Mingir köyü, ormanlar ve üzüm bağlarıyla kaplı yamaçların arasından kıvrılarak geçen bir yolun dönemecinde birdenbire belirir. Moldova'daki bu güneşli sonbaharda, hasat mevsiminde atmosfer yumuşaktır. Bir adam kuyunun başında şişelere su dolduruyor ve çocuklar öğle vakti okuldan mutlu bir şekilde ayrılıyor. 3.000 nüfuslu bu huzurlu kasabanın seksen yıl önce dehşeti yaşadığını gösteren hiçbir şey yok. 1946 sonbaharından 1947 yazına kadar geçen bir yıldan kısa bir süre içinde, kıtlık orada 1.400'den fazla insanı yok etti. Köyün yarısı.
Tarihçilerin tahminlerine göre Moldova'daki bu kıtlıktan 120.000 ila 200.000 kişi, yani o dönemde nüfusun %5 ila %10'u öldü. Bu yıl ülke bu trajedinin 80. yıldönümünü kutluyor ve Haziran ayında parlamenterler bunun "Sovyet totaliter rejimi tarafından işlenen" bir insanlığa karşı suç olarak kabul edilmesi için bir yasa tasarısı sundu. Metin aynı zamanda kıtlığın inkarını veya haklı gösterilmesini de onaylıyor.
Moldova tarihinin bu karanlık kısmı uzun zamandır unutulmuş durumda. Iacob Lupanciuc, Mingir'de hayatını buranın anısını uyandırarak geçirdi. 1946'da 8 yaşındaydı ve anıları hala orada. Onu çeken açlık; ortadan kaybolan okul arkadaşları; sokak ortasında “sinek gibi düşen” insanlar; birkaç gündür ölü olan insanların cesetlerini toplu mezarlara taşıyan arabalar; ardından yıllar sonra arşivlerin açılmasıyla kanıtlanacak olan yamyamlık söylentileri. Bu makalenin okunacak %83,33'ü kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.