ABD ara sınavlarından Brezilya ve Macaristan'a kadar aşırılıkçılar debeleniyor, ancak sol hâlâ onların gücünü abartıyor. Gerçeklik bizim tarafımızda Brezilya'dan Macaristan'a, Britanya'dan ABD'ye kadar pek çok insan sağın seçim yenilgilerine neden bu kadar şaşırdı? Flávio Bolsonaro, Viktor Orbán, Reform UK, Muhafazakarlar ve çok sayıda Cumhuriyetçi aday, bu yıl, genellikle güvenilir muhafazakar Mississippi'de bile ulusal veya yerel yarışmalarda reddedildi. Görünüşe göre zaptedilemez görevliler ve popülist isyancılar, çoğunlukla büyük farklarla yenilgiye uğratıldılar. Yükseldiği varsayılan küresel sağ, örgütlülük açısından geride kaldı, düşünce açısından geride kaldı, manevra konusunda geride kaldı ve sayıca üstündü.
Ancak bu her gerçekleştiğinde (ki bu, siyasetimizin olağan kasvetli anlatısının izin verdiğinden daha sık oluyor), birçok liberal ve solcu bu iyi haberi neredeyse şaşkınlıkla özümsüyor ve paylaşıyor. Donald Trump'ınki gibi sağcı hükümetler aylardır mücadele ediyor, sayısız imkansız veya uyumsuz vaatlerde bulunmuş ve stratejik hatalar yapmış olabilir ve kamuoyu yoklamaları sürekli olarak bir erimeye işaret ediyor olabilir, ancak gerçek seçim yenilgileri mucize olarak görülüyor: Sabah haberlerinde beklenmedik sevinç anları, genellikle takip eden aylarda sağın üstünlüğünün kaçınılmaz olarak geri döneceğine dair yavaş yavaş artan bir inanç tarafından takip ediliyor.
Ölçeği ne olursa olsun sağın zaferlerini de benzer bir ilerici karamsarlık takip ediyor. 2016 Brexit referandumunda yüzde 52'lik AB'den ayrılma oyu, sağın neden tüm ülkeyi daha iyi anladığı konusunda merkezci ve solcuların yıllarca süren iç muhasebesini başlattı. Boris Johnson'ın 2019 genel seçimlerini 80 sandalyelik orta çoğunlukta (1997 ve 2001'deki Tony Blair'inkinin yarısından az) çoğunluğuyla kazanması, geniş çapta bir "heyelan" olarak tanımlandı ve Muhafazakar Parti'nin uzun yıllar görevde kalacağının bir işaretiydi.
Ardından Trump'ın fazlasıyla abartılı 2024 başkanlık zaferi geldi. Son anda pek zorlayıcı olmayan bir Demokrat adayla karşı karşıya gelmesine, halk oylarında sadece 1,5 puan önde olmasına ve %50'nin altında bir seçmen payı elde etmesine rağmen, kazanması, Latin seçmenlerin kimi desteklediğini düşünen genç erkeklere göre sadece siyasette değil, Amerikan kültürü ve toplumunda da derin bir sağa kaymanın sinyali olarak görüldü. Atılgan ama sosyal açıdan muhafazakar, çatışmacı ama eğlenceli bir karşı devrimin ABD'de ve çok ötesinde, çevrimiçi dünyaya ideal bir şekilde uyum sağladığı söyleniyordu.
Ara sınavlar bu hareketi ortadan kaldırmadı. Ancak bunlar, gücünün abartıldığının en son kanıtıdır. Bu hatanın bir kısmı sağcı popülistlerin aşırı özgüveninden kaynaklanıyor. Özellikle güçlü bir sağcı medya tarafından güçlendirildiğinde, Johnson'ın 2019'dan 2021'e kadar olan göreceli popülaritesinin gösterdiği gibi, bazı seçmenleri bir süreliğine ikna edebilir. Şüpheyle dolu ve yakın geçmişte belirsiz liderlerin olduğu demokrasilerde, kesinlik performansı baştan çıkarıcı olabilir; ta ki blöf ve kendini kandırma durumları ortaya çıkana kadar.
Birçok seçmen ve gazeteci siyaseti net anlatılarla görmek istiyor. Sağın veya solun baskın olduğuna inanmak, birçok batı demokrasisinin siyasi çıkmaza daha yakın olduğunu ve uzun süredir bu durumda olduğunu kabul etmekten daha basit ve duygusal açıdan daha yankı uyandırıcıdır. Son 50 yılda Cumhuriyetçiler ABD başkanlığını yedi kez, Demokratlar ise altı kez kazandı; 2000'deki Cumhuriyetçilerin zaferi ancak yüksek mahkemenin son derece çekişmeli bir kararıyla elde edildi; bu da başlı başına bir semptom.