Donald Trump, Xi Jinping ve Vladimir Putin, önümüzdeki Perşembe günü Çin'in teknoloji merkezi Shenzhen'de düzenlenecek olan Asya-Pasifik Ekonomik İşbirliği (APEC) zirvesinin oturum aralarında özel olarak bir araya gelecek. Her ne kadar kısa ve gayri resmi olsa ve herhangi bir büyük karar veya anlaşmaya yol açması beklenmese de bu, üç büyük nükleer gücün devlet başkanlarının gezegendeki ilk toplantısı olacak ve kaos, belirsizlik ve uluslararası ilişkilerin yeniden konumlandığı bir döneme denk gelecek. Ekim ortasında Rus lider, Amerikalılara, Stalin, Churchill ve Roosevelt'in İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bir dünya haritası çizmeye başladıkları 1945'teki efsanevi toplantı Yalta Konferansı'nın bir nevi yeniden yayımlanmasını önerdi. The Wall Street Journal'ın o dönemde bildirdiğine göre, Ukrayna sorununu Volodymyr Zelensky olmadan çözmeyi amaçlayan Kremlin'in önerisi, dünyanın benzer etki alanlarına bölünmesini hayal etmekti. Ancak öneri ne Washington'da ne de Pekin'de tutuldu. En azından doğrudan değil. Ancak bu Cuma günü Beyaz Saray tarafından onaylandığı üzere üçlü formül uygulanacak. Gündemde Ukrayna olmayacak, ancak İran'daki savaş ve nükleer cephaneliklerle ilgili olası ancak pek olası olmayan üçlü bir anlaşmaya yönelik istek olacak. Nükleer mesele, Trump'ın 1980'lerden bu yana en büyük takıntılarından (ve korkularından) biri. Rusya ile ABD arasında konuyla ilgili son anlaşma olan Yeni START'ın süresi Şubat ayında sona erdi ve yarım yüzyıldan fazla bir süredir ilk kez en büyük iki atom cephaneliği üzerindeki sınırlar fiilen kaldırıldı. Washington daha sonra Rusya'nın anlaşmayı bir yıl daha uzatma yönündeki önerisini reddetti ve Çin'i de kapsayan "yeni, geliştirilmiş ve modernize edilmiş" bir anlaşma arayacağını duyurdu. Beyaz Saray kaynaklarına göre Shenzhen toplantısı herhangi bir sonuç getirmeyecek, süreç böyle bir şeyden çok uzak. Ama bu bir başlangıç noktası olabilir. Pentagon'un tahminlerine göre Pekin'in 600'den fazla nükleer savaş başlığına sahip cephaneliği, AP'ye göre her birinin 5.000'den fazla savaş başlığına sahip olduğu tahmin edilen ABD ve Rusya'nın cephaneliklerinden çok daha küçük. İşte tam da bu muazzam dengesizlik nedeniyle Pekin şu ana kadar mutlak veya göreceli olarak bir azalmayı içeren bir nükleer anlaşmaya ilişkin görüşmelere ilgi göstermedi ve 2030'dan önce 1.000 kafaya ulaşmayı umuyor. Trump'ın ikinci döneminde ABD, dış politikasını geleneksel olarak büyük güçler arasındaki etki alanlarının dağılımına dayalı bir model lehine yönlendiren küresel ölçekte az çok liberal liderlik stratejisini geride bıraktı. Trump, Putin'le, Xi'yle, Erdoğan'la ya da Modi'yle çok rahat ama Avrupalılar ya da Kanadalı Mark Carney'den memnun değil. Güçlü adamları, saf gücü sever. Bu nedenle, özellikle Batı Yarımküre'de, özellikle komşuları ve müttefikleri tarafından tehdit ve yıldırmaya başvurulduğu, bir yandan da Rusya ve Çin'e kendi nüfuz bölgelerinde daha fazla manevra alanı vermeye istekli göründüğü bir baskı ve güç politikası benimsemiştir. Bu değişim, büyük güçlerin stratejik çıkarlarının ve hırslarının, sistemi ayakta tutan kurallara, ilkelere ve kurumlara üstün geldiği yeni, üç kutuplu bir uluslararası düzenin oluşumunu hızlandırıyor.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.