Destekçilerin daha yüksek getirisi ulusal refahı garanti etmez. Kamu yatırımı yerel yetenekleri geliştirmeli ve acil sosyal ihtiyaçları karşılamalıdır. İngiltere en değerli şirketlerini satmaya devam ediyor. Financial Times, son on yılda 300'ünün çoğu Amerikalı olmak üzere yabancı alıcılara gittiğini hesaplıyor. Peki ya burada inovasyon ABD'li yatırımcıların kârından ziyade toplumsal ihtiyaçlara hizmet edecek şekilde ölçeklendirilseydi? Bu, Common Wealth adlı düşünce kuruluşu tarafından Birleşik Krallık'ın risk sermayesi (VC) endüstrisini hedef alan We Are not the Champions başlıklı bir makalede öne sürülen provokasyondur. Yazarlar, Birleşik Krallık ABD parasına tabi olduğu sürece startupları ağır bir boyuta getirmenin asistan bir görev olacağını söylüyor. Britanya'nın teknoloji öncüleri genellikle devlere dönüşmeden satılıyor. 2010 yılında Londra'da kurulan DeepMind, yalnızca dört yıl sonra Google'a geçti. Britanya'nın risk sermayedarları bu işin İngiliz teknolojisini geliştirmek için değil, kendileri için olduğunu iddia edebilirler.
Geleneksel düşünceye göre, eğer startuplar büyümek için mücadele ediyorsa, sorun sermaye eksikliğinden kaynaklanıyor olmalı. Rachel Reeves'in şansölye olarak emeklilik fonlarının Birleşik Krallık varlıklarına yatırım yapmasını istemesinin nedeni budur. Ancak gazete bunun işleri daha da kötüleştirme riski taşıdığını söylüyor. Yeni kurulan şirketlere nakit yatırmak, Britanya'nın mülkiyetini veya kontrolünü güvence altına almadan nihai satış fiyatlarını artırma riski taşıyor. London School of Economics'ten Nils Peters ve David Kampmann döngüsel bir mantığı ortaya koyuyor. Birleşik Krallık'ta başarılı girişimler edinebilecek teknoloji devleri bulunmuyor ancak bu girişimleri yurt dışına satmak bu sorunun devam etmesine yardımcı oluyor. Yazarlar, ABD'li ve Avrupalı şirketlerin, yapay zeka, fintech ve biyoteknolojide ön saflarda yer alan işletmeler de dahil olmak üzere, Birleşik Krallık'taki en büyük 38 VC destekli teknoloji firmasının 2010 ile 2023 yılları arasında çıkışından büyük kazanç elde ettiğini söylüyor.
İngiliz teknoloji şirketlerini yurt dışına satmak, yatırımcıları zenginleştirirken yerel şampiyonlar yaratma hırsını da engelliyor. Sosyal maliyetler de önemlidir. Sermaye kazançlarını en üst düzeye çıkarmaya yönelik bir sistem, kazançlı çıkışlar vaat eden işletmelerin lehinedir. Makale, bunun giyilebilir cihazlardan AI sohbet robotlarına ve sömürücü iş platformlarına kadar gözetim teknolojilerini teşvik ettiğini, sosyal fayda sağlamak yerine zenginliği birkaç kişi arasında yoğunlaştırdığını savunuyor. Gordon Brown haklı: Britanya, yeniliklerinin mülkiyetini elinde tutmalı. Ancak finansal getiriler ile endüstriyel gelişme arasında bir fark var ve ilkini iyileştirmek mutlaka ikincisini sağlamaz. Her ne kadar sanayi politikası batıda retorik olarak geri dönse de, bu anlamlı bir politikaya dönüşmedi. Common Wealth belgesi bunun bir hata olduğunu öne sürüyor ve sosyal amaçlara yönelik yatırımlarla inovasyon üzerinde demokratik kontrolün sağlanmasını savunuyor.
Gazetenin tercih ettiği kapitalizm, tarihsel olarak küresel güneyle ilişkilendirilen bir kapitalizmdir: sömürücü aracıların dizginlenmesi, yabancı sermayenin sınırlandırılması ve yerli kapasitenin geliştirilmesi. Hindistan'ın kamu tarafından finanse edilen uzay programı ve Etiyopya'nın devlete ait havayolu şirketi, sürdürülebilir kamu yatırımlarının, işletmeleri aceleyle satışa hazırlamak yerine, ülke içinde yetiştirilen yetenekleri nasıl destekleyebileceğini gösteriyor. Brezilya, en cesur şekilde, kamu satın almalarını, laboratuvarları ve teknoloji transferini kullanarak 215 milyon kişiye yönelik evrensel sağlık hizmetini sanayi politikasına bağladı. Bunun meyvesi pandemi sırasında geldi: Ağustos 2021 itibarıyla uygulanan Kovid aşısı dozlarının neredeyse dörtte üçü evde üretilmişti. Brezilya, bir devletin istihdam ve üretim kapasitesi yaratan evrensel bir sağlık sistemini finanse edebileceğini, araştırabileceğini ve üretebileceğini gösteriyor. Kesinlikle bir güç