Mülteciler Pakistan'a akın etmeye devam ederken, çoğu zaman yolda anlatılamaz şiddetten sağ kurtulan Quaid-i-Azam Mohammad Ali Jinnah, gerçek bir liderlik gösterisiyle bitkin kitlelerle buluştu ve onları umutlarını canlı tutmaya çağırdı. Bu, Karaçi'de bir RSS hücresinin çökertilmesi ve Dawn'ın Delhi basınına şiddetli bir mafya saldırısıyla birlikte, 15-21 Eylül 1947 arasında öne çıkan bazı hikayelere damgasını vurdu. Bağımsızlık zamanında Pakistan'a geçen milyonlarca kişiden çoğu tam anlamıyla cehennemden geçmişti. Vaat edilen topraklara giderken cinayete, kundakçılığa ve toplumsal çılgınlığa tanık olmuşlardı. Böylesine hassas bir dönemde liderlerin protokolü bir kenara bırakıp kitlelerin arasına karışması ve onlarla empati kurması gerekiyor. 18 Eylül sayısında yer alan bir haberin de gösterdiği gibi, Quaid tam da bunu yaptı.
'Quaid-i Azam ve kız kardeşi mülteci kamplarını ziyaret ediyor' başlıklı yazıda, onun üç mülteci kampına ve bir geçiş merkezine yaptığı ziyaretler ayrıntılarıyla anlatılıyor. "Quaid-i Azam ve kız kardeşinin (Bayan Fatima Cinnah) Hindistan eyaletleri ve Doğu Pencap'taki Sih ve Hindu toplumsal çılgınlığının talihsiz kurbanlarıyla geçirdikleri sinir bozucu bir saatti. Konuştukları her mültecinin anlatacakları barbarlıklara ve Müslüman nüfusun toptan tasfiyesine dair yürek parçalayıcı hikayeler vardı." Ancak tanık oldukları dehşete rağmen, Pakistan'a gelen erkek ve kadınların moralleri yüksek kaldı ve "kendilerini neşelendirmek için Pakistan Zindabad ve Quaid-i-Azam Zindabad'ı gırtlaktan bağırarak haykırdılar".
Atalarının kasaba ve köylerinde toprak ve zenginlik bırakan pek çok kişinin sınırı geçtikten sonra yoksulluğa düştüğü de bir gerçekti. "Bir zamanlar 12.000 Rupi arazi geliri ödeyen ama şimdi perişan haldeki Alwar Eyaletinden [şimdi Rajasthan'da] bir jagirdar, eyaletteki Müslümanların uğradığı korkunç cinayetleri ve Mewati Müslümanlarının lakh ve lakh'larının canlarını kurtarmak için nasıl kaçmak zorunda kaldıklarını ya da katledildiklerini anlattı...." Bay Cinnah açıkça bu üzüntü ve vahşet anlatılarından şaşkına dönmüştü, ancak bölgenin genel valisi olarak halkına bunu yapmamasını söyledi. umudunu kaybetmek. "Quaid-i Azam, onların talihsiz hikayelerinden gözle görülür bir şekilde etkilendi ve onlardan bu sorunlara iyi bir şekilde katlanmalarını istedi. Pakistan Devleti'nin onlara yardım etmek için elinden geleni yapacağını söyledi." Günümüzün yöneticileri, bu ulusun kurucusunun ve yapıcısının sergilediği empati ve liderlik vasıflarından öğrenecek çok şey yapabilirler.
Bugün Belucistan ayrılıkçı şiddet ve az gelişmişlik nedeniyle harap durumda. Üzücü gerçek şu ki, geçtiğimiz on yıllar boyunca eyalet birçok isyana tanık oldu; yöneticiler sorunları aşamalı olarak çözemedi ve Belucistan'a kalıcı barış getiremedi. Bağımsızlık zamanında Belucistan, o zamanki adıyla tek bir varlık değildi. Aslında Britanya Belucistan'ı ve dört prens devlete bölünmüştü. İkincisi 1948'de Pakistan'a katıldı. Ancak ilk başlarda temsili yönetim ve Pakistan'a bağlılık talepleri vardı. Belucistan Eyaleti Müslüman Birliği başkanı Qazi Muhammed İsa, Quaid ve Başbakan Liaquat Ali Khan'ı "Belucistan'ın halkına karşı sorumlu bir Hükümet ile tam teşekküllü bir eyalet haline getirilmesi gerektiği" talebi konusunda bilgilendirmek için Karaçi'deydi.
Qazi sahib'e göre eyaletin halkı Pakistan'a katılmaya hevesliydi. “Quetta'nın [henüz Pakistan'a katılmamış olan] Kalat Eyaleti'ne devredilmesinin gerekip gerekmeyeceği sorusuna dikkat çekildiğinde, bu sorunun şu anda ortaya çıkmadığını söyledi.