Gençken arkadaşlarım ve ben, yaşlı erkeklerle ilişkiler kurmanın büyüleyici bir şey olduğunu düşünürdük. Ancak Russell Brand ve David Walliams hakkındaki ifşaatların ardından hayatımın o dönemine yeni bir gözle bakmaya başladım. Gregg Wallace'ın bizi çok sevimli bir şekilde etiketlediği gibi "belirli bir yaştaki kadın" olmak tuhaf bir dönemdi. Birçoğumuz Russell Brand davasının ve David Walliams'ın ifşasının her ayrıntısına kapıldık. Davranışlarının sonuçları karşısında şaşkına dönsek de, hoş bir şekilde şaşırdık, hatta şaşkına döndük, çünkü deneyimlerimize göre işler genellikle böyle gitmez.
Birkaç gün önce, bulunduğum hemen hemen her yerde olduğu gibi, aralarında ana tartışma konusunun da olduğu bir grup belirli yaştaki arkadaşımla vakit geçirirken, utandığım bir şeyi itiraf ettim. Eğer Brand'in, hakkında okunması bile zor olan bir saldırıda tecavüzden suçlu bulunan kadın olsaydım, olanlardan şikayet etme konusunda kendimi güçsüz hissedeceğimden endişeleniyorum. Rızanın, ne kadar korkunç ve istenmeyen olursa olsun, bundan sonrasını kapsayan genel bir ifade olarak alınacağını düşünürdüm; yatağımı yaptığım için ne olursa olsun orada yatmak zorunda kaldım. Arkadaşlarımın da aynı şeyi hissettiğini belirtmek gerekir. Tanrıya şükür ki Brand'in saldırısına katlanmak zorunda kalan kahraman kadın daha iyisini biliyordu.
Bu haftadan sonra dikiz aynamdaki pek çok şey farklı görünüyor. Örneğin, 17 yaşımdayken 36 yaşında bir adamla yaşadığım kısa ilişki (ilişki kelimesi çok fazla ağır yük getirse de). Hiçbir zaman yakından incelenmeyen berbat bir sahte kimlik ve bir arkadaşımın evinde yatıya kalma konusunda aileme söylediğim karmaşık yalanlar sayesinde sık sık gidebildiğim yerel cadde gece kulübünde DJ'lik yapıyordu. İçimizden aynı yaştaki bir grup, DJ'in bizden yaklaşık 20 yaş büyük bir grup arkadaşı gibi, gizlice dışarı çıkabildiğimiz kadar düzenli olarak gece kulübüne gidiyordu. Eşleştik ve kimse gözünü kırpmadı. 17 yaşındaki erkek çocuklar çok çocuksuydu; onların bizden daha yavaş olgunlaştığı yaygın bir bilgiydi. Yaşlı adamlarla birlikte olmamız mantıklıydı.
Çoğu genç kız gibi ben de bir yetişkin gibi davranılmayı çok istiyordum ve DJ de bunu açıkça yaptı. Onunla olan ilişkim beni inanılmaz derecede havalı, özel ve yetişkin hissettirdi; ailemin beni hala gördüğü küçük kız yerine, tam anlamıyla sofistike, dünyevi bilge bir kadın haline geldim. Kendine ait bir dairesi ve arabası vardı ve istediği gibi gelip gidebilirdi. İnanılmaz derecede göz kamaştırıcı görünüyordu. 40'ına yaklaşan bu adamın bir çocuktan ne istediğini bir an bile sorgulamadım; her ne kadar öfkeyle inkar etsem de ne olduğumu. Neden kendi yaşındaki kadınlarla çıkmadığını ya da onların onun hakkında benim göremediğim ne hissettiklerini de hiç merak etmedim. Yaptığım şeyin tehlikeli olduğundan endişe etmedim ya da sömürülüp sömürülmediğimi kendime sormadım. Aslında geçen haftaya kadar bu, gençlerin aptalca maceralarının yer aldığı klasördeki başka bir hikayeydi. Arkadaşlarım da bunu yapıyordu, alışılmadık bir durum değildi ve hiçbir yasa çiğnenmiyordu. Tanıştığımız kulüpte DJ'in bana alkollü içki alması yasa dışı olurdu ama son plağını çaldıktan sonra geceyi onunla geçirmek için beni eve götürmesinde bir sorun yoktu.
Şimdi, onlarca yıl sonra, gecikmeli de olsa, en çok kızdığım kişi kendim. Neden daha iyisini bilmiyordum? Brand davasında sadece işlerini yapmaya çalışan kadınların nelere maruz kaldığını duyduğumda da aynıydı ve bu beni eski zamanlarıma götürdü.