Grubun düzensiz 2003 albümü, Shakespeare'in trajedisinin oldukça sıra dışı sonuçlarla sahnelenmesine eşlik edecek şekilde akıllıca yeniden düzenlendi Program notlarına göre, Thom Yorke'un, yönetmen Christine Jones'un, Radiohead'in 2003 tarihli Hail to the Thief albümünden müzikler içeren bir Hamlet prodüksiyonu sahneleme fikri konusunda ciddi çekinceleri vardı. Onu kim suçlayabilir? Radiohead'in kapısına pek çok eleştiri getirildi ama umutsuzca naff olmak bunlardan biri değil ve ne yazık ki naff, Shakespeare ile rock müziği birleştirmeye yönelik birçok girişime uygulayacağınız sıfat.
Genellikle yüksek kamp alanındasınız - uğursuz, Bard'dan alıntılar yapan ağır metal şarkı sözleri; Yasak Gezegen'in The Tempest'i 50'lerin rock'n'roll'uyla şakacı bir şekilde harmanlaması; 2015'te, Much Ado About Nothing'i Green Day'den Billie Joe Armstrong'un Beatle-y şarkılarıyla ya da Siyah Amerikalı soul şarkıcısı PP Arnold'un siyah yüz filminde baş rolü oynamasını gerektiren Othello'nun 1971'deki rock uyarlaması Catch My Soul gibi kalçaları sıkan felaketlerle dolu sallanan Londra'ya taşıyan These Paper Bullets.
Yorke, en azından kısmen, söz konusu albümün "kaçan albüm" olduğunu düşündüğü için kazanıldı. Radiohead'inki kadar fanatik bir hayran kitlesine sahip bir grup söz konusu olduğunda bu tür şeyler açıkça görecelidir - altı saat boyunca Hail to the Thief'i tartışan dörtlü bir adanmışların yer aldığı dört bölümlük bir podcast dizisi vardır - ancak kesinlikle oyunun kurallarını değiştiren selefleri Kid A ve Amnesiac'ın ya da Radiohead'in şimdiye kadar yaptığı en iyi albüm olarak adlandırılma konusunda adil bir iddiaya sahip olan devamı In Rainbows'unkiyle eşleşecek bir üne kesinlikle sahip değildir. Buna karşılık, Hail to the Thief, özellikle Radiohead'in bazı üyelerinden oldukça karışık eleştiriler aldı: basçı Colin Greenwood, hatta bazı şarkılarının yarım kaldığını bile öne sürdü.
Karışık kalitede bir albümle birleşen tarihsel açıdan sallantılı bir fikir: hafif bir endişe duymamak elde değil. Barbican'a vardığınızda nezaketsizliğe karşı tetikteyseniz, gitar amfileriyle dolu bir set ve kısmen PA hoparlörlerinden yapılmış Elsinore'u tasvir eden bir fon, alarm zillerinin çalmasına neden olabilir, ancak hayır: Royal Shakespeare Company ve Factory International'ın prodüksiyonu oldukça olağanüstü iyi çalışıyor. Öncelikle, müzisyenlerinin tamamı caz kökenli olan ve sahnenin arkasında kayıt stüdyosuna benzeyen bir ortamda performans sergileyen beş kişilik bir grubun çaldığı müzik, aksiyona tam olarak uyuyor. Hayaletlerin ve zihinsel karışıklığın yoğun olarak yer aldığı bir oyunun müziğini yapmak istiyorsanız Yorke'un vokal melodilerinin keskin tonu oldukça mükemmel.
Cadılar Bayramı kostümü parodisine hiç kaymadan tarif edilemez derecede ürkütücü, burada yeniden çalışılma biçimleriyle daha da parlatılıyorlar: Oyunun açılışını yapan 2+2 = 5 versiyonunda, Meg Hill ve Ed Begley'in vokalleri, bedensiz gibi görünene kadar yankıyla sarmalanıyor. Benzer şekilde, albümün oyunu dolduran daha iyimser parçalarının parçaları da elektronik düzenlemelerinden büyük ölçüde arındırılmış, bu da onların fizikselliğini artırıyor: Where I End ve You Begin'in riffi daha az gergin, daha güçlü hissettiriyor. Müziğin aksiyona müdahale edebileceği veya onu kesintiye uğratabileceği korkusu da benzer şekilde temelsiz: 1 saat 40 dakika uzunluğundaki canlı bir HamletHail to the Thief'in kısalığı, hem Shakespeare'in metninin hem de Radiohead'in müziğinin akıllıca kurgulanması gerektiği anlamına geliyor; ikincisi Yorke'un "parçalanmış parçalar" olarak adlandırdığı şekilde. Parçalar kesintiye uğramak yerine çoğalır. Albümün en çok açılış dizeleri