Hastalıkla ilgili deneyim, diğer erkekleri sağlıklarına dikkat etmenin önemi konusunda uyarmak için bir teşvik haline geldi. Léo olarak bilinen Leandro de Santana Pereira, 27 yaşındayken testisinde kötü huylu kanser keşfetti ve kısa süre sonra hastalığın her iki akciğere de yayıldığını öğrendi. Tedavinin ortasında hem hayatını kaybedebileceğini hem de baba olmak ve çok sevdiği çocukların yanında çocuk bakıcısı olarak çalışmaya devam etmek gibi hâlâ gerçekleştirmek istediği hayallerini kaybetmeye başladığını düşünmeye başladı. Teşhis, aylarca süren ağrı ve tıbbi randevulardan sonra geçen yıl Kasım ayında geldi. Ağustos ayında Leandro testislerinde bir değişiklik fark etti ve omurgasına yayılan bir ağrı hissetmeye başladı. "UPA'ya başvurdum ve beni Bölge Hastanesine gönderdiler. Orada olası bir enfeksiyona karşı ağrıyı dindirecek ilaçlarla tedavi gördüm, ancak belirtiler kaybolmadı", diye anımsıyor.
Ta ki 24 Kasım'da kötü huylu kanser olduğu ve acil ameliyatın gerekli olduğu doğrulanana kadar. Haber beklenmedik bir şekilde geldi. Leandro rutin bir randevu sırasında yalnızdı ve doktorun ertesi gün için bir kabul aralığı ayarladığını fark etti. "Kıkırdamaya başladım değil mi? 'Bu benim için mi?' dedim. Teşhisin ne olduğunu, hastanın adını sorana kadar. Sonra şöyle dedi: 'Leandro, 27 yaşında, testis kanseri'. Gözyaşları istemsizce aktı. O sırada yalnızdım", diye anımsıyor. O anda korku hakim oldu ve hastalıktan kurtulamayacağını düşündü. Sağlık riskinin yanı sıra kanser, baba olma hayalini gerçekleştirememe ihtimaline dair endişeleri de beraberinde getirdi. Kendi profesyonel kariyerini çocuklarla çevrelenmiş biri için, farklı bir gelecek hayal etmek özellikle acı vericiydi.
"Başıma gelen sadece testis kanseri değildi. Aynı zamanda baba olma hayalimi gerçekleştirememe durumu da beraberinde geldi. Daha sonra çocuklarla çalışırsam kendi çocuğuma sahip olamayacağımı düşündüm" diyor. Rekreasyonla çalışmak her zaman Leandro'nun planlarının bir parçası olmuştur. Küçüklüğünden beri partilerde gösteri yapanları izlediğini ve bu yolda ilerlemenin hayalini kurduğunu hatırlıyor. Dolayısıyla mesleği bırakmak ve çocuklardan uzaklaşmak zorunda kalma ihtimali acıları daha da artırdı. Ameliyattan sonra zaten bazı partiler planlamıştı ve hatta koltuk değnekleriyle bile bunlardan birine katılmak için çaba harcamıştı. Ancak Aralık ayında kanserin her iki akciğere de metastaz yaptığını keşfettiğinde durum daha da karmaşık hale geldi. "Bu yılın Şubat ayında Kanser Hastanesinde kemoterapiye başladım. Art arda beş güne bölünmüş 20 seans vardı. Bu süre zarfında neredeyse 40 kilo verdim ve artık partilere gidemedim" diye belirtiyor.
Katılamamasına rağmen, müşterilerinden ve arkadaşlarından kendisine nasıl olduğunu soran ve sadece bir parça kek yemek için bile olsa kendisini etkinliklere davet eden mesajlar aldığını hatırlıyor. “Yanımda biri olmasaydı pes ederdim” diyor. Son kemoterapi seansı Mayıs ayında gerçekleşti. Ertesi ay doktor kemoterapiye ya da ameliyata gerek kalmadığını ve beş yıl süreyle takipte kalacağını bildirdi. İyileşmeyle birlikte işe geri dönme fırsatı da geldi. İlk parti Sidrolândia'da gerçekleşti ve kaygı, gerginlik ve duyguların karışımıyla damgasını vurdu. "Dediler ki