İstismar faillerinin avukatları ne kadar etkili bir şekilde kalkan olarak kullandıklarını anlamak önemlidir. Buna meydan okumak yeterince yakın olamaz Bu hafta sonu, bir zamanlar David Walliams kitaplarının durduğu birçok yatak odasında boş raflar olacak. Belirli bir dönemin ebeveynleri için bu özel yayıncılık-endüstriyel kompleksten kaçış yoktu ve ben de Gangsta Granny'yi veya Bay Stink'i tekrar tekrar yorgun bir şekilde okuyarak payıma düşeni yaptım. Zirvesindeyken Walliams, 100 hafta boyunca Britanya'nın en çok satan çocuk kitapları yazarıydı; yan tiyatro prodüksiyonları, Noel spesiyalleri, sayısız Dünya Kitap Günü kostümleri ve Britanya'nın Yetenekleri Var'da jüri olarak yaptığı aile dostu görevden ve bu sırada gençleri soyunma odasına davet ettiğini şimdi öğrendiğimiz kadarıyla.
Yayıncı HarperCollins'in genç kadın personele yönelik davranışlarıyla ilgili iddiaların ardından nihayet onu bırakmasından bir yıl önce, 2024'te Breakfast TV'den Lorraine Kelly'ye "Kitaplarımda en çok yapmaya çalıştığım ve yaptığım şey isteksiz okuyucuları cesaretlendirmek" dedi. Ancak genç kızların Walliams'ın şöhretini onları avlamak için kullandığını iddia ettiklerini ve daha sonra konuşmaya çalıştıkları takdirde yasal işlem başlatmakla tehdit ettiklerini bilseydik, kitaplarını uyku saatine yakın bir yere getirmek konusunda isteksiz olacak olanlar ebeveynlerdi.
19 yaşındaki bir genç, Walliams'ın avukatları Schillings'in, kendisiyle olan deneyimlerini kamuya açık bir şekilde konuşması halinde ciddi bir sivil suç işleme riskiyle karşı karşıya kalacağı konusunda uyarıda bulunan ve bunu yapmaması için imzalı bir yasal taahhüt talep eden bir mektubuyla korku içinde "titriyordu". (Schillings, müşterisinin basına "gerçek dışı" hikayeler satabileceği yönündeki talimatları doğrultusunda hareket ettiğini iddia ediyor.) Bazı hikayeleri gün ışığına çıkarmak acı verici derecede uzun bir zaman alıyorsa - Guardian 2022'den beri Walliams'ı araştırıyor, Sunday Times ise 2019'da Russell Brand'e karşı ayrı bir davayı birleştirmeye başladı - o zaman kanıt oluşturmak ve korkmuş gençlerin güvenini kazanmak için şimdi gereken devasa çabayı hafife almayın. kadınlar. Sadece mahkemede bir travmayı yeniden yaşamak zorunda kalmaktan ya da sosyal medyada ifşa edilip taciz edilmekten değil, sahip oldukları her şey için kişisel olarak dava edilmekten korkuyorlar.
Bu sadece iddiaları reddeden ve sonunda intihara teşebbüs edebileceği gerekçesiyle aranan yayına karşı ihtiyati tedbir kararı alamadığı için adı verilen Walliams'la ilgili değil. Kısa bir süre sonra Private Eye, birden fazla kadın tarafından suçlanan başka bir erkek ünlünün derginin yayınlanmasını engelleyen bir tedbir aldığını bildirdi. Ve şimdi bile, bazı kadınların sözde gizlilik anlaşmaları (NDA) nedeniyle hüküm giymiş tecavüzcü Russell Brand hakkında bildiklerini paylaşmalarının hâlâ engellendiği bildiriliyor. Kamuya açık ve özel olarak, toksik erkeklerin bundan tam olarak nasıl kurtulduklarına dair gittikçe öfkelenen konuşmalarımızda kadınlar, kanunun onları korumadaki rolü hakkında çok sivri sorular sormaya başlıyor.
Yirmi yıl önce, seks hayatlarıyla ilgili utanç verici hikayelerle karşı karşıya kalan ünlüler, halkla ilişkiler uzmanlarından arkadaş canlısı bir tabloid editörüne güvenip konuyu artırmalarını isteyebilirdi. Ancak bu, kızların TikTok'ta bağımsız olarak bilgi uçurduğu bir çağda işe yaramıyor; bu, itibar yönetiminin artık giderek daha fazla avukatların ve özellikle de gizlilik uzmanlarının sorumluluğunda olduğu anlamına geliyor. Eğer işleri bundan çok önce durdurabilecekseniz neden açık mahkemede iftira davası açma riskine giresiniz ki? Kurucu ortağı Zelda Perki'nin kurduğu Can't Buy My Silence adlı kampanya grubuna göre, gizlilik anlaşması imzalayan kadın sayısı erkeklerden beş kat daha fazla.