Nikaragua karanlık dönemler yaşamaya devam ediyor. Bunların sonuncusu, ülkedeki herhangi bir değişim ihtimalini daha da azaltan anayasa reformu oldu. Nikaragualı gazeteci Carlos Fernando Chamorro (Managua, 1956), Orta Amerika ülkesinin yaşayan tarihinin bir parçası. Sadece Anastasio Somoza diktatörlüğü döneminde öldürülen 'La Prensa' gazetesinin kurucusunun ve ikonik başkan Violeta Barrios'un oğlu olduğu için değil, aynı zamanda kendisi de Ortega-Murillo hükümetinin yıkıcı politikalarına maruz kaldığı için bu konumda. Tüm yayın kuruluşuyla ('El Confidencial') birlikte kalıcı olarak ülkeyi terk etmek zorunda kaldığı 2021 yılından bu yana Kosta Rika'da sürgünde yaşayan Chamorro, bağımsız gazetecilik yapmaya devam ediyor.
2023 yılında vatandaşlığından da mahrum bırakılan gazeteciye, ülkemizin diktatörlük tarafından sürgün edilenlere yönelik bir jesti olarak İspanyol vatandaşlığı verildi. Casa de América'da düzenlenen Centroamérica Cuenta Festivali'ne katılmak üzere Madrid'e yaptığı ziyaret sırasında EL MUNDO'ya ülkedeki mevcut durumu değerlendirdi. Ülkenin annesinin yönetiminden ne öğrenebileceğini düşünüyorsunuz? Annem bir dürüstlük mirası devraldı, ancak aynı zamanda Nikaragua'da uzlaşmaya katkıda bulunmak ve demokratik kurumların inşası sürecini başlatmak için bir hoşgörü mirası da bıraktı [iç savaş sonrasında başkan olmuştur]. Maalesef bu ekilenlerin büyük bir kısmı otoriter gerileme ve diktatörlük tarafından yok edildi. Şimdi sadece hanedanlık değil, aynı zamanda totaliter bir diktatörlüğe geri döndük. Ancak onun devrettiği miras, bir yolun olduğu ve bunun inşa edilebileceğidir. Bunun için Nikaragua'da tekrar özgür seçimlerin yapılmasına imkan tanıyan koşullara ihtiyaç var; Ortega'nın söylediği gibi sadece seçim farsları veya özgür seçimlerin yasaklanması değil. Bunların olabilmesi için de tüm özgürlükleri ortadan kaldıran mevcut polis devletinin askıya alınması gerekiyor. Yani bu mirasın Nikaragualılar için bir ilham kaynağı olduğuna inanıyorum.
Anayasa reformunun onaylandığı haberini, getirdiği tüm sonuçlarla birlikte -resmi olarak bu yıl seçim yapılmayacağı, Ortega'nın görev süresinin uzatıldığı ve her şeyden önce muhaliflerin sandık başına gitmesinin yasaklandığı gerçeğiyle- nasıl karşıladınız? Aslında Ortega demokratik seçimlerin yasaklandığını duyurduğunda yeni bir şey açıklamıyordu. Sadece Parlamento'yu kontrol eden partisine, bunu halihazırda var olandan daha açık bir anayasal norma dönüştürmesi talimatını veriyordu. Dolayısıyla Ortega bu duyuruyu yapıyor [temmuz ayında ülkede başka seçim yapılmayacağını söylemişti] ve bu durum ilk yasama döneminde anayasa reformuna dönüştürüldü [1 Eylül'de onaylandı ve yürürlüğe girmesi için ikinci yasama döneminde (9 Ocak - 15 Aralık 2027) yeniden yeşil ışık yakılması gerekiyor]. Ben bunu Nikaragualılara ve uluslararası topluma yönelik büyük bir provokasyon olarak gördüm. Bunun bir tepki tetikleyeceğini düşünüyorum, ancak uluslararası toplumun tepkisinin kapsamının ne olacağını henüz bilmiyoruz. Amerika kıtası dışişleri bakanlarının OEA'da gerçekleştirilecek bir sonraki toplantısında [toplantı bu Cuma, 2 Ekim'de yapılıyor] ne karar alınabileceğine dair çok sayıda beklenti ve soru işareti var. Ancak sonuçta her şey, dış baskı amacıyla atılacak herhangi bir adımların Nikaragua'daki polis devletinin zayıflatılmasıyla desteklenip desteklenmeyeceğine bağlı. Ülkenin krizinin çözüm Washington'da ya da Brüksel'de değil, Nikaragua'dadır ve bunun için Ortega'nın bu provokasyonuna verilecek her türlü tepkinin bir etki yaratması gerekmektedir.