https://arab.news/bzzfj Suriyelilerin Suudi Arabistan'ı, Kuveyt'i ve Körfez'in geri kalanını desteklemeyi seçmesi sürpriz olmaz. İran yıllardır savaşlarını Lübnanlı, Iraklı, Afgan ve Pakistanlı gruplarla birlikte yürütüyor. Yıllardır İslam Devrim Muhafızları Komutanları ve danışmanları aracılığıyla doğrudan Yemen'de faaliyet gösteriyor ve şu anda ülke genelinde Husilerle birlikte savaşan yabancı savaşçıları işe alıyor. Tahran'ın stratejisi, İran'ın çok uluslu ordusunun yanı sıra bölgenin köşelerini kontrol altına almak ve devletlerini boyunduruk altına almak üzerine kurulu. İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri Muhsin Rızai geçen hafta, İran'ın projesini ve Tahran'ın Kızıldeniz'in güneyinden Akdeniz'in kuzeydoğusuna kadar uzanan ve kendi deyimiyle "Batı Asya" üzerindeki hegemonyasını güvence altına alan yedi maddelik planını herkesin kabul etmesi gerektiğini yazdı.
Tehditleri psikolojik ve propaganda savaşının bir parçası olsa bile, Yemen ve Irak'ı kontrol etmek, bölgesel hegemonyasını tüm mahalleyi tehdit edecek şekilde genişletme stratejisinin merkezinde yer alıyor. Bu açıdan bakıldığında Yemen'deki savaş, Yemen içi bir çatışmadan ziyade bölgesel bir çatışma olarak okunabilir. İran'ın son otuz yıldaki tüm savaşları, Suriye ve Irak'ta İran adına savaşan ve şu anda da Yemen'de savaşan Afgan, Pakistan ve Iraklı vekil güçler aracılığıyla yönetilen, birbirine bağlı bir projenin parçasıydı. Suriye'nin desteği konusuna değinen Dışişleri Bakanı Asaad Al-Shaibani, ülkesinin sınırlarının ötesine asker göndermeye karar vermesi durumunda bunu gizlice yapmayacağını söyledi. Yemen ve Irak'ın kontrol edilmesi, İran'ın bölgesel hegemonyasını genişletme stratejisinin merkezinde yer almaya devam ediyor. Abdurrahman Raşit
Suriye devletinin önceliklerini biliyoruz: Ülkeyi istikrara kavuşturmak, güvenliğini güçlendirmek ve dış tehditlere karşı güçlendirmek. Beşşar Esad rejiminin devrilmesinin ardından ilk günden itibaren İran rejimiyle uzlaşma ve yeni bir sayfa açma çabasında olan Suriyeliler, Tahran'ın kendilerine yönelik düşmanlığını çok iyi biliyor. Tahran, 10 yıl boyunca ayakta durduğu, elindeki her kaynağı ayırdığı ve bölgede benzeri görülmemiş katliam ve yıkımlara katılmak için dünyaya karşı yanında durduğu Esad rejiminin çöküşünün şokunu henüz atlatamadı. Rejimin düşüşü tamamen beklenmedik bir olaydı; İran'ın bölgesel stratejisinin temel taşıydı ve çöküşünün ardından Tahran'ın yandaş devletleri ikilemde kaldı.
Önümüzdeki dönemde İran'ın, tamamen kesildiği Doğu Akdeniz'de yeniden tutunabilmek için Suriye'yi kuşatmaya ve Şam'ı zayıflatmaya çalışması bekleniyor. Tahran, Şam'ı kaybederek Beyrut'u da kaybetmiş oldu ve bölgesel güç dengesinde Tel Aviv ve Ankara karşısında daha zayıf bir el haline geldi. İran'ın Körfez'in batısındaki sekiz ülkeyi hedef alan geniş kapsamlı saldırılarının, çatışmanın ilk başladığı şekliyle bir İran-Amerikan veya İsrail savaşı olmamasının nedeni budur. Pratikte Tahran, açık ve gizli operasyonlarına misilleme olarak İsrail ve ABD'yi vurmaktan kaçınarak yeni gerçekliğe teslim oluyor, ancak çatışmayı Körfez ülkeleri, Irak, Yemen ve ötesine bölgeselleştirerek kayıplarını telafi etmeye çalışıyor. İran düşüncesinin doğasını ve evrimini anlamak ve onunla yüzleşmek, bu yeni projeyi durdurmak için geniş bölgesel işbirliğini gerektiriyor. Le'de yenilgiye teslim olacağını kimsenin düşünmediği İran