Avrupa'nın yeniden silahlanması baş döndürücü bir hızla hızlanıyor. Askeri harcamalara ayrılan tahsisler dünyanın geri kalanına kıyasla çok daha fazla artıyor: 2030 yılına kadar 1.700 milyar avro değerinde sipariş bekleniyor. Patlama NATO'nun belirlediği parametrelere uyumdan değil korkudan kaynaklanıyor: Polonya ve Romanya'daki zirvenin de gösterdiği gibi artışlar Ukrayna'ya coğrafi yakınlıkla orantılı. Rusya ile karşı karşıya gelme korkusuna bir de Donald Trump'ın Amerika'sına duyulan güvensizlik ekleniyor ve bu da bizi kendimizi savunma ihtiyacıyla yüzleşmeye zorluyor: analistlere göre bu boşanma, Cumhuriyetçilerin ara seçimlerdeki yenilgisinden sonra bile devam edecek.
Başta Almanya olmak üzere bu ülkelerde, iktidar ilişkilerinin egemen olduğu bir gezegende, demokrasiyi ve onun güvence altına aldığı refahı ne pahasına olursa olsun korumak gerektiği bilinci kök saldı. Polonya Dışişleri Bakanı Radoslaw Sikorski, "1939'da aklımız ve hakkımız vardı ama nasıl bittiğini gördük" dedi. Artık en kötü senaryoya hazır olmak istiyoruz." Coğrafi bölgelere göre küresel askeri harcamalar
Öncelik zamandır: tüm hükümetler hızlı teslimat talep etmektedir ki bu aynı zamanda ihracatın da temel gereksinimidir. Savaş ekonomisinin her altı ila dokuz ayda bir yeni nesil silahlar tasarlayıp konuşlandırdığı Ukrayna ve Rusya'dan alınan derslere bakıyorlar. Gerçek zorluk teknolojik olduğu kadar endüstriyel değil. Ve tesisleri genişletmek yeterli değil: üretim yapısında bir devrime ihtiyaç var. Savaşçı veya tank montaj hatları, yalnızca sözleşmeler imzalandıktan sonra sipariş edilen on yıllık program ve bileşenlerle hâlâ zanaatkar bir atmosfere sahip: Yılda düzinelerce örnek teslim ediyorlar, yüzlercesi ise talep ediliyor. Dönüm noktası, dolu depolara ve dolayısıyla çok daha sağlam tedarik zincirlerine sahip olmayı içerir. Bazı ülkelerde, askeri siparişlerin çoğalmasının, Almanya'da ve daha küçük ölçekte Fransa'da yaşanan otomotiv krizinin yarattığı fazla insan gücünü emeceği izlenimi var. Gerçekte, metamorfozun varış noktasının, arabalar üretilirken aynı ritimlerle ve modellerin güncellenmesi veya özelleştirilmesinde aynı hızda silahların üretilmesi olduğu inancı yayılıyor.
Rekabet senaryosu nasıl değişiyor Senaryoyu daha da karmaşık hale getiren şey, genç ve başıboş rakiplerden oluşan bir kategorinin sahneye çıkmasıdır: kökenleri mekanik üretimden ziyade dijital üretime dayanan şirketler. Neredeyse hepsi Amerikalı, sınırsız sermayeye sahipler ve Pentagon'un kapılarını onlara açan Beyaz Saray'la sağlam ilişkilere sahipler. Anduril ve Palantir en iyi bilinenlerdir, diğerleri de ortaya çıkmaktadır. Onlar Yeni Ahit'tir: İnsansız hava araçlarının ve yapay zekanın gökyüzü, kara ve denizdeki savaş alanlarını ele geçireceği bir geleceğin müjdecileri. Geleneksel olanlara benzer performansa sahip sistemler, düşük fiyatlar ve ışık hızında teslimat vaat ediyorlar. Silahlanmaya en çok para harcayan ülkeler
Atlantik'in her iki yakasında da Büyükler şimdiye kadar "tüketici" insansız hava araçlarını küçümsediler, şimdi ise fikirlerini değiştiriyorlar. AB'de bu, müşterilerden gelen baskı nedeniyle oluyor: Bundeswehr zirvesi, asırlık dev Rheinmetall'i, yalnızca 2021'de kurulan Destinus'un düşük maliyetli yolcu gemilerini üretmeye zorladı. Leonardo da buna nasıl uyum sağlayacağını araştırıyor.