Yaklaşık 1.100 yıl önce, ülkenin ilk kralı 'kafir' Vikingleri kovdu, açlığa savaş ilan etti ve 'Englalonde'yi bugünkü haline getirdi. 4 Temmuz'da Amerika Birleşik Devletleri, 250. yaş gününü Amerikan halka açık bir etkinliğinin tüm gösterişli ve göz kamaştırıcı özelliğiyle kutladı. Gelecek yaz, 12 Temmuz'da, İngiltere, ülkenin kuruluşunu diğerlerinden daha fazla belirleyen olayın 1.100. yıldönümünü kutlayacak - ancak heyecan ve göz kamaştırıcılığın çok az olacağını sanıyorum. Büyük dönüm noktası 12 Temmuz 927'de, bugün Cumbria olan yerde Eamont nehrinin yanında gerçekleşti. Burada, dağlar ve göllerden oluşan yabani bir doğanın ortasında, Britanya'nın en güçlü kralı adanın dört bir yanından diğer kralları ve lordları bir zirve için onunla buluşmaya çağırmıştı.
Æthelstan, 920'lerde Humber'ın güneyindeki tüm toprakları yönetmeye başlayan bir hanedanın varisi olan Büyük Alfred'in torunuydu. Bu müthiş bölge yığını, Vikinglere karşı defalarca kazanılan zaferlerin meyvesiydi: acımasızca savaşan ve haftalık banyo yapmak gibi uğursuz uygulamalara kendini adamış pagan bir halk.
925 yılında, Æthelstan, Kingston'da Thames Nehri'nin yanında taç giydiğinde, York'ta hâlâ bir Viking hüküm sürüyordu ve bir zamanlar Anglo-Sakson krallıklarının en parlak olanı olan Northumbria'nın büyük bir kısmı onun yönetimine tabi kalmıştı. Ancak 927 baharında York'un bu İskandinav kralı beklenmedik bir şekilde öldüğünde, Æthelstan şansını yakaladı. Antik kentin surlarının önünde belirdi ve ona karşı koyacak kimse yoktu. Northumbria'nın lordları, efendileri olarak Æthelstan'a gerektiği gibi boyun eğmişlerdi. İlk defa, İngilizcenin konuşulduğu tüm farklı topraklar (Angles ve Saksonların toprakları) tek bir kral olarak kabul edildi. Önemli bir an, çünkü yeni bir yönetimin doğuşuna işaret ediyordu: yakında "Englalonde" olarak anılacak olan birleşik krallık.
Eamont'taki zirve toplantısı bu yeni muafiyeti kutlamak için düzenlendi. Æthelstan'ın otoritesi o kadar korkutucuydu ki "adanın tüm kralları onun yönetimi altına alındı". Gönderim yapıldı; taahhüt edilen haraç ödemeleri; "kafir Vikingler" ile bir daha asla anlaşma yapılmayacağına dair yeminler edildi. Aslında bu yeminlerin uzun süre tutulmaması gerekiyordu. Galler ve İskoçya prensleri, Æthelstan'ın tüm Britanya'nın kralı Therex totius Britanniae olarak hüküm sürme iddiasına kızdılar. Onun 939'daki ölümü, onların mirasçılarının egemenliğinden kurtulmalarını sağladı.
Ancak 927'de Æthelstan tarafından güvence altına alınan İngiltere'nin birleşik krallığı varlığını sürdürdü. Ortaya çıkmasıyla ilgili önceden belirlenmiş hiçbir şey yoktu. Æthelstan 927'deki şansını değerlendirmeyi ihmal etmiş olsaydı, o zaman Britanya'nın siyasi hatları kolaylıkla çok farklı olabilirdi. York'tan yönetilen bir Anglo-Viking krallığının kalıcı kökler saldığını hayal etmek hiç de abartılı değil. Alfred'in mirasçıları o zaman Southumbria'da, İskoç kralları ise Highlands'de kalacaktı. 927 olayları bu anlamda İngiltere'nin olduğu kadar İskoçya'nın da oluşumuydu.
Bu vahim yılın 1.100. yıl dönümü anılmayı fazlasıyla hak ediyor. Æthelstan - kudretli bir savaşçı olmasına rağmen - sadece bir fatih olarak büyük değildi. Dindarlık, ilim, adalet tutkusu; bunlar da çağdaşlarının övgüsünü alan niteliklerdi. İngiliz yönetiminin kalbinde bugüne kadar varlığını sürdüren hukuki ve sosyal varsayımları kutsal bir yere yerleştirdi. Æthelstan'ın kendi topraklarında yaşayan hiç kimsenin açlıktan ölmesine izin verilmemesi yönündeki kararlılığı, onu tekrar eden bir olaya yol açtı.