Yazan: Justice (retd) K Kannan Yüksek Mahkeme heyeti yakın zamanda hayat kurtaran kanser ilaçlarına yüzde 1.000'lik bir zam getirdiğinde - perakendecilere 2.700 Rupi karşılığında sağlanan bir kemoterapi enjeksiyonunun 27.000 Rupi MRP ile damgalandığı - hiçbir darbe almadı. Uygulamayı "genel gün ışığı dacoity" olarak adlandırarak Merkeze şunu sordu: "Bu ganimeti haklı gösterebilir misiniz?" zirve mahkemesi milyonlarca Hintli hanede hissedilen çaresiz öfkeyi dile getirdi. Yargılamanın ardından, çeşitli kanser karşıtı formüllerin ticaret marjları yüzde 30 ile sınırlandırıldı. Mahkeme, bu üst sınırın neden diğer tüm hayat kurtaran ilaçlara da uygulanamayacağını sordu ve merkezi hükümetin yanıtı için davayı kısa bir tarihe erteledi. Ancak ülke, onkolojide fiyat şişirmeye odaklandıkça, çok daha rahatsız edici bir yapısal soru ortaya çıkıyor: Hayat kurtaran kanser tedavilerini bırakın, neden aynı, çok daha ucuz, markasız jenerik eşdeğerleri olan sıradan, gündelik markalı ilaçlar bile Hintli tüketiciler tarafından ısrarla reddediliyor? Hindistan, yüksek kaliteli jenerik ilaçların markalı piyasa maliyetlerinin çok altında bulunabildiği, dünyanın en büyük uygun fiyatlı ilaç ağlarından biri olan Pradhan Mantri Bharatiya Janaushadhi Pariyojana'yı (PMBJP) yönetiyor. Ancak yan taraftaki ticari özel eczaneler gelişirken jenerik satış mağazaları genellikle sessiz kalıyor. Bunun nedeni arz eksikliği değil, doktorları, hastane eczanelerini ve hastaların psikolojik direncini içeren köklü üçlü dinamiktir. Reçete yazan el: Doktorlar ve marka alışkanlığı Birincil sürtünme noktası doktorun masasındadır. Hindistan'da klinik uygulama marka reçetesi yazmaya dayanmaktadır. Ulusal Tıp Komisyonu'nun (NMC) tıp pratisyenlerini ticari marka etiketleri yerine aktif kimyasal adları (uluslararası tescilli olmayan adlar) reçete etmeye yönlendiren tekrarlanan talimatlarına rağmen, uyumluluk hala çok düşük. Pek çok doktor için bilinen bir markayı reçete etmek, algılanan bir güvenlik ve klinik kontrol duygusu sunar. İlaç temsilcilerinin yıllarca süren yoğun pazarlama faaliyetleri, meşgul OPD'lerde hızlı hatırlama alışkanlığı yaratıyor. Dahası, daha küçük jenerik üreticiler arasında seriden seriye kalite kontrol ve biyoeşdeğerlik standartlarına ilişkin gerçek (veya kalıcı) şüphecilik, klinisyenleri markasız alternatifler üzerinde hasta sonuçlarını riske atma konusunda tereddütlü hale getiriyor. Bir doktor reçete fişine belirli bir markayı yazdığında karar hasta açısından etkili bir şekilde mühürlenmiş olur. Bekçiler: Hastane eczaneleri ve yapısal tuzaklar İkinci engel kurumsaldır. Özel sağlık hizmetlerinde hastaneler tarafından işletilen eczaneler yüksek marjlı kar merkezleri olarak faaliyet göstermektedir. Mevcut ticari modellerde hastaneler, kabul edilen hastaların veya ailelerinin dış satıcılardan veya jenerik devlet mağazalarından ilaç satın almasına sıklıkla izin vermiyor. Hastane fiyatlandırmasının paket olduğu ve hastanın yalnızca hastaneye bağlı eczanelerden satın almaya zorlandığı kanser hastanelerinde bu titizlik çok daha fazladır. Hükümetin 6 Şubat 2026'da Meclis'te yaptığı açıklama, fiyatlandırmanın piyasaya dayalı bir sistemi takip ettiğini doğruluyor; hükümet ilaç şirketlerinin maliyet verilerini tutmuyor; Tavan fiyat, kaliteli markaların perakendeciye (PTR) ortalama fiyatına %16 perakende marjı eklenerek hesaplanır ve tedarik zincirinin farklı seviyelerindeki marjlar düzenlenmez. Çünkü planlanmamış jenerik ve markalı ilaçlar, geniş bir başlangıç fiyat sabitlemesine izin vermektedir.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.