Aşırı sağcı İngiliz siyasetçi Nigel Farage, Birleşik Krallık'ın son on yıldaki kamuoyu tartışmalarını en çok etkileyen figürlerden biri olarak, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda'da ayrılıkçı duygunun yeniden canlanması için ideal bir yakıt haline geldi. İskoç bağımsızlık yanlısı kuruluş Believe in Scotland'ın siparişiyle Norstat şirketi tarafından hazırlanan ve bu hafta başında kamuoyuna duyurulan anket oldukça net: Görüşülenlerin %52'si bugün bağımsızlık lehine oy kullanırdı. Ancak asıl önemli olan soru bundan sonraki. Anket, Birleşik Krallık Hükümetinin başında son iki yıldır anketlerin işaret ettiği gibi Farage'ın partisi Reform UK'in yer alması durumunda, ayrılıkçılığa verilen desteğin %65'e yükseleceğini belirtiyor.
Ancak bu popülist siyasetçinin temsil ettiği ve Almanya, Fransa, Hollanda veya İtalya'dakilerden çok da farklı olmayan aşırı sağcı fenomen, Birleşik Krallık'ın tarihi uluslarının bağışık olduğu bir durum değil. İskoç milliyetçisi SNP, geçen 7 Mayıs'taki yerel seçimleri kazandı ve 58 milletvekilliğini elde etti. Ancak Reform UK, İşçi Partisi'ne ikincilik için meydan okudu ve her iki parti de 17'şer sandalyede berabere kaldı (sol yine de oy oranında biraz daha yüksek bir yüzde elde etti). Galler'de ise, yerel dilde Galler Partisi anlamına gelen Plaid Cymru, tarihte ilk kez en çok oy alan siyasi oluşum olmayı ve özerk hükümeti ele geçirmeyi başardı, ancak partinin 43 sandalyesine karşılık Reform UK tam 34 sandalye elde etti.
Bir asırdan uzun süredir İngiliz solunun egemenliğinde olan madenciler bölgesinde İşçi Partisi adeta çöküş yaşadı. 35 sandalye kaybederek sadece 9 sandalyeyle kaldı. Bununla birlikte aşırı sahte tehdidi, ayrılıkçı arzuların güç kazanması için gereken itici güç haline gelebilir. Bu ayın ortalarında, İskoç milliyetçi partisi SNP'nin lideri John Swinney; Galler milliyetçisi Plaid Cymru'nun lideri Rhun ap Iorwerth; ve özerk hükümetlerinde başbakanlık görevlerini yürüten İrlandalı cumhuriyetçiler Sinn Féin'den Mary Lou McDonald ve Michelle O’Neill, Birleşik Krallık'tan ayrı bağımsızlıklarını elde etmek için çabalarını koordine etme taahhüdünde bulundukları ortak bir manifesto imzalamak üzere Cardiff'te bir araya geldiler.
"Kelt ittifakı" adı verilen bu hareket, diğer şeylerin yanı sıra, uzun yıllardır bu tartılmadan kaçınmaya çalışan İngiliz soluna bir uyarı niteliğindeydi. Sosyoloji şirketi Focaldata'nın Araştırma ve Analiz Direktörü ve bir zamanlar İngiltere'nin kuzeyindeki ve İşçi Partisi'ne oy verip 2019'da Muhafazakar Boris Johnson'ı destekleyen orta kesim bölgeleri ifade eden popüler "kızıl duvar" (red wall) terimini ortaya atan uzman James Kanogoosoriam kısa süre önce şunları yazmıştı: "Sınırın [İngiltere ve İskoçya arasındaki] kuzeyindeki anayasal ikilemleri herhangi bir anda anlamanın anahtarının, birlik yanlısı sol seçmenler için kendi ideolojilerinin mi yoksa birlikçilik arzusunun mu daha önemli olduğunu belirlemekte yattığına her zaman ikna oldum."
"Veriler, bir Reform UK Hükümeti olasılığının, birçok birlikçinin Birleşik Krallık'ta kalmaya devam etme arzusundan önce sol görüşlü inançlarına öncelik vermesine neden olacağını gösteriyor." Yani bu durum, (ister İskoçya, ister Galler, ister Kuzey İrlanda'da olsun) ayrılıkçı bir çabayı destekleyecekleri anlamına geliyor.