Okurlar, Fiona Harvey'in Paris Anlaşması'ndan 10 yıl sonra ilerleme kaydedilip kaydedilmediğini sorguladığı makalesine yanıt verdi. Dünya liderleri BM iklim görüşmeleri için Türkiye'de toplanırken, Fiona Harvey "Ne anlamı var?" diye sormakta haklıydı. (Ne anlamı var? Paris anlaşmasından on yıl sonra iklim müzakereleri bir yere varabiliyor mu?, 7 Kasım). 10 yıldan fazla bir süre önce Paris'te ülkelerin 21. konferans için bir araya geldiklerine ve küresel ısınmayı sanayi öncesi seviyelerin 1,5 derece üzerinde sınırlamayı amaçlayan bir anlaşma imzaladıklarına dikkat çekti. Son iki yıldır sıcaklıklar “bu eşiği aştı”. Geçen yıl Brezilya'da düzenlenen iklim zirvesindeydim; burada polis sürecinin sorunun büyük bir parçası olduğu açıkça görülüyordu. Üzerinde mutabakata varılan metinde “fosil yakıtlar” yer almıyordu, onlardan uzaklaşmaya dair herhangi bir atıftan bahsetmiyorum bile. Bu, büyük ölçüde müzakerelerin nasıl yürütüldüğünün bir sonucudur, çünkü müzakereler tüm katılımcı ülkelerin oybirliğiyle mutabakatına dayanmaktadır.
Bu, fosil yakıtlardan uzaklaşmaya çalışan resmi sürecin dışında bir "gönüllüler koalisyonunun" oluşmasına neden oldu. Bu hoş karşılanır, ancak belki de süreci tamamen yeniden düşünmenin zamanı gelmiştir? Brezilya ve sivil toplum kuruluşları da dahil olmak üzere bazıları, bir BM iklim konseyi veya Dünya konseyi kurulmasını savundu. Bu, fikir birliğine dayalı müzakereleri boşa çıkarabilir ve iklim eylemlerini hızlandırabilir. Bu, BM genel kurulunda uluslararası adalet divanının çevreyi sera gazı emisyonlarından koruma yükümlülüğü olan ülkeler hakkındaki tavsiye niteliğindeki görüşü lehine oy kullanan 141 ülkeden oluşan güçlü koalisyon gibi çoğunlukları güçlendirecektir. Diğer seçenekler arasında, ülkelerin iklim hedeflerini uygulamalarını sağlamak için uluslararası adalet divanının rolünün güçlendirilmesi yer alıyor. Her ikisi de, artan ilgi uyandıran bir fikir olan BM'nin kuruluş belgesi olan BM tüzüğünün uyarlanmasıyla başarılabilir.
Fiona'nın makalesinde vurgulandığı gibi, mevcut görüşmeler iklim gündemini ilerletme konusunda üzerine düşeni yaptı. Ancak değişen iklimin etkileri giderek şiddetli hale geldikçe, bu krizle çok daha kararlılıkla, çok daha hızlı bir şekilde nasıl başa çıkabileceğimizi düşünmemiz gerekiyor.Olav KjørvenEski BM genel sekreter yardımcısı; kıdemli danışman, Madde 109 Raporunuzun belirttiği gibi, Cop31'in sunucusu "insanların gerçek olduğunu görebileceği somut bir sonuç" istiyor (Ev sahibi, 8 Kasım'da, Cop31'in insanların gerçek olduğunu görebileceği iklim ilerlemesi sunması gerektiğini söylüyor). Somut olan şu şekilde görünebilir: makbuzlar. İki yıl önce Bakü'de hükümetler iklim finansmanı için yılda 300 milyar dolar vaat etti. O zamandan bu yana kamuoyu taahhütleri, basın açıklamalarını ve tarihi olmayan teslimat planlarını gördü. 44 ülkeden oluşan bir müzakere grubu olan En Az Gelişmiş Ülkeler Grubu'nun başkanı Adão Soares Barbosa bunu açıkça ifade etti: güvenilirlik "verilen sözlerle değil, yerine getirilen taahhütlerle" ölçülecek.
Öyleyse ölç. Bakü hedefine imza atan her ülkenin Antalya'ya miktar, enstrüman ve yılın belirtildiği bir teslimat planı sunması gerekiyor. Hibeler kredilerden ayrı sayılır. Uyum, azaltımdan ayrı olarak sayılır. Kamu vaatleri için özel finansmanın çifte hesaba katılması yok. Rakamlar incelemeyi haklı çıkarıyor. Mevcut iklim finansmanının yalnızca %0,2'si, varlığı tehlikede olan ülkelerin uyum sağlaması için küçük ada devletlerine ulaşıyor. Bu bir finans açığı değil; bu bir tahsis seçimidir. Eğer insanlar paranın hareket ettiğini görebilirse, Cop31 başarılı olarak anılmayı hak edecek. Pu