Seçmenler tarafından reddedilen bir başkan boyun eğebilir ya da yapmayacağını gösterebilir. Donald Trump ikinciyi seçti ve bunu yaparak, iki kaotik “yönetişim” yılının belirsiz bıraktığı nihai öncelikleri hakkında bir şeyi ortaya çıkardı. Başkan Yardımcısı JD Vance, Cumhuriyetçi Parti'nin büyük ara seçim kayıplarını İran savaşından sorumlu tutuyor ve buna yaşam masraflarını, enflasyonu ve İsrail'le bağları da ekliyor. Trump, "İran'ın bunun bir parçası olduğunu" kabul ediyor. Dışarıdan bakanlar yolsuzluğa, ülke yakıt ve yiyecek için daha fazla para öderken bir ailenin ofis açısından zenginleşmesine işaret ediyor. Bu hesaplar yanlış değil. Ancak Trump'ın seçimden sonraki ilk eylemi, yönetim yetkililerinin bahsetmeden bıraktığı şeyi gösteriyor: Seçmenler yönetimin yaptıklarını değil, ne olduğunu reddetti. Kararlarına misilleme yapmak için Trump, popüler olmayan isimlerin eksik olmadığı bir yönetimin belki de en çok eleştirilen üyesini genelkurmay başkanı olarak atadı: Stephen Miller.
Atama önemli çünkü Trump ülkeyi yöneten bir başkan değil. Kendisi başkanlık eder, icra eder ve makineyi başkalarına bırakır. Böyle bir başkanın özel kalemi yardımcısı değildir. Kendisi bir nevi başbakandır. Dükkanı Susie Wiles işletiyordu. Trump'ın eskisinden daha da az ilgilendiğine dair işaretler göstermesiyle birlikte, Miller ülkeyi yönetmeye başlayabilir ve göçle mücadeleyi yürütürken ülkeyi de yönetecek: yürütmenin emriyle, yasaların bir sınırdan ziyade bir engel olarak görülmesiyle. Miller'ın İran'daki fiyaskoyla, yüksek fiyatlarla ya da yolsuzlukla pek alakası yok. Hiçbir tarife tasarlamadı ve hiçbir kripto kurulunda oturmuyor. O, Trump'ın sınır dışı sorumlusu, belgesiz göçmenlerin izini sürme ve uzaklaştırma kampanyasının yüzü ve bu kampanyayı bu hale getiren o. Miller günde 3.000 tutuklama kotasını belirledi ve Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza'yı (ICE) yalnızca sabıka kaydı olanların değil, belgesi olmayan herkesin tutuklanması için zorladı.
Sonuç, Amerika Birleşik Devletleri'nin yaşayan hafızasında görmediği bir polislik tarzıydı: işaretsiz arabalardaki maskeli ajanlar, kimliklerini belirtmeden ve herhangi bir izin olmaksızın sokakta insanları ele geçirdi. Kampanya vatandaşları bağışlamadı: Renée Good ve Alex Pretti, Minneapolis'te federal ajanlar tarafından vurularak öldürüldü. Yüzlerce sürgün, hiç görmedikleri Afrika ülkelerine götürüldü ve orada hiçbir suçlama olmadan hapse atıldı. Bu Miller'ın inşa ettiği açgözlü aparat. Onun gayretli operatörü şu anda ABD'deki en güçlü seçilmemiş ofisi elinde tutuyor. Seçmenler o cehennem makinesini yargılamışlardı. On kişiden altısı çıkış anketlerine ICE'yi onaylamadıklarını söyledi. İspanyol seçmenler Demokratları neredeyse ikiye bir oranında destekledi. Miller'in atanmasının ardından Senatör Thom Tillis bunu "mümkün olan tüm seçimlerin en kötüsü" olarak nitelendirdi ve sanki Trump bir tane teklif etmek istiyormuş gibi bu kadar bölücü bir rakamın yeni Demokrat çoğunluk için nasıl "zeytin dalı" olabileceğini sordu.
Trump bu nedensel mantığı gözden kaçırmadı. Bunun üzerine harekete geçti. Eğer Miller'ı seçmenlere hakaret etmeden terfi ettirmek isteseydi bir ay bekleyebilirdi. Bunun yerine, çıkış anketleri hala her ekrandayken, randevuyu ara sınavdan üç gün sonra aldı. Mesajın zamanlamasıydı. Hatta Trump bunu söyledi: Miller'ın "politik olarak çok iyi" olduğunu açıkladı. 2028 seçimlerinde Cumhuriyetçilerin uğradığı zarar öngörülebilir bir bedeldir. Trump bu parayı ödeyerek ülkeye sınır dışı saldırısının kendisi için ne kadar değerli olduğunu anlatıyor: Kongre'den, partisinden, 2024'te kur yapmak için harcadığı İspanyol seçmenlerden daha fazlası. Yalnızca bu kadar derin bir bağlılık maliyet taşıyabilir