Yüksek Adalet Divanı, hazinenin, 2007 ve 2008 kararlarıyla ulaşılan operasyonlarda fazla ödediği ihracat vergilerini tahıl çokuluslu Louis Dreyfus Şirketi'ne (LDC Arjantin) iade etmesini emreden kesin bir karar bıraktı. Bunlar arasında, 2008'de Cristina Kirchner hükümeti tarafından teşvik edilen ve hatırlanan "olumlu değil" oyla sonuçlanan sahayla bir çatışmaya yol açan mobil ihracat haklarına ilişkin 125 numaralı karar da yer alıyor. Julio Cobos tarafından Senato'da resmi inisiyatifi gömdü. En yüksek mahkeme, Gümrükler Genel Müdürlüğü'nün (DGA) olağanüstü itirazını masraflarıyla birlikte "kabul edilemez" buldu. Ve böylece, Federal İdari Davalara ilişkin Ulusal Temyiz Mahkemesinin III. Dairesinin, 2008 tarihli 125 sayılı karar da dahil olmak üzere, sorgulanan normları geçersiz ilan eden bir kararı kesinleşti. Bu karar, mevzuatın onaylanmadığına işaret ediyordu. Hem şirket hem de ARCA, LA NACION'un karara ilişkin sorusu üzerine yorum yapmamayı tercih etti. Horacio Rosatti, Carlos Rosenkrantz ve Ricardo Lorenzetti, Ulusal Medeni ve Ticari Usul Kanunu'nun kendilerine olağanüstü itirazı reddetme olanağı tanıyan 280. maddesine dayanarak kararı imzaladılar. Lorenzetti kendi oyunuyla, bu şekilde görevden alınmanın "temyiz edilen kararın adaletini veya doğruluğunu teyit etmek veya tasdik etmek anlamına gelmediğini" hatırlattı. Kesin olarak söylemek gerekirse, stopajların geçerliliğine ilişkin temeller, Sergio Gustavo Fernández ve Jorge Eduardo Morán tarafından imzalanan Federal İdari Davalarda Ulusal Temyiz Odası III. Dairesi'nin Mayıs 2025 tarihli kararında ortaya konmuştur. Oda III'e göre ihracat vergileri vergidir ve bu nedenle kanun saklılığı ilkesine tabidir. Bu, Kongre'nin kendi temel unsurlarını oluşturması veya Yürütmenin oranı belirleme yetkisini sınırlayan parametreler oluşturması gerektiği anlamına gelir. Dairenin benimsediği kritere göre Gümrük Kanunu'nun 755. maddesi anayasaya uygundur ancak tek başına şüpheli tedbirleri desteklemede yetersizdir. Ne bu maddede ne de Bakanlar Kanununda ne kadar ücret alınabileceğinin belirlenmesine olanak sağlayacak bir ölçek, taban ve tavan ya da başka bir parametre belirlenmedi. Dolayısıyla Daire, Mahkemenin 2014 yılında “Camaronera Patagónica” davasında belirlediği kriterleri uygulamıştır. Orada, en yüksek mahkeme 11/2002 sayılı kararı inceledi ve 5 Mart 2002'de yürürlüğe girmesinden 25.645 sayılı yasanın yasama desteği sağladığı aynı yılın 24 Ağustos tarihine kadar geçerliliğinin bulunmadığına karar verdi. Bu nedenle, LDC dosyasında Daire III, itiraz edilen 2007 ve 2008 kararlarının bu onaydan yoksun olduğu sonucuna varmıştır. Bahsi geçen 10/07, 369/07 ve 125/08 sayılı kararlar sırasıyla, o dönemde Ekonomi ve Üretim Bakanlığı'ndan sorumlu olan Felisa Miceli, Miguel Peirano ve Martín Lousteau tarafından imzalanmıştı. Lousteau'nun yerine görevde kalan Carlos Fernández, 64/08 ve 182/08 sayılı kararları imzaladı. Aralık 2008'de, şu anda Ekonomi ve Kamu Maliye Bakanı olarak görev yapan Fernández, dönemin Üretim Bakanı Débora Giorgi ile 08/26 ve 08/28 tarihli ortak kararı imzaladı. LDC ilk olarak Gümrüklerden, Mercosur ülkelerine yapılan sevkiyatlar için fazla ödendiğini düşündüğü vergilerin iade edilmesini istemişti. İlk iddiaları, suçlamanın Asunción Antlaşması'na aykırı olduğu yönündeydi. 25 Ağustos 2015'te hâlâ merkezdeyiz
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.