İspanya, Almanya ve Birleşik Krallık kiracıların haklarını koruyan yasalar çıkarırken, Luís Karadağ'ın merkez sağ hükümeti ev sahiplerine yetki veriyor Storm Charles bu hafta Portekiz kıyılarına ulaştığında uçuşlar iptal edildi, okullar kapatıldı ve Lizbon'daki küresel Web Zirvesi tüm gün süren kazançlı etkinlikleri iptal etmek zorunda kaldı. Ancak çok kötü hava koşullarının söz konusu olması bile protestocuları bir gece daha sokaklarda kamp kurmaktan caydırmaya yetmedi. 14 Ekim'den bu yana, İspanya'da barınma konusundaki son patlamaları hatırlatan ve Fransa, Lizbon ve Porto'da öğrencilerin önderlik ettiği şiddetli protestolar, kampların ve binlerce insanı çeken günlük protestoların odak noktası haline geldi. Neredeyse bir ay sonra hiçbir kaybolma belirtisi göstermiyorlar.
Bu gösterilerin kapsamı, onları kışkırtan konut krizi kadar geniş. Protestolarda mimarlar, garsonlar, lise mezunları, filozoflar, genç anneler, profesyonel politikacılar, makinistler, güvenlik görevlileri, grafik tasarımcılar ve yüksek lisans öğrencilerini bulabilirsiniz. Hala ebeveynleriyle birlikte yaşayan otuzlu yaşlarındaki profesyonellerle, aynı çatı altında uyumak zorunda kalan ayrılmış çiftlerle ve şehirdeki sıkışık yaşam koşulları arasında kalan ve işlerinden, okullarından ve topluluklarından uzaklaşan ailelerle tanıştım.
Protesto kamplarında geçirdiğim günlerde ruh halim hem hareketli hem de ciddiydi. Bir “halk üniversitesi”, bedava yemek servisi yapan bir kantin ve insanların işten, üniversiteden veya okuldan sonra uğradıkları bir yer vardı. Her iki şehirden bir dizi farklı sosyal ve konut hareketi bir araya geldi. Bazıları korkunç yaşam koşullarını protesto etmek için dışarı çıktı, diğerleri tahliye kararlarıyla mücadele ediyor ve çok daha fazlası evlerine taşınamadıkları için hayatlarına devam etmenin imkansız olduğunu gördü. Paris'te arabaları yaktılar, Barselona'da barikatlar kurdular; Portekiz'de kampın en kışkırtıcı eylemi devasa bir yatıya kalma gecesiydi. Ayrıca palyaçolar, destekleyici "kamp annelerinden" oluşan özel bir grup, şarkılar ve pop şarkıcıları Mayra Andrade ve Ana Moura'nın performansları da vardı.
Hükümetin tepkileri, saçmalıktan doğrudan baskıcılığa kadar uzanan bir yelpazede, durumu daha da kötüleştirdi. Başbakan Luís Karadağ gösterileri "bencil" olarak nitelendirdi ve bunların "dışarıdan ithal" olduğunu öne sürdü. Protestocular onun Portekiz genelinde en az altı mülkünün yanı sıra geniş araziye de sahip olduğunu belirtti. Lizbon belediye başkanı Carlos Moedas, protestoların yaklaşan Alman tarzı Noel pazarı üzerindeki etkisinden şikayet etti. Bu arada polisin tepkisi şok edici ve saldırgan oldu; Lizbon polisi barışçıl protestoculara uyurken saldırdı.
Público gazetesine göre aralarında plastik mermilerle yüzlerinden vurulanların da bulunduğu 160'tan fazla kişi yaralandı ve Lizbon ve Porto'da 99 kişi tutuklandı. Videolar, polisin kaçarken protestoculara aktif olarak saldırdığını gösteriyor. Polisin vahşeti ve cezasız kalması büyük tepkiye neden oldu. 200'den fazla avukat, orantısız güç ve yasa dışı tedbirlerin uygulandığını iddia eden ve soruşturma yapılmasını talep eden bir yazı imzaladı. Uluslararası Af Örgütü, polisi "dayak ve aşırı güç kullanarak... fiziksel zarara ve hastaneye yatırmaya neden olmakla suçlayan bir bildiri yayınladı. Bu tepki bir seçimdir. Portekizli yetkililer tarafından durdurulabilir ve durdurulmalıdır." O halde hükümet neden Avrupa'nın en kötü konut krizlerinden biri olan bu krize değinmekten kaçınmak için bu kadar ileri gidiyor? İyi, affo'ya erişim