Karşılaştığı çevresel ve ekonomik ikilemler zorlu ama cesur bir planla dünya çapındaki liderlere örnek teşkil edebilir. Özellikle merkez soldaki politikacılar için bu, çağın en büyük ikilemi. Seçmenleriniz ekonomiyi büyütmek ve yaşamı daha uygun fiyatlı hale getirmek için harekete geçmeyi talep ederken, herkesin gezegeni kaynamadan kurtarmak için gerekli olduğunu gördüğü şeyi nasıl yapacaksınız? Pek çok aktivist size hiçbir çelişki olmadığını, iklim kriziyle mücadelenin ekolojik olduğu kadar ekonomik açıdan da anlamlı olduğunu ve uzun vadede onların haklı olduğunu bildiğinizi söyleyecektir. Ama uzun vadede yaşamıyorsun. Şu anda hükümeti yönetiyorsunuz ve birçok kaçınılmaz ikili seçenekle karşı karşıyasınız.
Andy Burnham bunun en iyi örneğidir. Bu hafta Antalya'daki Polis zirvesinde konuşma yaparak küresel ısınmaya karşı mücadelede "İngiliz liderliğinde yeni bir dönem" sözü verdi. Bu şekilde konuşmak onun için önemli: Siyasi stratejisi, bu yılın başındaki seçim başarısı selefinin görevden alınmasına yardımcı olan Yeşiller partisinin çekiciliğini azaltmaya dayanıyor. Ancak konuşmak sizi yalnızca bir yere kadar götürür. Sonunda kelimelerin eylemle eşleşmesi gerekir.
İşlerin zorlaştığı yer burası. Geçen ay Burnham hükümeti Kuzey Denizi'ndeki Jackdaw gaz sahasını onaylayarak iklim aktivistlerini korkuttu. Yakında Shetland'ın kuzeybatısında önerilen çok daha büyük yeni petrol sahası Rosebank hakkında bir karar verilmesi gerekecek. Bakanların, otomobil sektörünün elektrikli araçlara geçmesi için belirlenen hedefleri zayıflatmaya hazırlandığına dair işaretler de var. Ve bu hafta Şansölye John Healey, kendisini tamamen “Heathrow'da üçüncü bir pist inşa etmenin arkasında” ilan etti. Kampanyacıların ikiyüzlülükten ve hükümetin "çökmekte olan" güvenilirliğinden bahsetmesine şaşmamak gerek.
Burnham'ın ne yapması gerekiyor? Bir kulağında Healey var ve ona gelişen bir havaalanının şüphesiz petrol, gaz ve otomobil endüstrilerinin yanı sıra ekonomik büyümenin de motoru olduğunu söylüyor. Diğerinde ise ona küresel karbon emisyonlarının rekor seviyelerde olduğunu ve gezegenin her geçen yıl daha da ısındığını hatırlatan iklim bilimcileri var. Seçim anını ertelemek, örneğin Rosebank'ın aceleye getirilemeyecek "yarı yasal bir karar" olduğunu söyleyerek kendine zaman kazanmak dışında ne seçeneği var? Doğal olarak, ikili seçeneklerin her birinin savunucuları var; ister işler veya fiyatlar üzerindeki etkisine bakılmaksızın gezegeni ilk sıraya koymasını talep eden yeşil aktivistler olsun, ister tam tersi olmasında ısrar eden iş dünyası liderleri olsun. Ancak o, savaşan tarafların her birinde farklı bir konumda; çünkü her ikisinin de birlikte yaşayabileceği bir şey bulması gerekiyor. Cevap, pragmatizm ile radikalizmin dikkat çekici bir karışımı olabilir; her ikisi de ve aynı zamanda.
Böyle bir yaklaşım, kampanyacıların duymak istemeyeceği birkaç şeyin söylenmesiyle başlayacaktır. Birincisi, fosil yakıt kullanımını azaltmanın en güvenilir yolu arzı kısmak, yani üretimi engellemek değil, talebi kısmaktır. Veya Downing Street'te Gordon Brown'un iklim ve enerji danışmanı olarak görev yapan Michael Jacobs'un bu hafta bana söylediği gibi: "Petrol ve gaz talebini yok etmemiz gerekiyor." Bu hedefe yönelik olarak, ister elektrik üretimi için rüzgar ve güneş gibi yenilenebilir enerji kaynaklarına geçişte ister elektrikli araçlara geçişte ölçülsün, dikkate değer bir ilerleme kaydedildi: geçen ay Birleşik Krallık'ta kayıtlı iki yeni arabanın sadece bir tanesi ya tamamen elektrikli ya da şarj edilebilir hibritlerdi. Burnham'ın savaşa verebileceği ikinci mesaj