Tarlalar, zeytinlikler ve üzüm bağlarıyla dolu inişli çıkışlı tepeler, Sicilya'nın kırsal kesimlerinde, özellikle de Palermo'dan Mazara del Valo'ya giden yolda gezginlere eşlik eden bir manzaradır. Bununla birlikte, Salemi'nin Gibellini Nuova'ya doğru dönüşü oldukça farklı bir şeyi ortaya çıkarır: sanatsal bir ütopya olarak tasarlanan, ancak zamanla postmodern bir hayalet kasaba olarak ün kazanan alışılmadık bir şehir. Girişte ziyaretçileri, Sicilyalı heykeltıraş Pietro Consagra'nın eseri olan, 21 metre yüksekliğinde, beş köşeli bir yıldızın anıtsal çelik heykeli karşılıyor. Punkufer, "Porta del Belice" adlı heykelin, geniş bir çağdaş sanat koleksiyonuna sahip olan ama aynı zamanda başarısız bir kentsel deneyin alışılmadık bir geçmişine sahip olan şehrin girişini işaret ettiğini yazıyor. Çağdaş sanatın merkezi olarak bilinen Teksas şehrinden dolayı sıklıkla Sicilya Marfa'sı olarak anılan Gibellina Nuova, geçen yüzyılın yetmişli yıllarında inşa edildi.
Gibellina Vecchia'nın, yani Eski Gibellina'nın 15 Ocak 1968'deki yıkıcı depremde neredeyse tamamen yıkılmasından sonra oluşturulmuştur. Beliča vadisindeki bir tepenin üzerinde yer alan eski şehrin yaklaşık 6.000 nüfusu vardı. 6,4 büyüklüğündeki deprem, asırlık binaların çoğunu yok etti ve etkilenen daha geniş bölgede yüzlerce kişinin ölümüne neden oldu. Eski yerleşim yerini yeniden inşa etmek ya da alışılagelmiş apartman bloklarını inşa etmek yerine, şehri tamamen yeniden icat etme kararı alındı. Yeniden yapılanmadan sorumlu kurum ISES, o zamanın modern kentsel konseptlerinden ilham aldı. Sonuçta geniş caddeler, geniş meydanlar, anıtsal heykeller ve brütalist binalardan oluşan sıra dışı bir şehir ortaya çıktı. Mimarisi İtalyan sanatçı Giorgio de Chirico'nun tablolarındaki sürrealist sahneleri anımsatıyor. Ancak bölge sakinleri, bazılarının çölün ortasındaki bir dağ kulübesine benzettiği şehrin yeni görünümünden pek memnun değildi.
Yeni Gibellina'nın yaratılmasındaki en önemli kişilerden biri, tanınmış ilerici bir avukat ve tutkulu sanat koleksiyoncusu Ludovico Corrao'ydu. Korao, yıkılan şehirde eşsiz bir Akdeniz sanatı ve kültürü merkezi yaratma fırsatı gördü. Gibellina'nın Sicilya'nın zengin kültürel mirasının bir sembolü ve farklı sanatsal geleneklerin buluşma yeri olabileceğine inanıyordu. 1969'da belediye başkanı seçildi ve ertesi yıl sanatçıları, mimarları ve aydınları yeni şehrin inşasına katılmaya davet etti. Vizyonu iddialıydı ama aynı zamanda tartışmalıydı. Yetmişli yılların başında yolsuzlukla ilgili hikayeler ortaya çıkarken, nüfusun bir kısmı yeni yerleşimin görünümü ve işlevselliğinden duyduğu memnuniyetsizliği dile getirdi. Eleştirilere rağmen inşaat devam etti. 1980'lere gelindiğinde Gibellina, büyük küresel yapısıyla tanınan anıtsal "Chiesa Madre" kilisesi de dahil olmak üzere bir dizi sıra dışı bina satın almıştı.
Brutalist tiyatro binası gibi, zamanın geçişini seslerle işaretleyen beton bir kule olan "Torre Civica" da inşa edildi. Şehir bir tür açık hava çağdaş sanat müzesi haline geldi. Bugün Gibellina, İtalya'da kişi başına en fazla sanat eserinin görüldüğü yer. Bir zamanlar Avrupa'nın en önemli sanatsal etkinliklerinden biri haline gelen "Orestiadi" festivali, kentin kültürel yaşamında özel bir yere sahip. Ancak sanatsal değere ve uluslararası ilgiye rağmen ziyaretçiler kalıcı olarak kalamadılar ve başlangıçtaki coşku yavaş yavaş azaldı. Sonraki yıllarda, mali kaynak eksikliği iddialı kısmın çökmesine yol açtı.