Tartışmalar sonsuzdu ve aptalcaydı. Galler ve İskoçya ulusal kimliği ırkla birleştirmeyi bıraktı: İngiltere neden olmasın? 2021'de, o zamanki gölge adalet bakanı David Lammy, ev sahipliği yaptığı Cumartesi LBC programında İngiliz olduğunu öne sürdü, ancak Jean adında bir arayan, Afrika-Karayip mirasının onu diskalifiye ettiğini ısrarla söyledi. İngiliz olabileceğini ancak "asla İngiliz olamayacağını" ileri sürdü. Jean, İngilizliği sanki ülkenin Siyah halkına asla teslim edemeyeceği bir mülkmüş gibi savundu. Jean canlı yayında ırksal sınırı çizmeye çalışırken, Lammy'nin bunu sivil bir kimlik olarak tanıma yönündeki ricaları göz ardı edildi.
Jean'in yerlici söyleminin partiler arası kınanmasının ardından Lammy, kendisinin, çocuklarının ve İngiltere'de yaşam kuran diğer Siyahların İngiliz olarak tanımlanmasına olanak tanıyacak nüfus sayımı seçeneklerine başvurmaya devam edecekti, ancak Ulusal İstatistik Ofisi (ONS) kararlıydı. Bir sözcü şöyle yanıt verdi: "Kanıtlar, Siyah İngilizcenin İngiltere'ye dahil edilmesine yönelik bir değişikliği desteklemiyordu." Bu, ONS'nin İskoçya'da eşdeğer seçeneklerle birlikte Siyah Galce ve Asya Galcesi kategorilerini tavsiye etmesine rağmen oldu. Galler'de bu değişiklik, nüfus sayımı kategorilerinin beyaz katılımcılar arasında Gal kimliğini tanıdığı, ancak etnik azınlıkları tanımadığı yönündeki eleştirinin ardından geldi; İskoçya'nın yaklaşımı, İskoçluğun etnik azınlık kökenli birçok insanın kimliğinin ayrılmaz bir parçası olduğunu gösteren araştırma ve istişarelerle şekillendi.
Eastbourne'un Liberal Demokrat milletvekili Josh Babarinde, Lammy'nin beş yıl önce öne sürdüğü argümanı şimdi parlamentoya taşıdı ve İngiliz kimliğini tüm etnik kökenlerden insanlara yaymak için 10 dakikalık bir kural tasarısı sundu. Lammy ve Muhafazakar James Cleverly'nin de aralarında bulunduğu bir dizi milletvekili tarafından destekleniyor ve önerisine destek başbakan tarafından işaret ediliyor. "Kibar toplum" ve son anketler büyük ölçüde Siyahlık ve İngilizliğin uyumlu olduğu konusunda hemfikir. 2025'te YouGov tarafından yapılan bir araştırma, İngiltere'deki yetişkinlerin yalnızca %13'ünün birinin İngiliz olması için beyaz olması gerektiğini düşündüğünü, Birleşik Krallık doğumlu etnik azınlık yetişkinlerin %43'ünün ise kendilerini "İngiliz değil, İngiliz" veya "İngiliz olmaktan çok İngiliz" olarak tanımladığını ortaya çıkardı.
O halde daha ilginç direniş Siyah topluluklardan geliyor. Başka bir Siyahi tarafından İngilizce olarak adlandırılmak asla tarafsız bir tanımlayıcı değildir. Bu isim sıklıkla akrabalar veya Siyah arkadaşlar tarafından kullanılıyor ve miras aldığımız kültürlerden uzaklaştığımızı mizahi veya iğneleyici bir şekilde ima ediyor. Aynı dinamik bizi ebeveynlerimizin veya büyükanne ve büyükbabalarımızın terk ettiği ülkelere kadar takip ediyor ve burada İngiltere'deki yaşamın değiştirdiği kuzenin kısaltması haline geliyor. 1956 tarihli The Lonely Londoners (Yalnız Londralılar) kitabının yazarı Sam Selvon, "Karayipler'de sömürgeleştirilmek" diye yazmıştı, "Noel'i kar görüntüleri veya nergisli pastoral ara geçişlerle kutlamak, bir tür kalıcı gerçek dışılıkla yaşamaktı, çünkü gerçeklik her zaman başka bir yerde, Londra'da veya bir bütün olarak metropoldeymiş gibi görünüyordu."
Bu istilacı kimlik, sömürge tebaasını ana ülkeye bağlıyordu. Anne Spry Rush'ın Bonds of Empire kitabında belirttiği gibi, Batı Hintlilere kendilerini "fethedilmiş insanlar olarak değil, fatihler olarak" düşünmeleri öğretildi. İkinci Dünya Savaşı sonrası Britanya'ya vardıklarında bu sözde bağın reddedilmesi, onların soyundan gelenlerin İngilizliğe karşı taşıdığı şüpheyi kısmen açıklıyor. Bu özel ihanet Karayip tarihine aittir. Siyah Afrikalı topluluklar İngiltere'ye farklı yollardan ve farklı yollardan geldiler.