Her Şeyin Sonu permakriz çağımıza uygun bir roman. Tür sınırları geçmişe aittir Margaret Atwood'un 2003 yılındaki romanı Oryx ve Crake hakkında New York Times'ta yayınlanan bir incelemede "Bilimkurgu asla büyük 'L' ile Edebiyat olmayacak" diye başladı. Şimdi, görünüşte imkansız olan gerçekleşti - M John Harrison'ın Her Şeyin Sonu Booker ödülünü kazanan ilk bilim kurgu romanıdır.
Hayranlar bunu uzun zamandır marjinalleştirilmiş bir tür için bir zafer olarak selamladılar. Yazarın kendisi o kadar emin değildi. Ödülden önceki bir etkinlikte karakteristik ikonoklazmayla "Bilim kurgu yazmak yapmak istediğim son şey" dedi. Bilimkurgu-edebi ya da “ana akım” kurgu tartışması, bir fantazi destanı kadar sonsuz ve savaşla doludur. Form devi olan merhum Ursula K Le Guin, aralarında Oryx ve Crake'in de bulunduğu bazı romanları için bilim kurgu terimini kullanma konusundaki isteksizliği nedeniyle Atwood'u eleştirmişti: "Edebi yobazların onu edebiyat gettosuna itmesini istemiyor." Harrison gettodan kaçmak istemiyor; onu parçalamak istiyor. "Kategorilerden gerçekten nefret ediyorum ve kategorize edilmekten de gerçekten nefret ediyorum" dedi.
Belirsiz bir gelecekte, isimsiz bir sahil kasabasında geçen The End of Everything, "internetten çıktığı" söylenen iGhettiler adlı uzaylı bir türün istilasından sonra parçalanan Britanya'yı anlatıyor. Kapitalizm, ekolojik felaket, yapay zeka, Brexit – “krizin” nedeni belirsiz. Tek bildiğimiz, "devam ediyor ve çözümlenmiyor. Asla bitmiyor." Cop31 öncesinde Ed Miliband bu hafta "bir zamanlar bilim kurgu olan senaryoların artık sıradan olaylar haline geldiğini" iddia etti. Microsoft'taki kesintiler, süpermarket dondurucularına yönelik siber saldırılar ve ulusal stoklama haberleri göz önüne alındığında, Booker jürisinin kararı bundan daha zamanında olamazdı. Atwood'un dediği gibi bilimkurgu "her zaman şimdiyle ilgilidir".
Mary Shelley'nin Frankenstein'ından Isaac Asimov'un Robot serisine, Nobel ödüllü Kazuo Ishiguro'nun Klara ve Güneş'ine (yeni bir film uyarlaması eleştirmenler tarafından eleştiri yağmuruna tutulmuştur) kadar, yazarlar insan dışı zekaya hayran kalmışlardır. Bilim kurgu, bilimsel ve teknolojik keşiflerin toplum ve insan ruhu üzerindeki etkisine ilişkin endişelere yanıt verir. Harrison'ın büyük kahramanı JG Ballard, klasik bilim kurgudan uzaklaşmasını, "iç uzay" yerine dış uzayı reddetmek olarak tanımladı. Harrison, bilimkurgunun dünya inşasını "inekliğin büyük ayağı" olarak nitelendirdi. Her Şeyin Sonu, yıkılan bir dünyayı konu alıyor ve rasyonellik ve iletişim çöktüğünde, bilim kurgu da dahil olmak üzere kurgunun kurallarını yıkmak zorunda kaldı. Hiçbir açıklama, çözüm yok, kurtuluş yok. Okuyucunun da karakterleri kadar kafası karışmış ve istikrarsız hissetmesini istiyor.
Bazıları için bu cevap eksikliği kafa karıştırıcı ve Booker'ın zorlu kazananlar konusundaki itibarını doğrulayacak. Diğerleri hiçbir güzel yazının üstesinden gelemeyeceği yabancı bir nefrete sahiptir. Eşekarısı Fabrikası yazarı Iain Banks, bilim kurgu romanlarını ana akım çalışmalarından ayırmak için Iain M Banks adı altında yayınladı. Bu artık gerekli değil. Romanın kazanılmasının yayıncılık ve edebiyat ödülleri açısından yeni bir ufuk açıp açmayacağı henüz bilinmiyor. Kesin olan bir şey var ki, kasvetli ve istikrarsız bir gelecekle karşı karşıya kalan kurgu sıkıntısı yaşanmayacak. Harrison'ın da söylediği gibi "bir fantezi çağında" yaşıyoruz. Her Şeyin Sonu çağımızın bir romanıdır. Günümüzün çok sesliliği türlerin çok sesliliğini gerektiriyor. Spekülatif kurgu, bilim kurgu, korku olsun