörizm olarak kınanan saldırı, ulusal acı ve dayanışmanın artmasına neden oldu. Daha sonra üç şüpheli tutuklanırken, ülkenin siyasi ve dini liderleri kurbanların ailelerinin etrafında toplandı. Ancak Ürdün'ün nüfusun yalnızca yüzde 2 ila 3'ünü oluşturduğu tahmin edilen Hıristiyan azınlığı için saldırı, iyileşmesi çok daha uzun sürecek yaralar bıraktı.
Trajediyi anlamlandırmaya çabalayanlar arasında Kudüs Rum Ortodoks Patrikhanesi papazı ve Amman'daki Hıristiyan Aile Evi'nin başkanı olan Peder Chrysanthus da var. Saldırıdan 10 gün sonra Ürdün'ün başkentindeki kilisesinde Genel Yayın Yönetmeni ve "Arap Görüşleri" podcast sunucusu Faisal J. Abbas ile konuşan Peder Chrysanthus, o günün dehşetini, Müslüman komşuların gösterdiği olağanüstü dayanışmayı ve bu tür şiddet karşısında af vaaz etmenin zorluğunu anlattı. Ayrıca bölgede giderek azalan Hıristiyan topluluklarının atalarının topraklarında bir geleceği olmadığına inananlara da meydan okuyan bir mesaj verdi. Peder Chrysanthus için 23 Ekim olayları her cuma günü olduğu gibi başladı. Karak'ta bir saldırıya ilişkin ilk haberler televizyonda yayınlandığında Amman'daki ofisinde çalışıyordu.
"Ofisimdeydim, çalışıyordum ve bir anda haberleri görmek için televizyonu açtım ve Hamoud Karak'a saldırı olduğunu söyleyen bir haber okudum. Hangi kilise olduğunu sordum. Babalar grubuna WhatsApp üzerinden mesaj gönderdik, burası bizim kilisemiz mi? diye sorduk. "Ve birden kiliseden, orada bulunan babadan videolar gördük ve kanı gördük. Öldürülenleri gördük” dedi. Şiddetin boyutu netleştikçe, Hamoud'daki bölge rahibi başkentteki meslektaşlarını arayarak çaresizce yardım aramaya başladı. “Korktu. Bize sesleniyordu: ‘Baba, birinin bize yardım etmesini istiyorum.’ Biz de düşünmeye başladık: Ne yapacağız?” Bazı rahipler güneye, Karak'a giderken Peder Chrysanthus, hayatta kalanların tedavi için hastanelere nakledildiği Amman'da kaldı. Orada, acıların ve kafa karışıklığının ortasında, beklemediği bir şeyle karşılaştı: Ölümden kıl payı kurtulanların inanç ifadeleriyle.
"Yaralıları gördüm, ağlıyorlardı. Ama aynı zamanda gözlerindeki inancı da gördüm. Yaralılardan biri bana şöyle dedi: 'Baba, biliyorsun, artık Tanrı'ya giderek daha çok güveniyorum, çünkü O bizi kurtardı.'" Ertesi gün Rum Ortodoks rahipler ölüleri gömdüler ve yaslı ailelerin yanında oturdular. Ancak Peder Chrysanthus, en büyük zorluğun yalnızca kederden bunalanları rahatlatmak değil, aynı zamanda kolay bir açıklaması olmayan bir soruyu yanıtlamaya çalışmak olduğunu söyledi. “Biliyor musun, en zor soru şuydu: Bu neden oldu?” Trajedi anlarında güvence sağlaması beklenen rahipler için duygusal yük çok büyük olabilir. Peder Chrysanthus, dini liderlerin, hizmet ettikleri kişilerin yaşadığı aynı çaresizlik duygularına karşı bağışık olmadıklarını kabul etti. “Ve birçok kez biz